Dómstólaleit

HJ taldi að samið hefði verið við ÓK, HR og H ehf. um að þau síðarnefndu myndu annast kaup á nánar tilgreindri bifreið fyrir sig frá Bandaríkjunum. Kvaðst hann hafa greitt umsamið kaupverð með því að millifæra tiltekna fjárhæð yfir á reikning kunningja síns B og að hann hefði síðan greitt kaupverðið inn á bankareikning ÓK. Hún og HR könnuðust ekki við að samið hefði verið um þessi viðskipti. Í héraði krafðist HJ aðallega að hann fengi bifreiðina afhenta sér og að ÓK, HR og H ehf. greiddu honum ákveðna fjárhæð í skaðabætur. Til vara krafðist hann endurgreiðslu á kaupverðinu. Í héraði var fallist á varakröfuna. HJ undi þessari niðurstöðu en ÓK, HR og H ehf. áfrýjuðu málinu og kröfðust sýknu. Enginn skriflegur samningur lá fyrir milli aðila. Ekki var talið að HJ hefði sýnt fram á að komist hefði á munnlegur samningur milli hans og áfrýjenda um kaup á bifreiðinni fyrir milligöngu B. Því lægi ekki fyrir að HJ væri réttur aðili að kröfu um endurgreiðslu þeirrar fjárhæðar sem B greiddi inn á reikning ÓK. Áfrýjendur voru því sýknaðir af kröfunni vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991.