Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 1. mgr. 15. gr. laga nr. 30/2003 — Lög um verðbréfasjóði og fjárfestingarsjóði
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að viðurkenna kröfu sem VBS hf. hafði lýst við slit LBI ehf. VBS hf. krafðist ómerkingar úrskurðar héraðsdóms vegna þess að ekki hefði verið tekin afstaða til vara- og þrautavarakröfu. Þá var á því byggt að málsástæða LBI ehf. er laut að aðildarskorti VBS hf. hafi verið of seint fram komin. Landsréttur taldi héraðsdóm hafa í úrskurði sínum tekið afstöðu til allra krafna VBS ehf. Ennfremur var ekki fallist á að málsástæða LBI ehf. um aðildarskort hefði verið of seint fram komin. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.
Hafnað var kröfu um að krafa að fjárhæð 305.950.798 kr. yrði viðurkennd við slit varnaraðila. Sóknaraðili var hvorki talinn hafa sýnt fram á með hvaða hætti hann væri kominn að kröfunni né hvaða tjón yrði rakið til atvika sem málsástæður hans í málinu byggðust á.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V hf. um að L hf. yrði gert að afhenda V hf. gögn, sem nánar voru tilgreind í tíu liðum, til framlagningar í dómsmáli sem hann ræki gegn LBI ehf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í kröfu V hf. um afhendingu þeirra upplýsinga sem taldar væru upp í 3. – 6. og 9. – 10. lið væri í öllum tilvikum vísað til „upplýsinga“ án nokkurrar tilgreiningar á skjali sem hefði að geyma þær upplýsingar. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði verið lagt til grundvallar að ekki yrði stuðst við ákvæði 3. mgr. 67. gr. og 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála, til að fá vörsluaðila skyldaðan til að afhenda „ótilgreind gögn, sem aðeins sé lýst undir sameiginlegu heiti með tilliti til tegundar þeirra eða ætlaðs efnis, og enn síður til að búa slík gögn til“, sbr. dóm Hæstaréttar í máli nr. 43/2017. Var kröfu V hf. um afhendingu þeirra gagna því hafnað. Hvað varðaði þann hluta gagnanna sem vísað væri til í 1. – 2. lið, og L hf. synjaði afhendingar á með vísan til viðskipta- og einkahagsmuna viðskiptavina, tók Landsréttur fram að LBI ehf. hefði einnig neitað að afhenda umrædd skjöl þrátt fyrir áskorun V hf. þar um og af því leiddi að dómurinn gæti skýrt neitun félagsins þannig að það samþykkti frásögn hans um efni þeirra, yrði talið að þau hefðu eitthvert gildi í málinu, sbr. 1. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem V hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að þessi leið fullnægði ekki þörfum hans við sönnunarfærslu í máli hans gegn LBI ehf. var kröfu hans um afhendingu þeirra gagna hafnað. Þá hafnaði Landsréttur kröfu V hf. um afhendingu þeirra gagna sem vísað væri til 7. – 8. lið. Tekið var fram að V hf. hefði ekki skorað á LBI ehf. að afhenda þau gögn og á meðan ekki væri ljóst hvort umrædd gögn væru í vörslum LBI ehf., eða hver yrðu viðbrögð félagsins við áskorun um framlagningu þeirra, yrði kröfu um afhendingu þeirra ekki beint að þriðja aðila, L hf.