Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lagagrein: 3. mgr. 4. gr. laga nr. 15/1998 — Lög um dómstóla
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um viðurkenningu skaðabótaskyldu og greiðslu miskabóta vegna skipunar í embætti dómara við Landsrétt. Fallist var á að bæði umsögn dómnefndar og meðferð dómsmálaráðherra hefðu verið haldin efnislegum annmörkum. Dómurinn taldi hins vegar að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að lögmæt meðferð málsins og forsvaranlegt mat á umsóknum og samanburður á hæfni hans og annarra umsækjenda hefði leitt til þess að hann yrði skipaður dómari við Landsrétt. Þá var stefnandi heldur ekki talinn hafa sýnt fram á að þau sjónarmið sem ráðherra lýsti við meðferð málsins hafi vegið að orðspori hans eða orðið honum að meini þannig að skilyrði til greiðslu miskabóta væru uppfyllt.
Héraðsdómarinn G vék sæti í máli ákæruvaldsins gegn X eftir að myndbandsupptaka úr öryggismyndavél, sem hann hafði horft á, eyðilagðist við afritun hjá lögreglu. Var í framhaldi af því ákveðið að héraðsdómur í málinu skyldi vera fjölskipaður. X krafðist þess þá að héraðsdómararnir H og P auk F, dómstjóra, vikju sæti þar sem þau væru öll samstarfsmenn G, sem hefði látið frá sér fara rökstuðning fyrir ákvörðun sinni sem fæli í sér afstöðu hans til sönnunargagna í málinu. Héraðsdómur féllst á kröfu X um að P, sem var mágur G, viki sæti, en hafnaði á hinn bóginn kröfu hans um að þau H og F vikju einnig sæti í málinu. X skaut úrskurðinum til Hæstaréttar þar sem hann krafðist þess að síðastnefndir dómarar vikju sæti í málinu. Með dómi Hæstaréttar var niðurstaða hins kærða úrskruðar staðfest að því leyti, sem hún var til endurskoðunar fyrir réttinum.