Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka-og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa-og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka-og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa-og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti, greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um aðgang að upplýsingum um banka- og fjármálaviðskipti X í tilefni af rannsókn L á meintum brotum X er sneru að peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í úrskurði Landsréttar kom fram að L hefði haldið því fram að X hefði margoft komið við sögu hjá lögreglu undanfarin ár vegna meintra brota. Ekki yrði gerð sú krafa til L á þessu stigi málsins að hann sýndi fram á að X væri undir grun um eitthvert tiltekið refsivert brot á almennum hegningarlögum eða öðrum lögum annað en peningaþvætti. Rökstuddur grunur væri um að X hefði brotið gegn 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Við mat á því hvort rétt væri að heimila þá upplýsingaöflun sem krafa L lyti að vægust á annars vegar sjónarmið um friðhelgi einkalífs X og hins vegar þeir mikilvægu almannahagsmunir sem fælust í skilvirkum rannsóknum á alvarlegum brotum svo sem peningaþvætti. Að teknu tilliti til þeirra gagnstæðu hagsmuna og með hliðsjón af því alvarlega broti sem X væri grunaður um féllst Landsréttur á kröfu L.