Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
5 dómar fundust
Lög: Lög um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara nr. 103/1994
S hf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á S hf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa S hf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu S hf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu S hf. skyldu koma greiðslur sem S hf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.
A ehf. höfðaði mál gegn Í til endurgreiðslu svokallaðs flutningsjöfnunargjalds sem lagt var á A ehf. árin 2016 til 2019 samkvæmt lögum nr. 103/1994 um jöfnun á flutningskostnaði olíuvara. Í dómi Landsréttar kom fram að aðilar deildu ekki lengur um það hvort umrætt gjald teldist vera skattur. Niðurstaða málsins réðist því af því hvort fullgild heimild hafi verið til skattlagningarinnar samkvæmt 40. gr. og 77. gr. stjórnarskrárinnar. Rakið var að í lögum nr. 103/1994, eins og þau voru á þeim tíma sem krafa A ehf. tók til, hefði fjárhæð flutningsjöfnunargjalds ekki verið fastákveðin heldur hafi Byggðastofnun verið falið að ákveða gjaldið. Samkvæmt lögunum skyldi fjárhæð gjaldsins miða við að tekjur af því nægðu til að greiða flutningskostnað á olíuvörum en stjórn innflutningssjóðs olíuvara var falið að úrskurða um hvað teldist til flutningskostnaðar. Með þessu hafi stjórnvöldum verið falin ákvörðun um meginatriði skattlagningarinnar en fyrrnefnd ákvæði stjórnarskrárinnar leggðu bann við svo almennu framsali skattlagningarvalds til stjórnvalda. Var því fallist á kröfu A ehf. um endurgreiðslu hinna ofgreiddu gjalda. Ekki var fallist á varakröfu Í um að til lækkunar á kröfu A ehf. skyldu koma greiðslur sem A ehf. fékk greitt úr flutningsjöfnunarsjóði olíuvara á tímabilinu. Þær greiðslur voru ekki taldar hafa falið sér endurgreiðslu á skatti heldur væru þær óháðar því hvort viðkomandi hefði innt skattinn af hendi.
Kröfu stefnanda um endurgreiðslu flutningsjöfnunargjalds hafnað.
Kröfu stefnanda um endurgreiðslu flutningsjöfnunargjalds hafnað.
S hf. krafðist þess að viðurkennt yrði að við útreikning á flutningsjöfnun á gasolíu frá 1. desember 1998 til og með 31. október 1999 hefði F borið að fara eftir þeim flutningstöxtum sem ákveðnir voru á fundi stjórnar F í desember 1998. Í málinu var deilt um túlkun á niðurstöðu héraðsdóms í fyrra máli F og S hf., sem ekki var áfrýjað, þar sem fallist var á kröfu S hf. um að felld yrði úr gildi ákvörðun stjórnar F um að afturkalla fyrrnefnda ákvörðun frá desember 1998. Talið var að umrædd ákvörðun stjórnar F hefði verið tvíþætt og afturköllunin einnig. Fyrrnefnd niðurstaða héraðsdóms um að felld yrði úr gildi afturköllun á þessari ákvörðun F leiddi því til þess að báðir þættir hennar voru í fullu gildi. Hefði S hf. höfðað það mál á þeim grunni að afturköllunin hefði verið ólögmæt frá upphafi og yrði að líta svo á að héraðsdómur hefði fallist á það en af því leiddi að réttarástand var orðið eins og engin afturköllun hefði verið gerð. Var því fallist á kröfur S hf.