Dómstólaleit

J var ákærður fyrir líkamsárás gagnvart V. Við skýrslugjöf V, sem er spænskumælandi, í héraði var fenginn til starfa túlkur sem ekki hafði hlotið löggildingu til að gegna því starfi. Fyrir Hæstarétti bar ákærði brigður á réttmæti þýðingar á skýrslu V. Af hálfu ákæruvaldsins var því ekki haldið fram að ekki hafi verið kostur á löggiltum dómtúlki, sbr. 1. og 2. mgr. 13. gr. laga um meðferð opinberra mála. Þá var í héraðsdómnum ályktað um sakfellingu ákærða samkvæmt ákæru án þess að afstaða hafi verið tekin til allra atriða sem þar greina. Eftir uppkvaðningu héraðsdómsins mætti vitni, sem gaf skýrslu í héraði, á ný fyrir dóm og greindi frá atriðum sem það var ekki innt eftir hið fyrra sinni, en ekki var talið loku fyrir það skotið að þau atriði sem þar komu fram gætu haft áhrif við mat á sönnunargildi framburðar V. Að öllu þessu gættu var talið óhjákvæmilegt að ómerkja héraðsdóminn og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar á ný. Þá þótti rétt að héraðsdómarinn neytti heimildar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála til að kveðja tvo aðra héraðsdómara til setu með sér í dómi við nýja meðferð málsins.

A var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa á víðavangi með ofbeldi haft samræði og endaþarmsmök við X og sumpart notfært sér að hún gat ekki spornað við háttseminni sökum ölvunar, sbr. 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga. A neitaði sök og kvaðst hafa haft samræði við X með fullum vilja hennar. Talið var sannað að A hafði samræði við X en frásögn hans um að hún hafi viljað þýðast hann við aðstæður í málinu án nokkurs aðdraganda eða orðaskipta þótti ótrúverðug. Með hliðsjón af trúverðugri frásögn vitna um lýsingu kæranda á atburðunum og læknisfræðilegum gögnum þótti ekki varhugavert að telja sannað að A hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um hrottafengna árás á kynfrelsi X var að ræða með mjög alvarlegum afleiðingum. Þótti refsing A hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár. Þá var ákærði dæmdur til að greiða X miskabætur að fjárhæð 1.500.000 krónur.

Héraðsdómur var ómerktur þar sem þess hafði ekki verið gætt við aðalmeðferð málsins að skýrslur vitna á íslensku væru túlkaðar fyrir sakborninga, sem ekki voru mæltir á íslenska tungu. Þótti þetta í andstöðu við 13. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. e. lið 3. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu.