Dómstólaleit

Deilt var um vátryggingabætur vegna tveggja tjóna á vélbúnaði skips í desember 1999 og febrúar 2000, þá í eigu Ö ehf. Ekki var deilt um bótaskyldu V vegna fyrra tjónsins og var fallist á kröfu ÞÖ ehf. um að miða tjónið við hærri útreikning V. Varðandi síðari tjónsatburðinn var óumdeilt að tveir starfsmenn Ö ehf. hefðu gagnsett vél skipsins og farið skömmu síðar frá borði en tjónið hafði orðið meðan þeir voru að sinna verkum á verkstæði. Í héraðsdómi, sem skipaður var tveimur sérfróðum meðdómendum, kom fram að vélarúm skipsins hefði hvorki verið byggt né flokkað sem mannlaust vélarúm og því ljóst að ekki mætti fara úr hljóð- eða ljósmerkjasambandi við viðvörunarkerfi aðalvélarinnar á meðan hún var í gangi. Fallist var á það mat héraðsdóms að það hefði verið stórkostlegt gáleysi af hálfu starfsmanna Ö ehf. að yfirgefa skipið mannlaust með vélina í gangi. Var V því ekki gert ábyrgt fyrir þessu tjóni og sýknað af kröfum ÞÖ ehf.

S ehf. keypti af F ehf. fjóra eignarhluta í fasteign, og átti að greiða einn þeirra að hluta með víxli að fjárhæð 1.500.000 krónur. S ehf. gaf ekki út víxilinn. Í máli sem F ehf. höfðaði af því tilefni gegn S ehf. bar síðarnefnda félagið því við að það ætti gagnkröfu á hendur fyrrnefnda félaginu sem væri hærri en fjárhæð víxilsins. S ehf. var ekki talið hafa fært sönnur fyrir gagnkröfu sinni og var krafa F ehf. um greiðslu víxilfjárhæðarinnar því tekin til greina. Við undirritun kaupsamninga um eignina hafði P, sem var fyrirsvarsmaður S ehf., ábyrgst greiðsluna gagnvart F ehf. Var P því dæmdur með S ehf. til að greiða F ehf. kröfuna.

L leigði stefndu húsnæði til veitingareksturs á Akureyri og keypti mat af N fyrir hótelgesti sína á leigutímanum. Tímabundinn leigusamningur aðila rann út 1. febrúar 1999. L sagði samningnum upp 31. október 1998 og ítrekaði uppsögnina 30. nóvember 1999 og skoraði á stefndu að rýma húsnæðið. Viðræður fóru fram milli aðila um hækkun leigunnar og L sendi N reikninga fyrir hækkaðri mánaðarleigu allt til ágústloka 2000 er N fór úr húsnæðinu. Ómótmælt var að reikningarnir voru endursendir jafnóðum. Samningaviðræður báru ekki árangur. Engu að síður hélt L áfram að þiggja þjónustu N og höfðu starfsmenn L kvittað fyrir móttöku alls þess matar sem N krafðist greiðslu fyrir í málinu. Var talið rétt að líta svo á að samningurinn hefði í raun verið framlengdur óbreyttur og staðið þannig allt þar til stefndu fóru úr húsnæðinu. Ósannað þótti að nokkuð hefði verið kvartað undan þjónustu N fyrr en í framburði fyrirsvarsmanns L fyrir héraðsdómi. Voru þær kvartanir taldar í ósamræmi við framburð hótelstýru L á staðnum. Með þeirri athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur og kröfur stefndu um greiðslu L á umræddum matarreikningum að frádregnu leigugjaldi samkvæmt leigusamningnum, teknar til greina.