Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 25. gr. laga nr. 10/2008 — Lög um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla
B höfðaði mál gegn A þar sem hún taldi sig hafa sætt ólögmætri mismunun við ákvörðun launa af hálfu stofnunarinnar. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var af Landsrétti, var rakið að óumdeilt væri að verulegur munur hefði verið á launum og öðrum starfskjörum B, sem er kona, og tiltekins karlkyns lögfræðings hjá A. Féllst héraðsdómur á með B að í ákvörðun A um laun hennar hefði falist mismunun sem hefði farið í bága við 1. mgr. 25. gr. laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla og síðar 1. mgr. 18. gr. laga nr. 150/2020 um jafna stöðu og jafnan rétt kynjanna. Í dómnum var því jafnframt slegið föstu að á þeirri saknæmu og ólögmætu háttsemi bæri A bótaábyrgð, enda hefði B orðið fyrir fjártjóni af völdum háttseminnar, sem talið var nema þeim mun sem verið hafði á launum hennar og tiltekins karlskyns lögfræðings hjá stofnuninni. Þá var A einnig gert að greiða B miskabætur.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur vegna fjártjóns og miska vegna kynbundins launamunar sem stefnandi sætti þegar hún starfaði hjá stefnda.
Deilt var um hvort við slit varnaraðila bæri að viðurkenna skaðabótakröfu sóknaraðila á hendur varnaraðila vegna brots gegn jafnréttislögum og þá hverrar stöðu í réttindaröð krafan nyti. Fallist á að viðurkenna bæri skaðabótakröfu sóknaraðila, þó að lægri fjárhæð en krafist var. Hafnað að krafan nyti stöðu sem forgangskrafa, sbr. 1. tölul. 1. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 en viðurkennt að hún nyti stöðu sem almenn krafa sbr. 113. gr. sömu laga.