Dómstólaleit

P ehf. og N ehf. gerðu með sér viljayfirlýsingu þess efnis að síðarnefnda félagið keypti af hinu fyrrgreinda plastumbúðir sem það áætlaði að framleiða. Samkvæmt efni viljayfirlýsingarinnar gilti hún í 7 ár og byrjaði að telja við fyrstu afhendingu umbúða. Engin viðskipti fóru fram á milli aðila á grundvelli viljayfirlýsingarinnar og höfðaði P ehf. því mál gegn A svf., sem keypt hafði N ehf., og krafði um efndabætur. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að yfirlýsingin yrði ekki skilin á annan veg en þann að vilji aðila hafi staðið til að eiga viðskipti sín á milli að ótilgreindum skilyrðum uppfylltum. Samkvæmt því og að virtum samskiptum aðila í kjölfar yfirlýsingarinnar hefði P ehf. ekki tekist sönnun þess að með henni hefði komist á samningur milli aðila um þau viðskipti sem þar voru áformuð. Þá hefði heldur ekki verið sýnt fram á að A svf. hefði á saknæman og ólögmætan hátt bakað sér bótaskyldu gagnvart P ehf. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu A svf.

Með tveimur kaupsamningnum seldu S og G K hvor sinn eignarhlutann í fasteigninni F. Samhliða þessum samningnum voru gerðir fjórir samningar, þar sem S og G keyptu af K fjórar íbúðir, sem enn voru í smíðum. S og G riftu lýstu yfir riftun allra þessara samninga, þar sem þau töldu K hafa stórlega vanefnt skuldbindingar sínar með því að standa ekki við útborgun samkvæmt tveimur fyrstnefndu samningunum. Í máli, sem S og G höfðuðu gegn K, féllst héraðsdómari á kröfu S og G um vangildisbætur. Skaut K þeirri niðurstöðu til Hæstaréttar og krafðist sýknu af kröfu S og G, en hafði ekki uppi kröfu um frávísun málsins, svo sem hann hafði gert í héraði. Talið var, að krafa S og G væri reist á þeirri meginforsendu, að K hefði vanefnt svo verulega kaupsamningana um fasteignina F, að þeim hefði verið heimilt að rifta þeim. Þar sem hvor samninganna hefði tekið til afmarkaðs hluta eignarinnar, sem hvor aðili hefði átt fyrir sig, væri ekki unnt að fara með kröfur, sem S og G reistu á samningunum, eins og um sameign þeirra væri að ræða. Þótt þeim hefði verið heimilt að höfða málið sameiginlega, þar sem K hafði ekki uppi kröfu fyrir Hæstarétti um frávísun málsins vegna brests á heimild til aðilasamlags, hefði þeim allt að einu borið hvoru um sig að gera sjálfstæða dómkröfu um hagsmuni sína. Þetta hefðu S og G ekki gert, heldur krefðust þau í sameiningu vangildisbóta úr hendi K í einu lagi, þótt ætlað tjón þeirra yrði eingöngu rakið til atriða, sem þau teldu leiða af vanefndum kaupsamnings við hvort þeirra um sig. Þegar af þessum ástæðum þótti ekki verða komist hjá því að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.