Dómstólaleit

P var fluttur úr embætti sóknarprests í Staðastaðarprestakalli í embætti héraðsprests í Vesturlandsprófastsdæmi frá 1. júlí 2017. Í málinu krafðist P þess aðallega að viðurkennt yrði með dómi að B væri skylt að gefa út erindisbréf sér til handa í embætti héraðsprests í Vesturlandsprófastsdæmi með gildistíma frá 1. júlí 2017 til 30. júní 2022. Til vara krafðist P viðurkenningar á bótaskyldu B á því tjóni sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna þeirrar ákvörðunar B að skipa hann í embætti héraðsprests í fyrrgreindu umdæmi til 30. nóvember 2018 en ekki til 30. júní 2022. Héraðsdómur tók aðalkröfu P til greina. Í kjölfar þess að héraðsdómur var kveðinn upp var P tilkynnt með bréfi 30. maí 2018 að tekin hefði verið ákvörðun um að leggja niður embætti héraðsprests í Vesturlandsprófastsdæmi og var það gert degi síðar. B höfðaði 4. september 2018 annað dómsmál á hendur B og ÍÞ og gekk dómur í því máli 20. desember 2018. Með þeim dómi var kröfu P um ógildingu á ákvörðun B um að leggja niður embætti héraðsprests í Vesturlandsprófastsdæmi vísað frá dómi en fallist var á kröfu hans um viðurkenningu á bótaskyldu vegna þeirrar ákvörðunar. Þeim dómi var ekki áfrýjað til Landsréttar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem B og P hefðu ákveðið að una dómi héraðsdóms um skaðabótaábyrgð á því tjóni sem B kynni að hafa orðið fyrir vegna þeirrar ákvörðunar að leggja niður umrætt embætti hefðu málsaðilar ekki lengur lögvarða hagsmuni af kröfu sinni sem varðaði meinta skyldu B til að gefa út erindisbréf um embættið, sbr. 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Þá vísaði rétturinn til þess að krafa P um viðurkenningu á bótaskyldu B, sem dæmd hefði verið í málinu, hefði verið víðtækari en sú sem nú væri höfð uppi fyrir Landsrétti. Kröfu sem áður hefði verið dæmd að efni til yrði vísað frá dómi samkvæmt 2. mgr., sbr. 1. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991, og því hafi P borið sérstök nauðsyn til að gera með skýrum hætti grein fyrir því að hvaða leyti krafa hans fyrir Landsrétti væri frábrugðin að efni til þeirri sem dæmd hefði verið með fyrrgreindum dómi héraðsdóms sem var ekki áfrýjað. Það hefði P ekki gert. Ef málatilbúnaður P yrði skýrður á þann hátt að hann bæri við annarri kröfu en í hinu fyrra máli væri málatilbúnaðurinn svo vanreifaður að ekki yrði hjá því komist að vísa málinu frá Landsrétti, sbr. d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá Landsrétti.