Dómstólaleit

X var ákærður fyrir brot gegn 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með nánar tilgreindri háttsemi gagnvart stúlkunum Y, Z og Þ. Hann var jafnframt ákærður fyrir brot gegn 4. mgr. 210. gr. sömu laga með því að hafa haft í vörslum sínum ljósmyndir sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt og voru þar á meðal myndir af Þ og stúlkunum Æ og Ö. Í Hæstarétti var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X samkvæmt einstökum köflum ákæru og heimfærslu brota hans til refsiákvæða. Að virtum þeim atriðum, sem greindi í héraðsdómi varðandi ákvörðun refsingar, og að teknu tilliti til dómaframkvæmdar Hæstaréttar í málum, sem varða hliðstæð brot, var X gert að sæta fangelsi í 18 mánuði. Hann var jafnframt dæmdur til að greiða öllum stúlkunum miskabætur.

Í september 2002 lagði Y fram kæru á hendur M fyrir kynferðisbrot, sem hann átti að hafa framið gegn henni á árunum 1985 til 1989. Skýrsla var fyrst tekin af M í maí 2003 og ákæra gefin út í september sama ár. M var sýknaður af refsikröfu þar sem brot hans voru talin fyrnd og bótakröfu Y á hendur honum vísað frá dómi. Y krafði Í um skaðabætur þar sem hún taldi að rekja mætti sýknuna til þess að óhæfilegur dráttur hefði orðið á rannsókn málsins, sem leiddi til þess að M hefði ekki verið kynnt sakarefnið fyrr en brotin voru fyrnd. Talið var ósannað að Y hafi orðið fyrir tjóni af þessum sökum enda hefði ekki verið tekin afstaða til þess í refsimálinu hvort M hefði gerst sekur um þá háttsemi, sem hann var ákærður fyrir. Y byggði enn fremur á því að aðgerðarleysi lögreglu hafi falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart sér. Í dómi Hæstaréttar kom fram að lögreglan hafi mátt gera ráð fyrir að Y hafi a.m.k. verið orðin 9 ára þegar tvö tilvik, sem ákært var út af, áttu sér stað. Hún varð 9 ára 13. maí 1988 og áleit lögreglan því að sakir væri ekki fyrndar, þegar skýrsla var tekin af M 7. maí 2003. Þá var talið að sá dráttur, sem varð á rannsókn málsins, gæti ekki breytt neinu um niðurstöðu þessa máls. Var þar vísað til þess að ekki varð með vissu ráðið af framburði Y fyrir dómi í refsimálinu hvenær M átti, áður en Y náði 9 ára aldri, að hafa síðast brotið gegn henni. Yrði því að gera ráð fyrir að brotin hefðu eftir sem áður verið talin fyrnd þó að lögregluskýrsla hefði verið tekin fyrr af M. Í var því sýknað af kröfu Y.

X var sakaður um að hafa brotið gegn 1. mgr. 201. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með nánar tilgreindri háttsemi gagnvart dóttur sambúðarkonu hans. Samkvæmt ákæru var um að ræða eitt brot framið árið 1993 eða fyrri hluta ársins 1994, nokkur brot framin á árunum 1995 og 1996 og fjölmörg brot, sem framin voru frá júlí 1998 til apríl 1999. Sannað þótti að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem hann var ákærður fyrir. Hins vegar var talið að brot hans, sem fyrsti liður ákærunnar tók til, væri fyrnt og var hann því sýknaður af þeim lið ákærunnar. Að öðru leyti þótti hann hafa unnið til refsingar samkvæmt 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga og þótti hæfileg refsing ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Þá var hann dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur.

X var ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X og með vísan til 3. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 var jafnframt staðfest að hann skyldi sæta fangelsi í tvo mánuði. Hins vegar var dráttur við rannsókn málsins og meðferð þess hjá ákæruvaldi ekki talinn svo verulegur að hann réttlætti að refsingin yrði bundin skilorði, svo sem gert hafði verið í héraði.

X var saksóttur fyrir kynferðisbrot gegn dóttur sinni, A, fæddri 1983. Ekki var fallist á frávísun málsins né ómerkingu en kröfur um frávísun og ómerkingu voru reistar á því að ekki hefði verið aflað vottorðs um andlegan þroska og heilbrigði A. Byggði dómurinn á því að skv. 46. gr. laga um meðferð opinberra mála mæti dómari hverju sinni hvert sönnunargildi skýrslur ákærða og vitna skyldu hafa. Ekki væru efni til þess að leita eftir áliti annarra sérfræðinga til stuðnings við það mat, nema sérstakar ástæður kæmu til. Ekki hefði verið bent á neitt sem gæfi tilefni til þess að A gengist undir slíka rannsókn. Var vitnisburður A, varðandi þá atburði er greindi í fyrstu tveimur töluliðum ákæru, talinn trúverðugur og vísað til þess að sá vitnisburður væri styrktur af skýrslum vitna um frásagnir A af athöfnum X gagnvart sér. Var fallist á niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X af greindum ákæruliðum. Framburður A um þá atburði sem ákært var fyrir í þriðja tölulið ákæru þótti að vísu ljós en þótti ekki njóta sama stuðnings í málsgögnum og skýrsla hennar um atvik samkvæmt öðrum ákæruliðum. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu af þeim ákærulið var staðfest. Var X dæmdur til 18 mánaða fangelsisvistar. Þá var miskabótakrafa A, sem talin hafði verið fyrnd í héraðsdómi, tekin til greina með vísan til 26. gr. skaðabótalaga og 16. gr. laga um fyrningu.