Dómstólaleit

Stefnandi varð fyrir líkamstjóni í árekstri í október 2017. Í málinu var niðurstaða undirmats um umfang tjóns lögð til grundvallar þar sem tognun á hálshrygg var talin meðal varanlegra afleiðinga slyssins. Var gagnstæð niðurstaða yfirmats ekki talin rökstudd á fullnægjandi máta og ekki talin hafa stuðning í öðrum fyrirliggjandi gögnum málsins. Var það niðurstaða dómsins að matsgerðir þar sem niðurstöður eru mismunandi skuli metnar að verðleikum hverju sinni fyrir dómstólum enda skeri dómstólar úr um sönnunargildi gagna sem aflað er, þ.m.t. sönnunargildi matsgerða. Þá var fallist á að leggja til grundvallar 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og meta árslaun sérstaklega þar sem óvenjulegar aðstæður væru fyrir hendi og sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur stefnanda en lágmarkstekjuviðmið.

Stefndu voru sýknaðir af kröfu stefnanda um greiðslu frekari bóta úr lögboðinni ökutækjatryggingu vegna tjóns sem þegar var talið fullbætt.