Dómstólaleit

Í varð fyrir líkamstjóni í ágúst 2003 við það að skrúfa í sundur sælgætisúða sem var í lítilli plastflösku og taka sopa af sælgætisvökva með þeim afleiðingum að henni svelgdist á og hluti af vökvanum barst í lungu hennar. Móðir Í hafði keypt sælgætisúðann í söluturni B en varan var flutt inn af C. Í málinu krafðist Í skaðabóta sameiginlega úr hendi B og C og reisti hún kröfu sína aðallega á ákvæðum laga nr. 25/1991 um skaðsemisábyrgð. Í málinu var lagt til grundvallar að sýrustig vökvans hafi leitt af sér fyrirsjáanlega hættu á að þeim, sem fengi hann í fljótandi formi í munninn, myndi svelgjast á með þeim afleiðingum að vökvinn bærist um öndunarfærin niður í lungu. Umbúðir utan um sælgætisúðann voru með þeim hætti að auðvelt var fyrir fimm ára gamalt barn að opna þær og súpa á vökvanum. Á umbúðunum voru aðvaranir á ensku þar sem einskis var getið um að varast ætti að taka flöskuna í sundur á meðan vökvi væri í henni eða að hættulegt gæti verið að súpa af vökvanum. Með hliðsjón af þessu ásamt því að um sælgæti væri að ræða sem ætlað var börnum var talið að sælgætisúðinn hafi verið haldinn ágalla í skilningi 5. gr. laga nr. 25/1991. Samkvæmt 6. gr. laganna bæri C ábyrgð sem framleiðandi í skilningi 2. mgr. 4. gr., en B samkvæmt 10. gr. laganna, þar sem kveðið væri á um að dreifingaraðili bæri ábyrgð á skaðsemistjóni beint gagnvart tjónþola. Ekki var fallist á með B og C að í þessum ákvæðum fælist þversögn, enda gerðu þau nauðsynlegan greinarmun á framleiðanda og dreifingaraðila í skilningi laganna, sem skipti sköpum um það á hvern tjón felli að endingu ef fleiri en tveir bæru ábyrgð á því, sbr. 11. gr. laganna. Þá væri einnig ljóst af orðum 10. og 11. gr. laganna að dreifingaraðila væri ætlað að bera fulla ábyrgð á tjóni með framleiðanda gagnvart tjónþola og að dreifingaraðili losnaði ekki undan henni sökum þess að tjónþoli ætti þess kost að leita skaðabóta úr hendi framleiðanda. Hvað varðaði þá málsástæðu B að 10. gr. laga nr. 25/1991 væri andstæð tilskipun nr. 85/374/EBE um samræmingu á lögum og stjórnvaldsfyrirmælum í aðildarríkjum vegna skaðsemisábyrgðar á gölluðum vörum kemur fram í dómi Hæstaréttar að gæta yrði að því að tilskipunin hefði ekki lagagildi hér á landi. Orð 10. gr. laga nr. 25/1991 um beina ábyrgð dreifingaraðila á skaðsemistjóni gagnvart tjónþola hefðu ótvíræða merkingu og gæfu ekkert svigrúm til að hliðra þeirra ábyrgð með skýringu samkvæmt 3. gr. laga nr. 2/1993. Samkvæmt þessu var fallist á B og C bæru óskipta ábyrgð á tjóni Í.