Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Daníel Reynisson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi samkvæmt heimild í a-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að almennt skilyrði fyrir gæsluvarðhaldi 1. mgr. 95. gr. sömu laga væri uppfyllt í málinu. Hins vegar var ekki talið rökstutt með fullnægjandi hætti hvernig skilyrði a-liðar 1. mgr. 95. gr. laganna væru fyrir hendi í ljósi þess sem lá fyrir um framgang rannsóknarinnar. Þá væri samkvæmt 1. mgr. 100. gr. laganna heimilt að beita farbanni ef skilyrðum gæsluvarðhalds samkvæmt 1. eða 2. mgr. 95. gr. væri fullnægt og þótti því rétt eins og á stóð að beita því úrræði í stað gæsluvarðhalds.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Baldvin Einarsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Skúli Hansen lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni til að koma í veg fyrir að X komi sér undan málsmeðferð samkvæmt lögum nr. 51/2016, sbr. 3. mgr., sbr. 1. mgr. 14. gr. laga nr. 51/2016, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Daníel Reynisson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Elías Kristjánsson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi. Í úrskurði Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að ekki væru rök til að láta varnaraðila sæta áfram gæsluvarðhaldi en að skilyrði laga nr. 88/2008 til þess að varnaraðili sæti farbanni væru uppfyllt. Var X því gert að sæta farbanni í stað gæsluvarðhalds.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Katrín Ólöf Einarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Ásgeir Þór Árnason lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Þorgils Þorgilsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Unnsteinn Örn Elvarsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála en ákveðið að X skyldi þess í stað bönnuð för frá Íslandi þann tíma sem gæsluvarðhaldi var ætlað að gilda.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Súsanna Björg Fróðadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Ásta Björg Eiríksdóttir lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu um X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kristmundur Stefán Einarsson saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Ómar Örn Bjarnþórsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Alda Hrönn Jóhannsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
X (
Daníel Reynisson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-, c- og d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jón H. B. Snorrason saksóknari)
gegn
X (
Arnar Ingi Ingvarsson hdl)
Kærumál. Gæsluvarðhald. A. liður 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. Gæsluvarðhaldskröfu hafnað. Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.
Ákæruvaldið (
Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari)
gegn
X (
Guðmundur Jónsson hdl)
Hafnað var kröfu um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þess í stað var X látinn sæta farbanni.
Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jón H. B. Snorrason saksóknari)
gegn
X (
Sigmundur Hannesson hrl)
Hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008.
X hafði sætt gæsluvarðhaldi meðan á rannsókn og meðferð máls hans fyrir dómstólum stóð, meðal annars á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 241/2012 var héraðsdómur í máli X ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar að nýju. Litið var til þess að í dómum Hæstaréttar hefði ítrekað verið lagt til grundvallar að það væri sjálfstætt skilyrði fyrir áframhaldandi gæsluvarðhaldi, á grundvelli ofangreinds ákvæðis, að mál væri rekið með fullnægjandi hraða. Í ljósi þess að mál X myndi dragast, af ástæðum sem honum yrði ekki kennt um, væri því skilyrði ekki fullnægt og var niðurstaða héraðsdóms um að hafna áframhaldandi gæsluvarðhaldi yfir X því staðfest.
Lögregla krafðist þess með vísan til 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi. Hafði X gengist við því að hafa tekið við um 4 kg af amfetamíni, sem talið var að Y hefði sent hingað til lands frá Þýskalandi. Þá hafði X skýrt svo frá að hefði áður tekið við nokkru magni fíkniefna frá sama manni, þar á meðal 1 kg af amfetamíni og 300 g af kókaíni auk ótilgreinds magns af fíkniefninu MDMA, svo og sent peninga til hans. Í dómi Hæstaréttar segir að þegar metið sé hvort skilyrði séu til gæsluvarðhalds yfir X samkvæmt 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 verði ekki horft til þeirra fíkniefna, annarra en amfetamíns, sem X hafi gengist við að hafa tekið við. Í 1. mgr. 2. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni komi fram að varsla og meðferð ávana- og fíkniefna, sem talin séu upp í 6. gr. laganna, sbr. 3. gr. laga nr. 68/2001, sé óheimil á íslensku yfirráðasvæði. Amfetamín sé ekki meðal þeirra ávana- og fíkniefna. Í 2. mgr. 2. gr. áðurgreindra laga sé heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra veitt heimild til að mæla svo fyrir í reglugerð að varsla og meðferð annarra ávana- og fíkniefna, sem sérstaklega mikil hætta sé talin stafa af samkvæmt alþjóðasamningum, sé á sama hátt óheimil á íslensku yfirráðasvæði. Þegar X hafi tekið við því amfetamíni, sem um ræði í málinu, hafi verið í gildi fyrrnefnd reglugerð nr. 233/2001 eins og henni hafði verið breytt með reglugerð nr. 490/2001. Eftir hljóðan hennar hafi amfetamín ekki verið flokkað sem efni, sem bannað sé á íslensku yfirráðasvæði samkvæmt 2. gr. laga um ávana- og fíkniefni, sbr. 2. gr. reglugerðar nr. 233/2001, heldur sem efni, sem getið sé á fylgiskjali II með alþjóðasamningi um ávana- og fíkniefni frá 1971 með síðari breytingum. Á gildistíma þeirrar breytingar á reglugerð nr. 233/2001, sem gerð hafi verið með reglugerð nr. 490/2001, hafi amfetamín því fallið undir ákvæði 3. gr. laga um ávana- og fíkniefni. Innflutningur, sala og varsla efnisins á þessum tíma hafi því eingöngu verið heimil lyfsölum og þeim, sem ráðherra hafi veitt sérstakt leyfi til slíks, en öðrum bönnuð, sbr. 2. mgr. og 4. mgr. 3. gr. laganna. Þótt brot gegn því banni geti varðað refsingu samkvæmt 5. gr. laganna séu ekki skilyrði til að beita af því tilefni gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var kröfu lögreglunnar því hafnað.
X var borinn sökum um að hafa í þrígang unnið spjöll á eignum á jörðinni H. Ekki var talin alveg næg ástæða til að X sætti gæsluvarðhaldi á grundvelli c. eða d. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var því staðfestur úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu S um að X sætti gæsluvarðhaldi.
Ákæruvaldið (
Ragnheiður Harðardóttir saksóknari)
gegn
Kio Alexander Ayobambele Briggs (
Helgi Jóhannesson hrl)
K hafði sætt gæsluvarðhaldi meðan á rannsókn og meðferð máls hans fyrir dómstólum stóð, meðal annars á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Litið var til þess að héraðsdómur í máli K hafði verið ómerktur með dómi Hæstaréttar og meðferð málsins þar með tafist verulega án þess að K yrði um kennt. Að þessu gættu var ekki fallist á að almannahagsmunir væru svo ríkir að þeir réttlættu að K væri lengur sviptur frelsi á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991. Var niðurstaða héraðsdóms um að K sætti farbanni á grundvelli b. liðs 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 staðfest.