Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og J gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju J um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að J hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að J yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða J nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og G gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju G um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að G hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að G yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða G nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og B gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju B um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að B hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að B yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða B nánar tiltekna fjárhæð.
Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og A gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju A um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að A hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að A yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð.
OR og GH ehf. gerðu með sér afleiðusamninga á árabilinu 2002 til 2008. GH ehf. höfðaði mál þetta á hendur OR fyrir héraðsdómi árið 2012 til heimtu skuldar á grundvelli uppgjörs átta þeirra. Grundvöllur málsins hafði tekið nokkrum breytingum frá þeim tíma er málið var höfðað en fyrir Landsrétti reisti OR sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að GH ehf. væri ekki lengur eigandi umræddra fjármálagerninga þar sem GH ehf. hefði framselt þá til íslenska ríkisins árið 2015 sem hluta af stöðugleikaframlagsgreiðslu. Í öðru lagi hefði GH ehf. þegið fébætur frá endurskoðunarfyrirtækinu PwC ehf. vegna tjóns sem starfsmenn endurskoðunarfyrirtækisins hefðu valdið GH ehf. í aðdraganda efnahagshrunsins og væri tjón GH ehf. þannig óvíst. Í þriðja lagi hefði GH ehf. með saknæmum hætti leynt því að hafa verið í reynd ógjaldfær þegar þrír af umræddum samningum hafi verið gerðir árið 2008. Þannig hefði GH ehf. ekki getað staðið við sinn hluta þessara samninga við gerð þeirra sem leiða ætti til ógildingar þeirra en samningarnir þrír frá 2008 og framlengingar þeirra mynduðu að stofni til þann höfuðstól sem GH ehf. krafði OR um í málinu. Þá byggði OR á því að tölulegur útreikningur á kröfufjárhæð væri rangur. Í dómi Landréttar var rakið að ekki væri ljóst af málsgögnum að kröfuréttindi samkvæmt afleiðusamningunum sem málið laut að hefði í raun verið framseld íslenska ríkinu. OR var þó látið bera halla af sönnun um það atriði og talið að einungis efnislegur ávinningur af innheimtu samninganna hefði verið framseldur íslenska ríkinu. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að OR hefði ekki tekist sönnun þess að sátt sem GH ehf. gerði við PwC ehf. um fébótagreiðslur hafi á einhvern hátt falið í sér greiðslu á kröfum samkvæmt þeim afleiðusamningum sem deilt var um í málinu. Ekkert benti til annars en að OR hefði gert sér fulla grein fyrir efni umræddra samninga og hvaða áhrif gengisþróun gæti haft á greiðsluskyldu samkvæmt þeim og gæti þar engu breytt þó að GH ehf. hefði haft aðra hagsmuni af gengisþróun íslensku krónunnar í ljósi þess að tilgangur viðskiptanna hefði ekki verið að fjárfesta heldur að verja OR gegn gengisáhættu. Engin efni væru því til að ógilda eða víkja til hliðar samningum aðila á grundvelli 30., 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Að lokum hefði OR ekki gert sennilegt með öðru en staðhæfingum sínum að tölulegur útreikningur á kröfufjárhæð væri rangur. Með vísan til þess var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
L hf. höfðaði mál á hendur S til greiðslu eftirstöðva lánssamnings sem S gerði við SK árið 2006. S byggði á því að ógilda bæri samninginn eða víkja honum til hliðar í heild eða að hluta með vísan til ógildingarreglna samningalaga. Kvað hann forsendur lántökunnar hafa verið fjármögnun á þátttöku hans í fyrirhugaðri stofnfjáraukningu í SK. Við samningsgerðina hefði legið fyrir að stofnfjárbréfin, sem hann hygðist kaupa, yrðu veðsett til tryggingar á efndum lánssamningsins og hefði hann samþykkt lánveitinguna á þeirri forsendu að áhætta hennar takmarkaðist við verðmæti bréfanna. Samkvæmt upplýsingum frá SK hefðu viðskiptin átt að vera áhættulaus en stofnfjárbréfin hefðu síðar orðið verðlaus. Hvorki í lánssamningi aðila né í skilmálabreytingu við hann var vikið að tilgangi lántökunnar, ráðstöfun lánsfjárins eða kaupum S á stofnfjárbréfum í SK. Þá lá ekki fyrir að lánsféð hefði í raun verið nýtt til að kaupa stofnfjárbréf í SK. Að því gættu og þar sem S hafði hvorki fært fram viðhlítandi rök né lagt fram gögn til stuðnings öðrum málsástæðum sínum var honum gert að greiða eftirstöðvar lánssamningsins auk dráttarvaxta. Á hinn bóginn var L hf. gert að bæta S það tjón sem hann varð fyrir vegna fjárnáms, sem L hf. krafðist að færi fram hjá S til tryggingar greiðslu umþrættrar skuldar en skilyrði skorti til, og kom fjárhæð bótanna til skuldajöfnuðar á móti kröfu L hf.
Aðilar deildu um rétt I ohf. til að krefjast tafabóta úr hendi Í hf. vegna tafa sem urðu á verki sem Í hf. vann fyrir I ohf. Krafa Í hf. byggðist meðal annars á því að hann hafi átt rétt á framlengingu verktíma um 159 daga en I ohf. hafði áður samþykkt framlengingu verktíma um tíu daga. Landsréttur staðfesti niðurstöðu hérðasdóms um að ekki væru efni til að hnekkja niðurstöðu I ohf. um að hafna hluta krafna Í hf. um frekari framlengingu verktíma. Þá hefðu aðrar kröfur Í hf. verið of seint fram komnar samkvæmt ákvæðum í samningi aðila. Þá var hvorki fallist á að rétt væri að lækka umsamdar tafabætur á þeim grundvelli að verkið hefði verið tekið í notkun á verktímanum né að víkja ætti tilteknum ákvæðum samningsins til hliðar með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var I ohf. því sýknaður af kröfum Í hf.