Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Hönnunarvernd
F undirbjó hönnunarsamkeppni um hönnun hjúkrunaríbúða að Boðaþingi nr. 11 og 13 í Kópavogi sem Kópavogsbær og velferðarráðuneytið hugðust byggja. T ehf. og H höfðu annast hönnun hjúkrunaríbúða að Boðaþingi nr. 5 og 7 sem teknar voru í notkun á árinu 2010, ásamt þjónustubyggingu í húsi nr. 9. Eftir það höfðu þeim verið falin ýmis verkefni tengd þróun deiliskipulags og undirbúningi að hönnun frekari mannvirkja á byggingarreitnum. T ehf. og H fengu lagt lögbann við því að hönnunarsamkeppnin færi fram. Ekki var talið að fyrir hefði legið samningur eða bindandi yfirlýsing um að T ehf. og H væri falin heildstæð hönnun allra mannvirkja á umræddum byggingarreit. Ekki var fallist á að heildstæð hönnun H hafi þegar orðið til þannig að þau verkefni sem T ehf. og H höfðu unnið að stæðu því í vegi að halda mætti hönnunarsamkeppni um fyrirhugaðar framkvæmdir. Þá var ekki fallist á að óhjákvæmilegt væri að framkvæmd hönnunarsamkeppninnar fæli í sér brot gegn höfundarréttindum þeirra. Af þeim sökum var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu T ehf. og H um viðurkenningu á því að F væri óheimilt, á grundvelli 44. gr. laga nr. 120/2016 um opinber innkaup, að láta fara fram opinbera hönnunarsamkeppni um hönnun hjúkrunaríbúða að Boðaþingi nr. 11 og 13 í Kópavogi og um að fella úr gildi lögbann sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu lagði við því að F léti fara fram opinbera hönnunarsamkeppni um hönnun hjúkrunaríbúðanna.
A krafði Í um bætur vegna fjárhagslegs og ófjárhagslegs tjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir. Opinbert mál hafði verið höfðað gegn A vegna gruns um að hann hefði dregið sér fé en hann verið sýknaður. Taldi A að Í hefði bakað sér tjón með rannsóknaraðgerðum lögreglu og málsmeðferð í sakamálinu sem hefði verið höfðað án nægjanlegs tilefnis. Fallist var á að Í hefði ekki fært fram viðhlítandi rök fyrir því að nauðsyn hefði borið til að halda A í gæslu í rúmar tvær klukkustundir á rannsóknarstigi hins opinbera máls. Þá var fallist á að ekki hefði verið ástæða til að endurtaka leit á heimili A og í sameign fjöleignarhúss, sem hann bjó í. Voru honum dæmdar miskabætur vegna þessa. Þá var fallist á að A bæru skaðabætur vegna skyrtu sem lögregla hafði lagt hald á við rannsókn málsins en ekki skilað. Hins vegar var hafnað að ákvæði XXI. kafla laga nr. 19/1991 fælu í sér heimild til að dæma bætur vegna þess að A hefði verið sóttur til sakar án nægjanlegs tilefnis. Þótti ekki sýnt að skilyrði væru til slíkra bóta á grundvelli sakarreglunnar. Þá var hafnað kröfu A um bætur vegna mismunar á lögmannskostnaði samkvæmt gjaldskrá og tildæmdum málsvarnarlaunum í sakamálinu.