Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
2 dómar fundust
Lykilorð: Endurhæfingarlífeyrir
A og T deildu um hvort A ætti rétt á endurhæfingarlífeyri samkvæmt 7. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð fyrir tilgreint tímabil. Hafði synjun T verið reist á því að A hefði ekki verið í virkri endurhæfingu á þeim tíma. Í dómi Landsréttar voru meðal annars rakin skilyrði 7. gr. laganna og tekið fram að hvorki í lögum né lögskýringar- gögnum væri skilgreint hvað endurhæfing í skilningi ákvæðisins fæli í sér. Þó yrði að ætla að greint væri á milli almennrar læknismeðferðar og annarrar skipulagðrar meðferðar sem hefði það gagngert að leiðarljósi að auka líkur á því að þeir sem glímdu við afleiðingar sjúkdóma og slysa gætu haldið áfram atvinnuþátttöku að endurhæfingu lokinni. Í ljósi gagna málsins þótti eðlilegt að T drægi þá ályktun að endurhæfing í skilningi 7. gr. laganna hefði ekki verið hafin á umræddum tíma. Loks var hafnað röksemdum A um að málsmeðferð T hafi farið í bága við rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga og að T hefði veitt ófullnægjandi leiðbeiningar samkvæmt 7. gr. sömu laga þannig að fella bæri ákvarðanir T úr gildi. Að því gættu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu T.
Stefndi, Tryggingastofnun, var sýknaður af dómkröfum stefnanda, um það að ákvörðun stefnda um að hafna umsókn stefnanda um endurhæfingarlífeyri samkvæmt 7. gr. laga nr. 99/2007 um félagslega aðstoð fyrir hér tilgreint tímabil yrði dæmd ógild og að viðurkennt yrði með dómi að stefnandi ætti rétt á endurhæfingarlífeyri samkvæmt 7. gr. laga nr. 99/2007 fyrir umrætt tímabil. En eins og á stóð byggði synjun stefnda á því að stefnandi hefði á greindu tímabili ekki sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði laganna um virka endurhæfingu til að öðlast rétt til endurhæfingarlífeyris á þeim tíma og var á það fallist með stefnda.