Dómstólaleit

Í málinu var deilt um skaðabótaábyrgð V hf. og Ó á tjóni sem M varð fyrir þegar bifreið í eigu Ó var ekið á nokkur hross í umsjá M á þjóðvegi númer eitt. Ágreiningur málsaðila laut einkum að því hvort takmarka ætti eða fella niður bótaábyrgð V hf. og Ó af því að M teldist meðábyrgur vegna eigin sakar hans þar sem hrossin hefðu sloppið úr vörslum hans. Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms þar sem fram kom að varsla hrossanna hefði verið í samræmi við lög um búfjárhald nr. 38/2013 og hliðgirðing í samræmi við girðingarlög nr. 135/2001 og reglugerð um girðingar. Þá hefði ekki verið sýnt fram á eða gert sennilegt að umbúnaði á beitarhólfi hefði verið ábótavant eða að hrossin hefðu sloppið úr því vegna slælegs umbúnaðar eða frágangs á hliðinu. Var því talið nægilega sýnt fram á að M hefði ekki sýnt af sér gáleysi eða ásetning sem leiddi til þess að fella bæri niður eða takmarka bótaskyldu hans samkvæmt 1. mgr. 88. gr. umferðarlaga á tjóninu á hrossunum vegna eigin sakar. Var því fallist á viðurkenningarkröfu M í málinu.