Dómstólaleit

S hf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á S hf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa S hf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu S hf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu S hf. skyldu koma greiðslur sem S hf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.

A ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á A ehf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa A ehf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu A ehf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu A ehf. skyldu koma greiðslur sem A ehf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.