Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Endurskoðunarvald dómstóla
Ógiltur var með dómi úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála að kröfu stefnanda þar sem stefndi var ekki talinn hafa sýnt fram á þá lögvörðu hagsmuni í skilningi 3. mgr. 4. gr. laga nr. 130/2011 er væru grundvöllur þess að hann gæti hér kært stjórnvaldsákvörðun til nefndarinnar.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist þess að úrskurður yfirskattanefndar um endurákvörðun opinberra gjalda hans nánar tilgreind tekjuár vegna greiðslna frá félaginu B yrði felldur úr gildi. Vara- og þrautavarakrafa A sneru að því að úrskurðinum yrði breytt með nánar tilteknum hætti. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru efni til að víkja frá þeirri meginreglu að ekki sé á færi dómstóla að breyta ákvörðunum stjórnvalda eins og A krafðist. Var vara- og þrautavarakröfu hans því vísað frá héraðsdómi án kröfu. A byggði á því að fyrrgreind endurákvörðun opinberra gjalda hans væri röng. Hann hefði lagt félaginu B til fé en þar hafi verið um að ræða kaup á hlutafé og lán til félagsins. Þessa fjármuni hafi hann fengið endurgreidda með þeim greiðslum sem málið tæki til en engar tekjur haft af fjárfestingu sinni aðrar en nánar tiltekinn gengishagnað. Þá bæri að skattleggja tekjur sem hann kynni að hafa haft sem fjármagnstekjur. Í dómi Landsréttar sagði að málið einkenndu takmarkaðar upplýsingar um félagið B og greiðslur milli þess og A. A hefði ekki gert grein fyrir greiðslunum, félaginu eða eign sinni í því í skattframtölum sínum. Engin haldbær gögn væru fyrir hendi til stuðnings því að A hefði veitt félaginu lán og gögn málsins bæru með sér að það hefði ekki verið A sem innti af hendi þá fjármuni sem hann kvaðst hafa lagt félaginu til. Þá væri engum áreiðanlegum gögnum til að dreifa um eðli, uppruna og forsendur þeirra greiðslna sem A fékk frá félaginu. A hefði haft næg tækifæri til að koma á framfæri frekari upplýsingum, átt að vera það auðvelt og yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Ógagnsæi sem kynni að leiða af staðsetningu félagsins B á Seychelles-eyjum yrði ekki túlkað A í hag, enda hafi hann kosið að stofna til viðskiptanna þar og þiggja greiðslur frá félaginu, án þess að gera grein fyrir því á skattframtölum fyrr en eftir að rannsókn á skattskilum hans hófst. Eins og málið lægi fyrir hafi annað ekki verið fært en að færa A greiðslurnar til tekna, fella þær undir 9. tölulið C-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og endurákvarða opinber gjöld A með þeim hætti sem gert var. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu Í af aðalkröfu A því staðfest, sem og niðurstaðan um kröfu A um niðurfellingu álags.