Dómstólaleit

Mæðginin A og B festu kaup á fasteign árið 2011 og var eignarhlutur A í fasteigninni samkvæmt kaupsamningi 60% og B 40% en óumdeilt var að fjárframlag B hefði numið 86,9% af kaupverði hennar. B, sem býr við þroskaskerðingu, krafðist þess að viðurkennt yrði að eignarhlutur hans í fasteigninni yrði í samræmi við fjárframlag hans við kaupin og var krafan studd þeim rökum að sökum þroskaskerðingar hefði hann ekki haft skilning á skiptingu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamningi og hann því aldrei samþykkt hana. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á viðurkenningarkröfuna, auk fjárkröfu B sem ekki tengdist fasteignakaupunum með beinum hætti, og var fyrir Landsrétti eingöngu til skoðunar viðurkenningarkrafan. Í dómi Landsréttar kom fram að viðurkenningarkrafa B einskorðaðist við innbyrðis lögskipti þeirra og fælist í málatilbúnaði B að skipting á eignarhlutdeild aðila í fasteigninni yrði breytt til samræmis við hlut hvors þeirra í kaupverði eignarinnar. Taldi Landsréttur ekkert fram komið sem stæði því í vegi að kröfugerð B hlyti efnislega úrlausn dómstóla. Við mat á því hvort grundvöllur væri fyrir því að skráningu eignarhlutfalla yrði breytt vísaði Landsréttur meðal annars til þess að fasteignakaupin hefðu að mestu verið fjármögnuð af B og greiddi hann rekstrarkostnað af eigninni. Þá hefði B ekki burði til að gera sér grein fyrir því hvað fólst í ákvæði kaupsamningsins um eignarhlutföll og yrði að ganga út frá því að A hefði verið það ljóst. Hefði sú skýring sem A teldi liggja að baki skráningu eignarhlutfalla samkvæmt kaupsamning í reynd ráðið för hefði henni borið að sjá til þess að staðið yrði að málum með þeim hætti að hagsmunum B yrði gætt í hvívetna og lögum samkvæmt. Féllst Landsréttur því á viðurkenningarkröfu B, með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936, og staðfesti niðurstöðu hins áfrýjaða dóms að viðurkennt yrði að eignarhlutdeild B í fasteigninni væri 86,9% og A 13,1%.

Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og J gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju J um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að J hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að J yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða J nánar tiltekna fjárhæð.

Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og G gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju G um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að G hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að G yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða G nánar tiltekna fjárhæð.

Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og B gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju B um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að B hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að B yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða B nánar tiltekna fjárhæð.

Deilt var um hvort samkomulag um uppgjör sem H og A gerðu sín á milli og átti að leiða til lykta deilur um framkvæmd tiltekins kaupréttarsamnings væri skuldbindandi fyrir H og þar með hvort á honum hvíldi greiðsluskylda á grundvelli þess. H byggði einkum á því að vilji hans hefði ekki staðið til að undirgangast þá persónulegu greiðsluskuldbindingu sem samkomulagið bar með sér heldur hefði fyrrum samstarfsfélagi hans og meðeigandi að félaginu S, AÞ, þvingað hann til þess með því að neita ella að samþykkja sölu á hlutum í félaginu til T. Samkomulagið hefði því ekki falið í sér loforð af hans hálfu. Þá byggði hann einnig á því að samkomulagið væri ógilt og óskuldbindandi fyrir hann og að í öllu falli bæri að víkja því til hliðar. Landsréttur taldi að hvað sem liði vitneskju A um óánægju H með samkomulagið yrði á engan hátt dregin sú ályktun af henni eða öðru því sem fram hefði komið í málinu að A hefði vitað eða mátt vita um einhver þau atvik eða aðstæður sem leitt gætu til þess að honum yrði gert að þola ógildingu á samkomulaginu á grundvelli nánar tiltekinna ákvæða laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki heldur fallist á að A yrði í þessum efnum samsamaður AÞ eða lögmanni hans. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að teknu tilliti til nýrra gagna sem lögð hefðu verið fyrir Landsrétt var sýknukröfu H hafnað og honum gert að greiða A nánar tiltekna fjárhæð.

Deilt var um hvort stefnda væri skylt að greiða áfrýjanda samtals 972.000 sænskar krónur á grundvelli fjögurra útgefinna reikninga. Áfrýjandi taldi að samkomulag hefði komist á með aðilum um að hann skyldi inna af hendi tiltekna vinnu fyrir stefnda. Stefndi byggði hins vegar á því að samningur hefði ekki komist á milli aðila. Héraðsdómur féllst á kröfu áfrýjanda að hluta og var stefnda því gert að greiða honum 123.600 sænskar krónur, að frádreginni innborgun að fjárhæð 1.500.000 krónum, enda hefði stefndi ekki leitt í ljós að slíkt væri ósanngjarnt. Að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfum áfrýjanda, einkum á þeim grundvelli að ekki hefði komist á samkomulag með aðilum um að greitt yrði fyrir þá vinnu sem krafist var greiðslu fyrir. Málskostnaður var jafnframt látinn falla niður. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að dómur héraðsdóms skyldi vera óraskaður. Þá var áfrýjanda gert að greiða stefnda 800.000 krónur í málskostnað fyrir Landsrétti.