Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lög: Lög um kjararáð nr. 130/2016
Stefnandi, sem er héraðsdómari, krafðist ógildingar á þremur ákvörðunum stefnda, íslenska ríkisins, er lutu að breyttri útreikningsaðferð launabreytinga samkvæmt 4. mgr. 44. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla og endurkröfu ofgreiddra launa. Dómurinn taldi ákvarðanirnar vera stjórnvaldsákvarðanir samkvæmt 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 en ekki hefði verið gætt málsmeðferðarreglna laganna. Stefnanda hefði hvorki verið gert viðvart um að málið væri til meðferðar, sbr. 14. gr. laga nr. 37/1993, né notið andmælaréttar, sbr. 13. gr. sömu laga. Talið var að umræddir annmarkar væru verulegir. Var af þeim sökum fallist á kröfur stefnanda um ógildingu umræddra ákvarðana.
Fallist á kröfu starfsmanns um skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar þrátt fyrir að starfslokin hefðu átt sér stað með starfslokasamningi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli J og V gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu kröfðust J og V þess aðallega að ákvörðun kjararáðs frá 29. október 2016 um þingfararkaup alþingismanna og launakjör ráðherra yrði ógilt, en til vara að viðurkennt yrði að ákvörðunin væri ólögmæt. Að því er varðaði V féllst Landsréttur á það með héraðsdómi að kröfugerð félagsins fullnægði hvorki þeim áskilnaði 25. gr. laga nr. 91/1991 að úrlausn um hana hefði þýðingu fyrir stöðu félagsmanna V að lögum né að málsóknin varðaði tiltekin réttindi þeirra. Taldi Landsréttur að þegar af þeim ástæðum bæri að vísa kröfum V frá héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af málatilbúnaði J yrði ekki séð að fjárhagslegir hagsmunir hans væru undirrót málshöfðunarinnar heldur þeir að gæta almannahagsmuna með því að stuðla sem þingmaður að efnahagslegum stöðugleika og stöðugleika á vinnumarkaði. Voru þessir hagsmunir taldir svo almennir að þeir gætu ekki talist lögvarðir í þeim skilningi sem dómstólar hefðu lagt í þetta málshöfðunarskilyrði. Þá væru þeir hagsmunir sem lytu að trausti kjósenda á J og framtíð hans sem stjórnmálamanns taldir of óljósir og fjarlægir til að fallist yrði á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að efnisdómur gengi um aðalkröfu hans um ógildingu ákvörðunarinnar. Taldi Landsréttur að þegar af framangreindum ástæðum bæri að vísa aðalkröfu J frá héraðsdómi. Með hliðsjón af meginreglu fyrri málsliðar 60. gr. stjórnarskrárinnar var hins vegar litið svo á að J nyti sem aðili að ákvörðun kjararáðs réttar til að bera undir dómstóla hvort farið hefði verið að lögum við meðferð og úrlausn og því skorti hann ekki lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómstóla um varakröfu sína. Með því að J hefði ekki gætt þess að beina varakröfu sinni að þeim einstaklingum sem ákvörðun kjararáðs hefði tekið til og ættu allir einstaklegra, beinna og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins, væri á hinn bóginn slíkur galli á málatilbúnaði hans að ekki yrði hjá því komist að vísa varakröfu hans einnig frá héraðsdómi. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.