Dómstólaleit

A ehf. höfðaði mál til heimtu skaðabóta vegna tjóns á fasteign sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna leka frá heimæð. Deildu aðilar um eignarhald á heimæðinni og þar með hver hefði borið ábyrgð á viðhaldi hennar. Féllst Landsréttur á með A ehf. að D færi, að undangenginni endurnýjun á kaldavatnslögn inn í fasteign A ehf., líkast til á árinu 2006, með eignarhald á heimæð að fasteigninni. Vatnslögn sú sem um var deilt í málinu greindist í tvennt en óumdeilt var að framangreind endurnýjun fór fram á þeirri grein er lá í norðurálmu fasteignarinnar en að lekinn hefði komið fram í suðurálmu hennar. D var látinn bera hallann af þeirri óvissu sem leiddi af því að upprunalegar teikningar fyrir fasteignina voru ekki lagðar fram í málinu en í dómi Landsréttar kom fram að vatnalög nr. 15/1923 og reglugerð nr. 16/1963 um vatnsveitu Dalvíkur, sem í gildi voru á byggingartíma fasteignarinnar, gerðu ráð fyrir að heimæðar gætu verið fleiri en ein. Var því fallist á með A ehf. að sú grein heimæðarinnar sem leki kom að teldist til hennar og væri þannig í eigu D. Um orsakir lekans á heimæðinni lá ekkert fyrir. Vísaði Landsréttur til þess að efalaust væri að það hefði staðið D nær en A ehf. að upplýsa um málsatvik að þessu leyti. D hefði annast viðgerðina og tekið ákvörðun um að grafa ekki upp lögnina heldur tengja nýja lögn við inntak í húsið. Yrði hann í því ljósi að bera hallann af þeirri óvissu sem uppi væri um ástæður þess að lögnin lak. Um tjónið vísaði Landsréttur til þess að fyrir lægi matsgerð í málinu sem ekki hefði verið hnekkt og yrði hún því lögð til grundvallar tjóni áfrýjanda. Var samkvæmt því fallist á kröfu A ehf. og D dæmdur til að greiða A ehf. umkrafðar skaðabætur með dráttarvöxtum frá þeim tíma er mánuður var liðinn frá því matsgerð dómkvadds matsmanns um fjárhæð tjóns A ehf. var lögð fram í héraði.

A krafði D um greiðslu fjárhæðar vegna ætlaðs tjóns á fasteign í sinni eigu sem hann taldi að hefði hlotist af leka frá heimæð. Ágreiningur aðila laut meðal annars að því hvor þeirra færi með eignarhald heimæðarinnar og hefði þar með borið ábyrgð á viðhaldi hennar. Í héraðsdómsstefnu var ekki nánar rökstutt á hvaða grundvelli D væri eigandi heimæðarinnar. Í greinargerð sinni í héraði mótmælti D því að hann væri eigandi heimæðarinnar og vísaði meðal annars til þess að hún hefði frá upphafi verið í einkaeigu og ekki verið endurnýjuð. Við aðalmeðferð málsins í héraði hélt A því fram að með ætlaðri endurnýjun heimæðarinnar hefði D orðið eigandi hennar. Með hinum áfrýjaða dómi var því hafnað að þessar röksemdir kæmust að í málinu þar sem A hefði borið að gera grein fyrir þeim í héraðsdómsstefnu. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði fyrst haft tilefni til að gera nánar grein fyrir því með hvaða hætti D hefði orðið eigandi heimæðarinnar þegar varnir D í héraði lágu fyrir. Skortur á rökstuðningi í héraðsdómsstefnu í þessum efnum yrði því ekki virtur A til vanrækslu. Þá kom fram að A hefði verið heimilt að bregðast við vörnum D tengdum eignarhaldi heimæðarinnar með frekari sönnunarfærslu af sinni hálfu og röksemdum þar að lútandi við meðferð málsins í héraði. Þar sem héraðsdómari hefði ekki tekið efnislega afstöðu til málsástæðu A um eignarhald D á heimæðinni, eins og hún hefði verið nánar rökstudd við dómtöku málsins, var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað með vísan til f-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991.