Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B var vísað frá dómi. Laut ágreiningur aðila að því hvar lögheimili dóttur þeirra skyldi vera og um meðlag og umgengni. Héraðsdómari hafði ítrekað beint því til A að afla sérfræðilegrar álitsgerðar til afnota í málinu, sbr. 3. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003. A varð ekki við því og bar því við að hann hefði ekki fjárhagslega burði til að greiða fyrir öflun matsgerðar. Að mati A væri rétt að kostnaður vegna slíkrar matsgerðar yrði greiddur úr ríkissjóði en héraðsdómur hafnaði því. Í ljósi þess að A hefði ekki lagt fram viðhlítandi gögn til þess að dómur yrði lagður á kröfur hans í málinu mat héraðsdómur það svo að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá dómi án kröfu, sbr. 1. mgr. 100. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar voru ákvæði 42. gr. barnalaga rakin og vísað til þess að þau fælu í sér frávik frá reglu 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um forræði aðila á sönnunarfærslu. Reglur 42. gr. barnalaga endurspegluðu því þá ríku hagsmuni sem barn hefði af því að aflað yrði fullnægjandi gagna áður en ákvörðun yrði tekin um mikilsverð málefni þess, svo sem hver færi með forsjá þess eða lögheimili. Þar sem héraðsdómur hefði metið það nauðsynlegt að aflað yrði sérfræðilegrar álitsgerðar til að leggja mat á þau atriði sem greinir í 2. mgr. 34. gr. barnalaga og eins og atvikum var háttað í málinu var héraðsdómi rétt að mæla fyrir um að kostnaður af slíkri gagnaöflun greiddist úr ríkissjóði, sbr. 4. mgr. 42. gr. laganna. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
...laganna hefur ráðherra sett reglugerð nr. 45/2008 um skilyrði gjafsóknar og starfshætti gjafsóknarnefndar, þar sem meðal annars er mælt fyrir um fjárhagsleg viðmið sem horfa skuli til við mat...
Stefnda, sem tók lán hjá stefnanda, Lánasjóði íslenskra námsmanna, 2008 og stefndi, ábyrgðarmaður að láninu, voru dæmd til að greiða stefnanda gjaldfallið námslán óskipt. Kröfu lántakans um lækkun stefnufjárhæðar var hafnað. Því var jafnframt hafnað að Samkomulag um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga tæki til ábyrgðar á lánum stefnanda. Því var einnig hafnað að lög um ábyrgðarmenn tækju til ábyrgðarinnar en þau tóku gildi 7 mánuðum eftir að hún var veitt.
...91/1991 og reglugerð nr. 45/2008, eru settar til þess að koma til móts við tekjulágt fólk sem þarf að höfða mál eða grípa til varna. Þótt tekjur stefndu...
Í málinu kröfðust H ehf. og A endurgreiðslu á fjárhæðum sem þeir höfðu innt af hendi til Í, annars vegar fyrir svonefnda tollkvóta og hins vegar sem greiðslu á magntolli fyrir landbúnaðarafurðir sem þeir hefðu flutt inn á grundvelli heimildar sem þeir hefðu áunnið sér með greiðslu fyrir tollkvóta. Talið var að þótt A hefði samkvæmt gögnum málsins sótt um tollkvóta í eigin nafni og fengið honum úthlutað og innt af hendi þær greiðslur til Í, sem krafist væri endurgreiðslu á, yrði að líta svo á að það hefði verið gert í umboði H ehf. A, sem deild í félaginu, gæti ekki átt sjálfstæð réttindi eða borið slíkar skyldur að deildin fullnægði skilyrðum 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til þess að geta átt aðild að dómsmáli. Fór H ehf. því einn með þá hagsmuni sóknarmegin, sem deilt var um í málinu. Ekki var fallist á með H ehf. að gildandi viðmið við álagningu á magntolli samkvæmt 1. mgr. 12. gr. tollalaga nr. 88/2005 færi í bága við 40. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Á hinn bóginn var talið að reglur 65. gr., sbr. 65. gr. B, í búvörulögum nr. 99/1993 um að ráðherra hefði frjálst val um það, þegar umsóknir bærust um meiri innflutning vöru en tollkvóta hennar nam hverju sinni, hvort hlutkesti skyldi ráða úthlutun eða hvort leita skyldi tilboða í heimildir til innflutnings samkvæmt tollkvótunum, hefði farið í bága við fyrrgreind ákvæði stjórnarskrárinnar. Í þessari skipan hefði falist að ráðherra gæti einhliða ákveðið hvort greiða skyldi gjald fyrir tollkvóta eða ekki, en slík gjaldtaka væri allsherjarréttarlegs eðlis og teldist skattheimta að því leyti til að lagaheimildir til hennar þyrftu að uppfylla skilyrði þau, sem gerð væru til fullgildrar sköttunarheimildar. Loks var talið að krafa um endurgreiðslu oftekinna skatta, sem með réttu væri reist á lögum nr. 29/1995 um endurgreiðslu oftekinna skatta og gjalda, væri ekki bundin því skilyrði að sá, sem hana gerði, sannaði að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna hinnar ólögmætu skattheimtu, þótt sú regla kynni að hafa gilt fyrir gildistöku laganna. Yrði eðli málsins samkvæmt að miða við að álagning gjaldsins hefði haft áhrif á rekstur H ehf. og að sönnunarbyrði um annað hvíldi á Í. Samkvæmt framansögðu var fallist á endurgreiðslukröfu H ehf. vegna þeirra fjárhæða sem hann hafði greitt fyrir tollkvóta.
...nú reglugerð nr. 45, 2008, með síðari breytingum. Aðilar þessa máls hafa málsaðilar ekki lagt fram gögn þau sem lágu til grundvallar höfnun á umsóknum þeirra um gjafsókn til gjafsóknarnefndar...