Dómstólaleit

H höfðaði mál gegn vátryggingafélaginu V og krafðist slysabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir þegar bifreið, sem hann ók, valt. Bifreiðina hafði H tekið í heimildarleysi. Þegar H náði að gera vart við sig um 4 klukkustundum eftir slysið og lögregla kom á vettvang var H talsvert ölvaður. Bar H að hann hefði neytt áfengis eftir slysið vegna kulda sem að honum hefði sótt. Ekki var fallist á að heimildarlaus notkun H á bifreiðinni ætti ein og sér að valda því að slysatrygging ökumanns samkvæmt 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 næði ekki til H, enda hefði þurft að kveða sérstaklega á um það í tilvitnuðu ákvæði. Talið var að H bæri sönnunarbyrðina fyrir því að ölvunarástand hans yrði rakið til áfengisneyslu hans eftir slysið. Í ljósi þess, að engin ummerki voru um áfengisneyslu á vettvangi og að staðhæfing H um áfengisneyslu eftir slysið kom fyrst fram við skýrslugjöf í refsimáli sem höfðað var á hendur honum, var lagt til grundvallar að vínandinn í blóði H hefði átt rætur að rekja til áfengis, sem hann neytti fyrir slysið. Með hliðsjón af matsgerð dómkvadds matsmann var talið ljóst að áfengismagn í blóði H hefði verið slíkt er slysið varð, að samkvæmt vátryggingarskilmálum ætti hann ekki rétt til bota úr hendi V. Var V því sýknað af kröfum H.

Þ, sem vann við ásetningu krana á vörubifreið, slasaðist þegar hann hugðist gangsetja bifreiðina í því skyni að virkja vökvakerfi hennar og prófa kranann. Steig hann upp á gangbretti bifreiðarinnar og teygði sig inn til þess að gangsetja hana. Við þetta fór bifreiðin af stað og klemmdist Þ þegar hurð bifreiðarinnar lenti á hurðarkarmi verkstæðisins. Talið var að fullnægt væri skilyrðum 92. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 um að Þ hefði verið við stjórn ökutækisins og að slysið yrði rakið til notkunar þess. Hins vegar var talið að eina orsök slyssins hefði verið stórkostlegt gáleysi Þ og var vátryggingafélagið V sýknað af kröfum Þ með vísan til laga um vátryggingasamninga og skilmála V vegna slysatryggingar ökumanns.