Dómstólaleit

M kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem máli hans gegn K var vísað frá dómi sökum vanreifunar. Hæstiréttur staðfesti úrskurð héraðsdóms. Vísað var til þess að fyrri krafa M á hendur K, um viðurkenningu á endurgjaldskröfu úr hennar hendi, væri ekki í samræmi við reifun kröfunnar og tilgreiningu á lagagrundvelli hennar. Þá þótti síðari krafa M, er laut að því að tiltekinn hluti séreignar K yrði talin hjúskapareign við fjárskipti þeirra, einnig vanreifuð.

I tók við líftryggingarfé eftir mann sinn árið 1970. Í stað þess að varðveita hlut ólögráða sonar þeirra, S, ráðstafaði hún fénu. S varð lögráða árið 1986. Árið 1997 höfðaði hann mál á hendur I til heimtu síns hlutar af tryggingafénu auk þeirrar ávöxtunar sem hann hefði fengið, hefði féð verið varðveitt frá greiðsludegi. Kvaðst hann fyrst hafa frétt af tryggingunni árið 1995, en I kvað S hafa vitað um trygginguna frá því hann hafði aldur og þroska til. Talið var ósannað að I hefði þagað um trygginguna, vitandi að S væri ókunnugt um hana. Yrði S að bera hallann af þessu og væru því ekki fyrir hendi skilyrði þess að fyrning kröfunnar frestaðist á grundvelli 7. gr. laga um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda fram yfir það sem mælt er fyrir um í 8. gr. laganna. Krafa S var því talin fyrnd og var I sýknuð af kröfu hans.