Dómstólaleit

OR og GH ehf. gerðu með sér afleiðusamninga á árabilinu 2002 til 2008. GH ehf. höfðaði mál þetta á hendur OR fyrir héraðsdómi árið 2012 til heimtu skuldar á grundvelli uppgjörs átta þeirra. Grundvöllur málsins hafði tekið nokkrum breytingum frá þeim tíma er málið var höfðað en fyrir Landsrétti reisti OR sýknukröfu sína í fyrsta lagi á því að GH ehf. væri ekki lengur eigandi umræddra fjármálagerninga þar sem GH ehf. hefði framselt þá til íslenska ríkisins árið 2015 sem hluta af stöðugleikaframlagsgreiðslu. Í öðru lagi hefði GH ehf. þegið fébætur frá endurskoðunarfyrirtækinu PwC ehf. vegna tjóns sem starfsmenn endurskoðunarfyrirtækisins hefðu valdið GH ehf. í aðdraganda efnahagshrunsins og væri tjón GH ehf. þannig óvíst. Í þriðja lagi hefði GH ehf. með saknæmum hætti leynt því að hafa verið í reynd ógjaldfær þegar þrír af umræddum samningum hafi verið gerðir árið 2008. Þannig hefði GH ehf. ekki getað staðið við sinn hluta þessara samninga við gerð þeirra sem leiða ætti til ógildingar þeirra en samningarnir þrír frá 2008 og framlengingar þeirra mynduðu að stofni til þann höfuðstól sem GH ehf. krafði OR um í málinu. Þá byggði OR á því að tölulegur útreikningur á kröfufjárhæð væri rangur. Í dómi Landréttar var rakið að ekki væri ljóst af málsgögnum að kröfuréttindi samkvæmt afleiðusamningunum sem málið laut að hefði í raun verið framseld íslenska ríkinu. OR var þó látið bera halla af sönnun um það atriði og talið að einungis efnislegur ávinningur af innheimtu samninganna hefði verið framseldur íslenska ríkinu. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að OR hefði ekki tekist sönnun þess að sátt sem GH ehf. gerði við PwC ehf. um fébótagreiðslur hafi á einhvern hátt falið í sér greiðslu á kröfum samkvæmt þeim afleiðusamningum sem deilt var um í málinu. Ekkert benti til annars en að OR hefði gert sér fulla grein fyrir efni umræddra samninga og hvaða áhrif gengisþróun gæti haft á greiðsluskyldu samkvæmt þeim og gæti þar engu breytt þó að GH ehf. hefði haft aðra hagsmuni af gengisþróun íslensku krónunnar í ljósi þess að tilgangur viðskiptanna hefði ekki verið að fjárfesta heldur að verja OR gegn gengisáhættu. Engin efni væru því til að ógilda eða víkja til hliðar samningum aðila á grundvelli 30., 33. eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Að lokum hefði OR ekki gert sennilegt með öðru en staðhæfingum sínum að tölulegur útreikningur á kröfufjárhæð væri rangur. Með vísan til þess var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.