Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja Þ og Ó um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfa, er lánin voru greidd upp. Þ og Ó urðu skuldarar að kröfum að baki umræddum veðbréfum með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfin voru upphaflega gefin út fyrir gildistöku laganna. Byggðu Þ og Ó á því að ákvæði veðbréfanna um uppgreiðslugjald væru ólögmæt og víkja ætti ákvæðunum til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningarnir að baki veðbréfunum væru ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli Þ og Ó og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða ný lán til handa Þ og Ó heldur hefðu Þ og Ó aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittum lánum. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfum sem gefin voru út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 voru umrædd ákvæði ÍLS-veðbréfanna lögmæt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum Þ og Ó.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja V og H um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. V og H urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu V og H á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli V og H og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa V og H heldur hefðu V og H aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum V og H.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja S um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. S varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði S á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli S og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa S heldur hefði S aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum S.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja ÍL og G um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. ÍL og G urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu ÍL og G á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli ÍL og G og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa ÍL og G heldur hefðu ÍL og G aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum ÍL og G.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja G og V um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. G og V urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu G og V á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli G og V og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa G og V heldur hefðu G og V aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum G og V.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja F og S um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. F og S urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu F og S á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli F og S og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa F og S heldur hefðu F og S aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum F og S.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja F um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. F varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði F á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli F og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa F heldur hefði F aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum F.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja B um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. B varð skuldari að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggði B á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli B og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa B heldur hefði B aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS-veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum B.
Í málinu var deilt um heimild Í til að krefja A og R um uppgreiðslugjald á grundvelli skilmála ÍLS-veðbréfs, er lánið var greitt upp. A og R urðu skuldarar að kröfu að baki umræddu veðbréfi með skuldskeytingu eftir gildistöku laga nr. 33/2013 um neytendalán en veðbréfið var upphaflega gefið út fyrir gildistöku laganna. Byggðu A og R á því að ákvæði veðbréfsins um uppgreiðslugjald væri ólögmætt og víkja ætti ákvæðinu til hliðar á grundvelli meginreglna samningaréttar eftir gildistöku laga nr. 33/2013 en lögin hefðu sett fjárhæð uppgreiðslugjalds skorður væri greitt fyrir gjalddaga. Í dómi Landsréttar var rakið að lögum nr. 33/2013 hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt nema í tilviki opinna lánasamninga, en samningur að baki veðbréfinu væri ekki af þeim toga. Þó að nýtt skuldarasamband hefði stofnast milli A og R og Í með aðildarbreytingu þessari hefði það verið á sama grunni og réttarsamband fyrri skuldara og Í. Hefði því ekki verið um að ræða nýtt lán til handa A og R heldur hefðu A og R aðeins komið í stað fyrri skuldara að þegar veittu láni. Lögum nr. 33/2013 hafi ekki verið ætlað að taka til þeirra samninga sem hér um ræddi og voru í gildi fyrir gildistöku laganna. Voru lögin því ekki talin gilda um samningssamband málsaðila. Með vísan til þess að réttarsamband málsaðila byggðist á veðbréfi sem gefið var út fyrir gildistöku laga nr. 33/2013 var umrætt ákvæði ÍLS- veðbréfsins lögmætt, sbr. dóma Hæstaréttar 27. maí 2021 í máli nr. 3/2021 og 15. febrúar 2023 í máli nr. 37/2022. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sýkna Í af kröfum A og R.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfum. Í skuldabréfunum voru ákvæði um að þau væru án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfunum. Þegar stefnendur greiddu lánin upp innheimti stefndi uppgreiðslugjöld samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfanna og námu þau hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu fjárhæðar sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þau töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tóku stefnendur yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnendur greiddu lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnendur kröfðu stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem þeir töldu sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnendur byggðu á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnenda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tók stefnandi yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnandi greiddi lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnandi krafði stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem hún taldi sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnandi byggði á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tók stefnandi yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnandi greiddi lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnandi krafði stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem hann taldi sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnandi byggði á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tók stefnandi yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnandi greiddi lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnandi krafði stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem hann taldi sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnandi byggði á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi, sem áður hét Íbúðalánasjóður, veitti lán samkvæmt veðskuldabréfi. Í skuldabréfinu voru ákvæði um að það væri án heimildar til uppgreiðslu eða aukaafborgana nema gegn sérstakri þóknun (uppgreiðslugjaldi). Eftir lánveitinguna tóku gildi lög nr. 33/2013 um neytendalán. Í 3. mgr. 18. gr. laganna er ákvæði sem leggur hömlur á hvað uppgreiðslugjald megi nema háu hlutfalli af endurgreiðslu af láni. Síðar tók stefnandi yfir skyldur fyrri skuldara samkvæmt veðskuldabréfinu. Þegar stefnandi greiddi lánið upp innheimti stefndi uppgreiðslugjald samkvæmt ákvæðum veðskuldabréfsins og nam það hærri fjárhæð en því hámarki sem kveðið er á um í fyrrgreindri lagagrein. Deilt var um hvort stefnda hefði verið þetta heimilt og stefnandi krafði stefnda um greiðslu sem nemur þeirri fjárhæð sem hann taldi sig hafa ofgreitt. Í niðurstöðu dómsins var litið til þess að stofnað hefði verið til hinnar upphaflegu skuldbindingar áður en lög nr. 33/2013 tóku gildi og tilvitnuðu ákvæði þeirra hefði ekki verið ætlað að gilda afturvirkt. Þá var talið að ekki yrði ráðið af lögunum eða lögskýringargögnum að þau tækju til réttarsambands lánveitanda og skuldara sem tæki með skuldskeytingu (skuldaraskiptum) við skuldbindingum annars skuldara samkvæmt lánssamningi sem stofnað hefði verið til fyrir gildistöku laganna. Enn fremur var ekki fallist á aðrar málsástæður sem stefnandi byggði á. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.