Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 6. gr. laga nr. 47/2006 — Lög um kjararáð
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli J og V gegn Í var vísað frá dómi. Í málinu kröfðust J og V þess aðallega að ákvörðun kjararáðs frá 29. október 2016 um þingfararkaup alþingismanna og launakjör ráðherra yrði ógilt, en til vara að viðurkennt yrði að ákvörðunin væri ólögmæt. Að því er varðaði V féllst Landsréttur á það með héraðsdómi að kröfugerð félagsins fullnægði hvorki þeim áskilnaði 25. gr. laga nr. 91/1991 að úrlausn um hana hefði þýðingu fyrir stöðu félagsmanna V að lögum né að málsóknin varðaði tiltekin réttindi þeirra. Taldi Landsréttur að þegar af þeim ástæðum bæri að vísa kröfum V frá héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af málatilbúnaði J yrði ekki séð að fjárhagslegir hagsmunir hans væru undirrót málshöfðunarinnar heldur þeir að gæta almannahagsmuna með því að stuðla sem þingmaður að efnahagslegum stöðugleika og stöðugleika á vinnumarkaði. Voru þessir hagsmunir taldir svo almennir að þeir gætu ekki talist lögvarðir í þeim skilningi sem dómstólar hefðu lagt í þetta málshöfðunarskilyrði. Þá væru þeir hagsmunir sem lytu að trausti kjósenda á J og framtíð hans sem stjórnmálamanns taldir of óljósir og fjarlægir til að fallist yrði á að hann hefði lögvarða hagsmuni af því að efnisdómur gengi um aðalkröfu hans um ógildingu ákvörðunarinnar. Taldi Landsréttur að þegar af framangreindum ástæðum bæri að vísa aðalkröfu J frá héraðsdómi. Með hliðsjón af meginreglu fyrri málsliðar 60. gr. stjórnarskrárinnar var hins vegar litið svo á að J nyti sem aðili að ákvörðun kjararáðs réttar til að bera undir dómstóla hvort farið hefði verið að lögum við meðferð og úrlausn og því skorti hann ekki lögvarða hagsmuni af því að fá úrlausn dómstóla um varakröfu sína. Með því að J hefði ekki gætt þess að beina varakröfu sinni að þeim einstaklingum sem ákvörðun kjararáðs hefði tekið til og ættu allir einstaklegra, beinna og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins, væri á hinn bóginn slíkur galli á málatilbúnaði hans að ekki yrði hjá því komist að vísa varakröfu hans einnig frá héraðsdómi. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Stefnendur kröfðust þess aðallega að ákvörðun kjararáðs um þingfararkaup alþingismanna og launakjör ráðherra yrði ógilt með dómi, en til vara viðurkenningar á að ákvörðunin hefði verið ólögmæt. Málinu var vísað frá dómi þar sem ekki var talið að úrlausn um dómkröfurnar hefði þýðingu fyrir réttarstöðu stefnandans Jón Þórs eða stöðu félagsmanna VR að lögum.
Ágreiningur aðila laut að því hvort kjararáði hefði við nánar tilgreindar ákvarðanir sínar á árinu 2011 borið skylda til að miða afturköllun á launalækkun V við 1. desember 2010, þegar ákvæði II til bráðabirgða í lögum nr. 47/2006 um kjararáð, sbr. lög nr. 148/2008 og 127/2009, rann sitt skeið á enda, en ekki 1. október 2011 eins og miðað var við. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af athugasemdum með lögum nr. 148/2008 og 127/2009 yrði ekki dregin önnur ályktun en sú að frá og með 1. desember 2010 hefði farið um heimildir og skyldur kjararáðs til að endurskoða laun V eftir þeim almennu reglum sem giltu um störf og ákvarðanir þess samkvæmt lögum nr. 47/2006. Hefði kjararáði því borið að leggja mat á það hvort fram væru komnar breytingar á kjörum viðmiðunarhópa sem gæfu tilefni til að taka nýja ákvörðun um laun þeirra hópa er sætt hefðu tímabundinni skerðingu á kjörum sínum samkvæmt framangreindum breytingarlögum. Í athugasemdunum hefði því ekki falist sú ráðagerð að launakjörin yrðu sjálfkrafa færð aftur í fyrra horf 1. desember 2010. Þá var talið að V hefði ekki sýnt fram á að forsendur hefðu verið til þess að afturkalla launalækkun hans að öllu leyti eða hluta frá 1. desember 2010. Var Í sýknað af kröfu V.