Dómstólaleit

Ágreiningur aðila laut að því hver eða hverjir teldust rétthafar tveggja líftrygginga, sem A hafði verið með hjá K hf. Var félaginu stefnt til greiðslu líftryggingafjárhæðarinnar. Á það var fallist með M, fyrrverandi eiginkonu A, að hann hefði tilnefnt hana sem rétthafa líftrygginganna að öllu leyti. Þá var talið að A hefði með sérstökum yfirlýsingum afsalað sér rétti til að afturkalla tilnefningu M sem rétthafa líftrygginganna. Samkvæmt því var fallist á niðurstöðu héraðsdóms um að henni bæri öll fjárhæð samkvæmt líftryggingunum. Fyrir Hæstarétti krafðist K hf. þess að dráttarvextir stefnufjárhæðarinnar skyldu greiðast frá uppkvaðningu héraðsdóms 20. október 2006 en ekki 1. mars 2005 eins og héraðsdómur féllst á. Vísaði félagið til þess að ágreiningur hefði verið um hver hefði átt rétt til greiðslu líftrygginganna og benti í því sambandi á 3. mgr. 104. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga. Ekki var talið að þetta ákvæði hefði veitt K hf. stoð fyrir frestun greiðslu líftrygginganna. Þar sem ekki væri ágreiningur um að félagið hefði fengið fullnægjandi upplýsingar um andlát A 14 dögum fyrir það tímamark, sem M miðaði upphafstíma dráttarvaxta við, var héraðsdómur staðfestur að þessu leyti.

B lést í umferðarslysi en hafði áður tekið líftryggingu hjá F og tilnefnt K sem rétthafa. A, sem var einkaerfingi B, krafðist bóta úr tryggingunni og viðurkenningar á því að K ætti ekki tilkall til hennar. Talið var að A hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum 103. gr. laga nr. 20/1954 um vátryggingasamninga hefði ekki verið fullnægt við tilnefningu B á K, sem rétthafa tryggingarinnar. Taldist K því réttilega tilnefnd samkvæmt 1. mgr. 102 gr. sömu laga og vátryggingartaki hafa afsalað sér rétti til að afturkalla ákvörðunina eftir 2. mgr. 102. gr. Af því leiddi að ekki reyndi á aðrar málsástæður A né varakröfu hans og voru kröfur hans því ekki teknar til greina.