Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
4 dómar fundust
Lagagrein: 9. gr. laga nr. 56/2010 — Lög um vátryggingastarfsemi
A krafðist þess að viðurkennd yrði full bótaskylda V hf. samkvæmt slysatryggingu hennar vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við fall af hestbaki. V hf. krafðist þess að bótaskylda þess samkvæmt slysatryggingunni yrði eingöngu viðurkennd að 1/3 hluta þar sem A hefði verið undir áhrifum áfengis þegar slysið varð. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað væri að A hefði drukkið áfengi í reiðtúrnum auk þess sem fyrir lægju upplýsingar um mælingu á alkóhólmagni í blóði hennar við komu á bráðamóttöku Landspítalans. Þar sem A hefði ekki fært fram sönnun fyrir því að mæling Landspítalans væri ónákvæm eða röng yrði lagt til grundvallar að mælingin sýndi að A hefði ekki verið fær um að stjórna hestinum örugglega þegar slysið átti sér stað og hún því talin hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með þeirri háttsemi sinni. Í ljósi vitnisburða um að hesturinn hefði hlaupið hratt í burtu eftir slysið og að hann hefði fælst var það mat dómsins að rekja mætti orsakir slyssins að hluta til utanaðkomandi áreitis. Með hliðsjón af þessu og því að A hefði hlotið umtalsvert líkamstjón í slysinu taldi Landsréttur rétt að A yrði látin bera helming tjóns síns sjálf en að öðru leyti viðurkenndur réttur hennar til bótagreiðslna úr vátryggingunni.
Stefnandi höfðaði mál þetta á hendur Vátryggingarfélagi Íslands hf. til viðurkenningar á 100% bótaskyldu félagsins vegna líkamstjóns er stefnandi varð fyrir 27. júlí 2018 við fall af hestbaki. Stefnandi var með frítímaslysatryggingu hjá stefnda sem viðurkenndi aðeins bótaskyldu að 1/3 hluta þar sem stefnandi hefði drukkið bjór og orsök slyssins væri ölvun stefnanda og hefði hann sýnt af sér stórkostlegt gáleysi.Dómurinn fellst ekki á að stefnda hafi tekist sönnun á því að háttsemi stefnanda í umrætt sinn væri stórkostlegt gáleysi og að orsakasamband væri á milli áfengisneyslu stefnanda og slyssins, en hesturinn hafi fælst.
Aðilar deildu um það hvort A gæti krafið V hf. um frekari bætur úr slysatryggingu sem hún hafði hjá félaginu. Óumdeilt var að A átti rétt til bóta samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, en V hf. byggði á því að mat dómkvadds manns, sem A reisti kröfu sína á, hefði farið fram eftir að þrjú ár hefðu verið liðin frá slysdegi og væri A því bundin við mat sem aðilar öfluðu sameiginlega á grundvelli skilmála tryggingarinnar. Var talið að orðalag skilmála slysatryggingar A hjá V hf. væri fortakslaust um að framkvæma bæri örorkumat innan þriggja ára frá tjónsatburði og gilti þá einu þótt afleiðingar slyss væru ekki að fullu komnar fram innan þess tíma. Þá var ekki fallist á með A að hún væri óbundin af ákvæðum slysatryggingarinnar á grundvelli 36. gr. og 36. gr. b. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Loks yrði fyrirvari sem A gerði við bótauppgjör á grundvelli matsgerðar sem aðilar öfluðu sameiginlega ekki túlkaður á þann veg að samkomulag hefði legið fyrir um að víkja frá tímamarki slysatryggingarinnar samkvæmt framangreindu. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
Talið var að samkvæmt skilmálum slysatryggingar, sem S byggði rétt sinn á, hefði henni verið óheimilt að byggja kröfu á matsgerð sem aflað var eftir að þrjú ár voru liðin frá tjónsatburðum. Ekki var fallist á að unnt væri að túlka skilmálana á aðra leið eða að S hefði tekist sönnun fyrir samkomulagi um að heimilt væri að víkja frá skilmálunum.