A krafðist þess að honum yrði falið lögheimili barns hans og B til bráðabirgða á meðan forsjármál milli aðila væri rekið fyrir dómi. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, kom fram að við mat á kröfu A yrði ekki fram hjá því litið að gögn málsins og skýrslur fyrir dóminum bentu til þess að viss ósveigjanleika hefði gætt hjá A varðandi umgengni og samskipti B við barnið. Einnig var talið að A hefði að nokkru gert B erfitt fyrir að rækja umgengni sína hvað varðaði fyrirkomulag ferða barnsins milli foreldra. Þannig hefði regluleg umgengni B við barnið ekki komist á fyrr en með bráðabirgðaúrskurði sýslumanns í maí 2022. Í ljósi þeirrar forsögu taldi dómurinn að gefa yrði B og barninu ráðrúm til að treysta tengsl sín að nýju og jafnframt yrði að gefa barninu ráðrúm til að fóta sig í nýju umhverfi og átta sig betur á viðhorfum sínum til búsetu. Rök voru því ekki talin standa til þess að hrófla að svo stöddu við lögheimili barnsins hjá B. Þá var A gert að greiða B áfram meðlag með barninu, auk þess sem mælt var fyrir um tilhögun umgengni við barnið.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að lögheimili sonar hans og K yrði hjá honum til bráðabirgða, meðan á dómsmáli þeirra um lögheimili drengsins stæði. Var K gert að greiða einfalt meðlag með drengnum, en ekki þóttu efni til að hrófla við því fyrirkomulagi sem verið hafði á umgengni K við hann.
Kröfum aðila, hvors um sig, um að fá forsjá barna þeirra til bráðabirgða var hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að verða við kröfu hvors málsaðila um sig um forsjá sona þeirra til bráðabirgða. Jafnframt var staðfest að umgengni M við drengina skuli vera aðra hvora viku frá síðdegi á fimmtudegi til mánudagsmorguns. Hins vegar var talið að M hefði í verki fallist á tillögu K um umgengni á sumarleyfistíma og var sá hluti kröfu hennar tekinn til greina. Þá var fallist á kröfu K um að ekki væru efni til að ákveða varnaraðila sérstaka umgengni við drengina tvívegis, eina viku í senn, á tímabilinu 1. nóvember 2008 2009.
Hafnað var kröfu um forsjá til bráðabirgða. Úrskurðað var um umgengni föður við börnin.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að fella niður sameiginlega forsjá K og M með því að fela hana öðru þeirra á meðan mál um forsjá sona þeirra til frambúðar væri til meðferðar fyrir dómi. Talið var að lögheimili beggja drengjanna ætti að vera hjá M þar til leyst hefði verið úr málinu, en að K ætti að njóta nánar tilgreinds umgengnisréttar.
Heimild brast til kæru K á úrskurði héraðsdóms þar sem kröfu hennar um að tekin yrði ákvörðun um bráðabirgðaforsjá dóttur hennar og M var hafnað. Var málinu því vísað sjálfkrafa frá Hæstarétti.
Í héraðsdómi, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var M fengin forsjá beggja barna málsaðila. Byggðist niðurstaðan meðal annars á matsgerð dómkvadds matsmanns. Eftir uppkvaðningu héraðsdóms aflaði K einhliða álits sérfræðings um álitaefnið og lagði fyrir Hæstarétt. Var talið að þótt vissar ályktanir héraðsdóms um atriði, sem vörðuðu heilsufar K, kynnu að virtu fyrrnefndu áliti sérfræðingsins að orka tvímælis, fengi það ekki breytt þeirri heildarniðurstöðu um forsjá barnanna, sem þar væri komist að með ítarlegum rökum. Niðurstaða héraðsdóms var því staðfest.
K og M deildu um forsjá tveggja barna sinna fæddra 1993 og 1995. Að mati dómkvaddra matsmanna voru báðir foreldrarnir taldir hæfir til að fara með forsjána, svo framarlega sem K leiddist ekki út í neyslu áfengis eða fíkniefna á ný. Börnin höfðu búið hjá M um rúmlega tveggja ára skeið og var talið að hann veitti þeim öruggt umhverfi og ytri uppeldisskilyrði. Þá var leitt í ljós að samkomulag um umgengni við börnin eftir að sambúð M og K lauk hefði verið gott. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að börnunum væri fyrir bestu að M færi með forsjá þeirra.