Dómstólaleit

B krafðist þess að viðurkennd yrði bótaskylda R vegna breytinga á deiliskipulagi á jörð hans. Byggði B kröfu sína á 51. gr. skipulagslaga nr. 123/2010 sem hefur að geyma hlutlæga bótareglu sem kveður á um að leiði skipulag eða breyting á skipulagi til þess að verðmæti fasteignar skerðist verulega, umfram það sem eigi við um sambærilegar eignir í næsta nágrenni, eigi sá sem geti sýnt fram á tjón af þeim sökum rétt á bótum frá viðkomandi sveitarfélagi. Í dómi Landsréttar kom fram að B beri sönnunarbyrði um að orsakatengsl séu á milli breytingarinnar og þess að verðmæti fasteigna hans skerðist verulega, umfram það sem við á um sambærilegar eignir í næsta nágrenni. Í málinu lægi fyrir matsgerð Ó og Þ. Voru niðurstöður matsgerðar- innar raktar og talið að hún fæli ekki í sér sönnun fyrir því að deiliskipulagsbreytingin hefði leitt til þess að verðmæti fasteigna B hafi orðið fyrir verulegri skerðingu, umfram það sem ætti við um sambærilegar eignir í næsta nágrenni. Þá hefði B ekki aflað yfirmats eða viðbótarmats og ekki vísað til annarra gagna sem fælu í sér sönnun á þeim bótaskilyrðum sem áskilið er að fullnægt sé svo fallist yrði á bótaskyldu. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu R af viðurkenningarkröfu B.