Guðrún Þórarinsdóttir, Brynjar Ágúst Sigurðsson, Bryndís Guðmundsdóttir og Ragnhildur Lárusdóttir (
Vilhjálmur Þ. Á. Vilhjálmsson lögmaður)
gegn
Eysteini Arasyni og Árna Valdimarssyni og Ingibjörgu Jóhannesdóttur og Katrínu Jónínu Óskarsdóttur og Margréti Guðjónsdóttur og Útgerðarfélaginu Hvoli ehf. (
Guðjón Ármannsson lögmaður) og
Einhyrningi ehf. (
Áslaug Árnadóttir lögmaður)
LÁG eignaðist jörðina Miðhús í Rangárþingi ytra árið 1947 og réð Eystri-Rangá þá merkjum jarðarinnar að norðan. LÁG afsalaði hluta jarðarinnar til nýbýlastjórnar fyrir hönd ríkissjóðs, árið 1948. Í kjölfarið voru stofnuð fjögur nýbýli á jarðarhlutanum, Miðtún, Lynghagi, Akur og Hjarðartún, sem á árunum 1949, 1951, 1952 og 1953 var ráðstafað með byggingarbréfum til búrekstrar og nýbýla samkvæmt lögum nr. 35/1946 um landnám, nýbyggðir og endurbyggingar í sveitum. Með bréfunum og síðar viðbótarbyggingarbréfum var kveðið á um hlutfallslegan veiðirétt hvers nýbýlis í Eystri-Rangá. Miðtúni var svo síðar skipt í Miðtún 1 og Miðtún 2. Í málinu greindi annars vegar fjóra núverandi eigendur jarðarinnar Miðhúsa, RL, BÁS, GÞ og BG og hins vegar sjö núverandi eigendur nýbýlanna, IJ, MG, KJÓ, EA, ÁV, ÚH ehf. og E ehf., á um hvort veiðiréttur í Eystri-Rangá hefði fylgt með kaupum nýbýlastjórnar á hinum úrskipta jarðarhluta en samkvæmt afsali jarðarhlutans var allt land jarðarinnar sem lá að Eystri-Rangá selt. Við söluna voru í gildi lax- og silungsveiðilög nr. 112/1941. Í 1. málslið 4. mgr. 2. gr. laganna var meðal annars lagt bann við því að skilja veiðirétt að nokkru eða öllu leyti við landareign, hvorki fyrir fullt og allt né um tiltekinn tíma. Í dómi Landsréttar var meðal annars skírskotað til þess að með sölu LÁG á jarðarhlutanum hefði hann tekið ákvörðun um að skipta jörðinni upp í tvær landareignir og að ekki væri deilt um mörk þeirra. Í afsali hans til nýbýlastjórnar kæmi skýrlega fram að hann hefði ákveðið að veiðiréttur jarðarinnar í Eystri-Rangá skyldi fylgja hinum selda hluta sem lá að bökkum árinnar. Landareignin sem hann hefði haldið eftir ætti ekki land að ánni. Skipting jarðarinnar og veiðiréttarins hefði verið í samræmi við þá reglu sem fram hefði komið í 1. mgr. 2. gr. þágildandi laga um lax- og silungsveiði um að landeiganda væri einum heimilt að veiða í vötnum á landi sínu, en sú regla byggðist á hinni fornu meginreglu að veiði fylgdi bakkajörð. Þá hefði þess einnig verið gætt að veiðiréttur fylgdi landareign sem ætluð væri til áframhaldandi landbúnaðarnota. Staðfesti Landsréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu IJ, MG, KJÓ, EA, ÁV, ÚH ehf. og E ehf. af viðurkenningarkröfu þess efnis að veiðiréttur sem framseldur hefði verið tilheyrði RL, BÁS, GÞ og BG. Á hinn bóginn vísaði Landsréttur frá héraðsdómi seinni viðurkenningarkröfu RL, BÁS, GÞ og BG um að framsal þess réttar hefði verið óheimilt þar sem RL, BÁS, GÞ og BG voru ekki talin hafa lögvarða hagsmuni af úrlausn beggja krafnanna.