Dómstólaleit

LBI ehf. krafðist skaðabóta úr hendi SÞ, HJ, SE, QBE II Ltd. og QBE C Ltd. vegna vanrækslu SÞ, HJ og SE í júní 2008, þegar lán til félagsins FG hf. í eigu B, formanns bankaráðs L hf., féll í gjalddaga án þess að bankaábyrgð K S.A. væri innheimt eða aðrar ráðstafanir gerðar til að halda ábyrgðinni við. Krafan á hendur QBE II Ltd. og QBE C Ltd. byggðist á ábyrgðartryggingu fyrir stjórnendur og starfsmenn sem félögin sömdu um við L hf. í lok janúar 2008. Sýnt þótti að vanræksla SÞ, bankastjóra L hf., hefði valdið LBI ehf. tjóni með því að bankaábyrgðin var ekki innheimt, sem næmi að lágmarki þeirri fjárhæð sem LBI ehf. gerði kröfu um að fá bætt, og var fallist á að SÞ bæri skaðabótaábyrgð á því tjóni, samkvæmt 134. gr. laga nr. 2/1995. HJ var sýknaður af kröfum LBI ehf. þar sem ekkert lá fyrir um að hann hefði komið að meðferð lánamáls FG hf. á umræddum tíma. SE var einnig sýknuð, þar sem sök hennar þótti ekki slík að sanngjarnt gæti talist að hún bæri skaðabótaábyrgð samkvæmt 1. og 3. mgr. 23. skaðabótalaga. Þá var komist að þeirri niðurstöðu að vátrygging QBE II Ltd. og QBE C Ltd. hefði gilt um kröfu LBI ehf. á hendur SÞ vegna fyrrgreindrar háttsemi hans og að krafan hefði verið tilkynnt vátryggjendum innan tilskilins frests. Á hinn bóginn þóttu vátryggjendurnir hafa fært viðhlítandi sönnur á að bankinn hefði veitt ófullnægjandi eða rangar upplýsingar í umsókn um tryggingarvernd fyrir stjórnendur sína um atvik sem hann vissi eða mátti vita að hefðu verulega þýðingu fyrir mat vátryggjenda á áhættu, samkvæmt 1. mgr. 19. gr. laga nr. 30/2004. Vanræksla bankans á upplýsingaskyldu sinni þótti ekki óveruleg. Þegar litið var til þýðingar hennar við mat á áhættu vátryggjenda, sakar stjórnenda að því leyti og vátryggingaratburðar var talið rétt að fella niður ábyrgð QBE II Ltd. og QBE C Ltd. á grundvelli 2. mgr. 20. gr. laga nr. 30/2004 og voru þau sýknuð af kröfum LBI ehf. Loks þótti ljóst að SÞ hefði notið umsaminnar tryggingarverndar sem fólst í lækkun dómkrafna vegna samkomulags LBI ehf. við aðra vátryggjendur en að ekki væri sanngjarnt að honum yrði gert að greiða allar eftirstöðvar skaðabótakröfu félagsins með vísan til fjárhæðar þeirra. Með hliðsjón af því að hann hefði ekki verið sakaður um að hafa gert umrædd mistök af ásetningi eða stórfelldu gáleysi, sem og af hagsmunum hans andspænis hagsmunum LBI ehf., þótti rétt að lækka fjárhæð skaðabótakröfunnar umtalsvert á grundvelli 24. gr. skaðabótalaga og 3. mgr. 134. laga nr. 2/1995 og var honum gert að greiða LBI ehf. 50 milljónir króna með nánar tilgreindum vöxtum.