Dómstólaleit

Árið 2003 kom út bókin Halldór 1902-1932, ævisaga Halldórs Kiljans Laxness. Var H höfundur bókarinnar. A sem sat í óskiptu búi eftir HKL taldi að H hefði við ritun bókar sinnar nýtt sér í miklum mæli texta HKL og með því framið umfangsmikil brot á höfundarétti. Voru af hennar hálfu afmörkuð 120 tilvik þar hún taldi að H hefði brotið meðal annars gegn 3. og 4. gr. höfundalaga nr. 73/1972. Krafðist hún þess að H yrði dæmdur til refsingar samkvæmt 54. gr. höfundalaga, til greiðslu skaðabóta samkvæmt 1. mgr. 56. gr. laganna og til greiðslu miskabóta samkvæmt 2. mgr. 56. gr. þeirra. Talið var að sex mánaða frestur, samkvæmt 29. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 til höfðunar einkarefsimáls hefði verið liðinn er málið var höfðað og var refsikröfu A því sjálfkrafa vísað frá héraðsdómi. Um miskabótakröfu A sagði Hæstiréttur að þar sem réttur til að krefjast miskabóta vegna brota á höfundarétti væri bundinn við höfundinn sjálfan gæti A ekki átt aðild að slíkri kröfu og var H því sýknaður af þessum kröfulið. Kröfu H um að fébótakröfu A yrði vísað frá dómi var hafnað. Var talið að H hefði í um það bil tveimur þriðju hluta þeirra tilvika er A hafði afmarkað, brotið með fébótaskyldum hætti gegn höfundarétti að verkum HKL, með því að nýta sér texta HKL ýmist lítt breyttan eða nokkuð breyttan en haldið stíleinkennum og notað þá einstaka setningar og setningarbrot notuð lítt breytt og án þess að vísa til heimildar. Ekki var fallist á með H að allsherjartilvísun hans í fimm minningarbækur HKL í eftirmál ævisögunnar uppfyllti skilyrði 14. gr. höfundalaga um tilvísun. Voru fébætur til handa A metnar að álitum.