Dómstólaleit

A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi er hann varð fyrir bifreið sem B ók. Ekki var ágreiningur um bótaskyldu B og V hf. í málinu en aðilar deildu um árslaunaviðmiðun við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku, hvert hefði verið tímabundið atvinnutjón A, hvort A ætti rétt á bótum fyrir sjúkrakostnað og annað fjártjón og hvort hann ætti rétt á bótum á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga. Hæstiréttur féllst á það með A að aðstæður hans væru óvenjulegar þegar ákveðin væru árslaun hans samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga þar sem vinnutekjur hans væru annars vegar reiknuð laun hans að meðtöldu framlagi í lífeyrissjóð og hins vegar hagnaður af rekstri einkafirma og síðar einkahlutafélags í hans eigu. Ljóst væri að hagnaður af rekstrinum síðustu þrjú ár fyrir slysið væri eingöngu til kominn vegna vinnuframlags A sjálfs. Var því talið rétt að taka tillit til hagnaðarins við ákvörðun viðmiðunartekna að því er varðaði bætur vegna varanlegrar örorku og tímabundins atvinnutjóns en ekki þótti koma til álita að taka tillit til hagnaðar A af sölu einkahlutafélagsins við mat á árslaunum hans. Þá var talið að A hefði sýnt fram á að hann ætti rétt til bóta vegna sjúkrakostnaðar, annars fjártjóns og framtíðarsjúkrakostnaðar. Hins vegar taldi Hæstiréttur að A hefði ekki sýnt fram á að B hefði með akstri sínum umrætt sinn sýnt af sér stórfellt gáleysi í skilningi 26. gr. skaðabótalaga og voru B og V hf. sýknaðir af kröfu A um bætur á þeim grundvelli.

Þ var við störf hjá netagerð F, er hann varð fyrir slysi. Þ var ásamt H samstarfskonu sinni að bera gólfhlera í húsnæði F þegar H hrasaði er þau fóru yfir loðnunót sem lá á gólfinu. Hlerinn fór í utanverðan hægri fót Þ sem féll við og slasaðist. Héraðsdómur sýknaði F af bótakröfu Þ. Í dóminum var tekið fram að Þ hefði unnið hjá F í tæpt ár þegar slysið varð. Að færa hlera væri algengt starf og talið fremur einfalt. Óvíst var til hvaða frekari ráðstafana hefði verið unnt að grípa til þess að koma í veg fyrir slys. Hæstiréttur staðfesti héraðsdóminn með vísan til forsendna og þeirrar athugasemdar að ekki væri fallist á með Þ að F hefði vanrækt skyldu sína samkvæmt 63. gr. e, laga nr. 52/1997 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum, þar sem lagt er á atvinnurekanda að gera nauðsynlegar ráðstafanir til að tryggja öryggi og heilbrigði ungmenna með gerð mats á áhættu sem starf getur skapað þeim. Þ hefði stundað störf hjá F í tæpt ár áður en slysið varð en samkvæmt ákvæðinu skal matið fara fram áður en ungmenni hefja störf og í hvert sinn sem verulegar breytingar eru gerðar á starfsskilyrðum. Þá voru hvorki lög nr. 68/2003 um breytingu á lögum nr. 46/1980 né reglugerð nr. 426/1999, er lýtur að vinnu unglinga, í gildi á slysdegi.