Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lög: Lög um breyting á lögum nr. 129/1997, um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða, með síðari breytingum. nr. 171/2008
A höfðaði mál á hendur AL og krafðist þess að viðurkennt yrði að hún ætti, sem bréferfingi samkvæmt erfðalögum nr. 8/1962, rétt til þriðjungs innstæðu séreignarlífeyrissparnaðar sem B átti hjá AL við andlát sitt árið 2022 en til vara lægri hlutdeildar. A byggði kröfu sína á því að hún væri erfingi B í skilningi 1. málsliðar 4. mgr. 11. gr. laga nr. 129/1997 um skyldutryggingu lífeyrisréttinda og starfsemi lífeyrissjóða. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að það væri aðeins við þær aðstæður að hvorki maka né börnum rétthafa væri til að dreifa að innstæða í séreignarlífeyrissparnaði rynni til dánarbús þannig að hún kæmi til skipta með öðrum eignum búsins eftir nánari ákvæðum erfðalaga, þar á meðal þeim sem fjölluðu um bréferfð. Samkvæmt því gat A sem bréferfingi B því aðeins átt rétt til hlutdeildar í séreignarlífeyrissparnaði B að hann hefði ekki látið eftir sig maka eða börn en ágreiningslaust var í málinu að svo háttaði ekki til við andlát hans. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu AL var því staðfestur.
A krafðist viðurkenningar á því að hún ætti rétt sem bréferfingi til hlutdeildar í innstæðu í séreignarlífeyrissparnaði í eigu B sem var í vörslum AL. AL var sýknað af kröfunni.
Stjórn og framkvæmdastjóra lífeyrissjóðs var í fyrsta lagi gefið að sök að hafa ávaxtað fé sjóðsins með ólögmætum hætti með ítrekuðum lánveitingum til bæjarfélags í formi peningamarkaðslána. Í dómnum er rakið að undir hugtakið verðbréf falla ýmsir gerningar. Í 1. mgr. 36. gr. laga nr. 129/1997 eru talin upp ýmis verðbréf sem lífeyrissjóðum er heimilt að fjárfesta í og í 9. tl. 1. mgr. er sérstaklega heimilað að fjárfesta í "öðrum verðbréfum". Skv. 3. mgr. 36. gr. mega það vera upp að vissu marki verðbréf sem ekki eru skráð á skipulegum markaði. Fjárfestingum eru svo settar skorður í 5. mgr. 36. gr. Þá segir í dómnum að um var að ræða framseljanlegar kröfur og eðlismunur þeirra og t.d. skuldabréfa í raun enginn. Að öllu þessu virtu var það niðurstaða dómsins að ákæruvaldinu hefði ekki tekist að sýna fram á að ákærðu hafi verið óheimilt að ávaxta fé sjóðsins með umræddum hætti og voru þau því sýknuð. Í öðru lagi voru þau ákærð fyrir að hafa gefið FME rangar upplýsingar 15. janúar 2009 með því að lýsa því yfir að fjárfestingar sjóðsins samrýmdust 36. gr. laga nr. 129/1997. Í yfirlýsingunni var ekki getið láns sem var veitt 6. janúar 2009 en með því fóru fjárfestingar sjóðsins út fyrir heimildir skv. 3. og 5. mgr. 36. gr. Yfirlýsingin var því röng og voru B og E, sem undirrituðu hana, sakfelld en A, C, D og F voru sýknuð þar sem þeim var ekki kunnugt að í yfirlýsingunni var fullyrt að fjárfestingar væru í samræmi við 36. gr.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um að í gildi væri milli hans og stefnanda samningur um viðbótarlífeyrissparnað. Fellt var úr gildi lögbann.