Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lagagrein: 15. gr. laga nr. 28/1998 — Lög um verslunaratvinnu
Máli vísað frá dómi þar sem nauðsyn hafði borið til að málið væri höfðað í nafni stefnanda, en einnig í nafni eiganda þeirrar bifreiðar sem krafist var riftunar á sbr. samningsskilmála bílasamnings sem báðir aðila höfðu skrifað undir.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um greiðslu þóknunar vegna sölu á farartækjum.
H gaf fyrirsvarsmanni bifreiðasölu umboð til að selja bifreið sína. J keypti bifreiðina og til að fjármagna kaupin veitti V honum bílalán. V lagði andvirði lánsins inn á reikning fyrrnefndrar bifreiðasölu en bifreiðasalan kom greiðslunni hins vegar ekki til skila til H. Í kjölfarið krafðist H þess að V og bifreiðasölunni yrði in solidum gert að greiða sér skuld eða skaðabætur sem næmi þeirri fjárhæð sem bílalánið hljóðaði upp á. Krafa H á hendur bifreiðasölunni var tekin til greina. V var hins vegar sýknað af kröfu H í héraði og var sú niðurstaða staðfest í Hæstarétti. Í niðurstöðu Hæstaréttar segir að það sé lántakandi sem eigi aðild að kröfu sem reist sé á því að V hafi greitt lánsfé til rangs aðila. Þá hafi V mátt líta svo á að honum væri rétt að greiða lánsféð til bifreiðasölunnar enda væri ósannað að kaupandinn eða bifreiðasalinn hefðu gefið sérstök fyrirmæli um að ráðstafa skyldi lánsfénu á annan hátt en gert var.