Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
1 dómar fundust
Lagagrein: 53. gr. laga nr. 39/1922 — Lög um lausafjárkaup
Jökull Sigtryggsson og Valgerður Kristjánsdóttir (
Andri Árnason hrl)
gegn
Héraðsnefnd Austur-Húnvetninga, Félagi eldri borgara í, Austur-Húnavatnssýslu, til réttargæslu, Íbúðalánasjóði, íslenska ríkinu, Kaupleiguíbúð, Kaupskylda. Sveitarstjórn. Innlausnarfrestur. Sératkvæði, Félag eldri borgara í A og héraðsnefnd A lögðu, fram umsókn um lán til Húsnæðisstofnunar ríkisins þegar undirbúningur hófst að, byggingu félagslegra íbúða á Blönduósi á árinu 1989. J og V fengu almenna, kaupleiguíbúð afhenta í janúar 1993. Í júní 1998 óskuðu þau eftir að F leysti, til sín íbúðina. Stjórn F samþykkti að verða við óskum J og V fyrir sitt leyti, en vísaði málinu að öðru leyti til H. Talið var að V og J hefðu beint, innlausnarkröfu sinni réttilega að F og hefði sú innlausnarkrafa bundið, nefndina ef því hefði verið að skipta. Hins vegar hefði krafan komið fram þegar, liðin voru fimm ár og fjórir mánuðir frá því að þau fengu íbúð sína afhenta, samkvæmt ákvæði 83. gr. laga nr. 97/1993, sbr. lög nr. 58/1995 hefði kaupskylda, framkvæmdaraðila á almennum kaupleiguíbúðum þá verið fallin niður, en við, tekinn forkaupsréttur hans, væri íbúðin boðin til sölu. Þar sem H hafði neitað, innlausnarskyldu sinni var hann sýknaður af kröfum V og J. Héraðsdómur hafði, fallist á kröfur J og V á hendur F og var sú niðurstaða staðfest, þar sem F og skilaði ekki greinargerð til Hæstaréttar (
Jón Sveinsson hrl)
Félag eldri borgara í A (F) og héraðsnefnd A (H) lögðu fram umsókn um lán til Húsnæðisstofnunar ríkisins þegar undirbúningur hófst að byggingu félagslegra íbúða á Blönduósi á árinu 1989. J og V fengu almenna kaupleiguíbúð afhenta í janúar 1993. Í júní 1998 óskuðu þau eftir að F leysti til sín íbúðina. Stjórn F samþykkti að verða við óskum J og V fyrir sitt leyti, en vísaði málinu að öðru leyti til H. Talið var að V og J hefðu beint innlausnarkröfu sinni réttilega að F og hefði sú innlausnarkrafa bundið nefndina ef því hefði verið að skipta. Hins vegar hefði krafan komið fram þegar liðin voru fimm ár og fjórir mánuðir frá því að þau fengu íbúð sína afhenta og samkvæmt ákvæði 83. gr. laga nr. 97/1993, sbr. lög nr. 58/1995 hefði kaupskylda framkvæmdaraðila á almennum kaupleiguíbúðum þá verið fallin niður, en við tekinn forkaupsréttur hans, væri íbúðin boðin til sölu. Þar sem H hafði neitað innlausnarskyldu sinni var hann sýknaður af kröfum V og J. Héraðsdómur hafði fallist á kröfur J og V á hendur F og var sú niðurstaða staðfest, þar sem F skilaði ekki greinargerð til Hæstaréttar.