Dómstólaleit

R höfðaði mál á hendur nágrannasveitarfélögum sínum og gerði þá kröfu að nánar tilgreindu landsvæði yrði skipað innan staðarmarka sinna. K tók til varna í málinu og krafðist sýknu af kröfum R. Umrætt landsvæði hafði áður tilheyrt Seltjarnarneshreppi hinum forna, en hafði verið skipað innan staðarmarka K árið 1948 með ákvörðun félagsmálaráðuneytisins um að skipta Seltjarnarneshreppi upp í tvö sveitarfélög. Þá hafði landsvæðið verið úrskurðað þjóðlenda með úrskurði óbyggðanefndar í máli nr. 2/2004 sem staðfestur var að mestu með dómi Hæstaréttar í máli nr. 685/2008. Í dómi sínum rakti Hæstiréttur hvernig vöxtur sveitarfélagsins Reykjavíkur hefði þróast með þeim hætti að sveitarfélaginu hefðu verið lagðar til nærliggjandi jarðir og lögsagnarumdæmi þess stækkað með lögum á hverjum tíma. Í þeim lögum kæmi hvergi fram að lögsaga sveitarfélagsins hefði átt að vera víðtækari en þar greindi. Þá væri í þeim lögum hvergi að finna fyrirmæli um að staðarmörk sveitarfélagsins næðu til þess lands sem aðalkrafa R í málinu tæki til. Með því að R hefði ekki fært fram haldbær rök fyrir því að áðurgreind ákvörðun félagsmálaráðuneytisins hefði verið ólögmæt, lægi fyrir gild ákvörðun þess um að hið umþrætta land lægi innan staðarmarka K. Gætu önnur þau atvik og röksemdir sem R vísaði til ekki breytt þeirri niðurstöðu. Var K því sýknað af kröfum R.

Einkahlutafélagið S krafði H um greiðslu 8.000.000 króna og hélt því fram að H hefði tekið sér þá fjárhæð í heimildarleysi úr fyrirtækinu þar sem H starfaði sem framkvæmdastjóri. H hafði lagt inn fé á persónulegan reikning sinn og varið því meðal annars til greiðslu skulda A sem orðið var gjaldþrota. H taldi S hafa beina hagsmuni af greiðslu þessara skulda. Tekið var fram að S ætti ekki aðild að kröfu sem byggð væri á því að H hefði greitt skuldir A eftir gjaldþrot. Þá hafði H einnig sýnt nægilega fram á að fénu, sem S krafðist endurgreiðslu á, hefði öllu verið varið í þágu hagsmuna S.