Dómstólaleit

K krafði O ehf. um bætur vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir þegar hún féll aftur fyrir sig er hún var að smúla gólf í fiskvinnslusal að loknum vinnudegi 13. febrúar 2004. Byggði K á því að slysið yrði rakið til óforsvaranlegra vinnuaðstæðna hjá O ehf. sem aftur á móti taldi um óhappatilviljun og/eða eigin sök K að ræða. Slysið var ekki tilkynnt til V fyrr en 22. október sama ár. Féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að vanræksla O ehf. á lögboðinni skyldu hans á að tilkynna um slysið til V ætti að leiða til þess að lýsing K á málsatvikum, sem og þær upplýsingar er lægju fyrir í málinu, yrðu lagðar til grundvallar við úrlausn þess. Taldi Hæstiréttur að K hefði ekki sýnt fram á að aðstæður á vinnustað er hún slasaðist hefðu verið óvenjulegar eða þannig að af þeim stafaði sérstök hætta sem O ehf. hefði borið að koma í veg fyrir. Þá yrði ekki séð að fjarvera verkstjóra hefði leitt til aukinnar slysahættu fyrir K enda hefði hún verið vanur starfsmaður. Var talið ósannað að slys K hefði orðið vegna saknæmrar og ólögmætrar háttsemi O ehf. Að þessu gættu, en að öðru leyti með vísan til forsenda var staðfestur hinn áfrýjaði dómur um sýknu O ehf. af kröfum K.