Dómstólaleit

Á, sem var atvinnuflugmaður hjá I hf., varð að láta af störfum á árinu 1998 vegna veikinda og fékk hann vegna þessa greitt fé úr kjarasamningsbundinni skírteinistryggingu. Á öðlaðist réttindi sem atvinnuflugmaður á ný og starfaði hjá I hf. fram til ársins 2008 er hann varð að láta endanlega af störfum vegna veikinda. Kröfu Á um bætur var hafnað á þeim grunni að hann nyti ekki tryggingarinnar, en I hf. hafði ekki tryggt atvinnuflugmannsskírteini hans er hann hóf aftur störf hjá félaginu. Höfðaði Á því mál á hendur I hf. og krafðist greiðslu þeirrar fjárhæðar sem honum hefði borið úr tryggingunni. Hæstiréttur féllst á það með héraðsdómi að þær ástæður sem leiddu til veikinda Á árið 1998 hefðu verið af sama meiði og þær sem urðu til þess að hann missti flugskírteini sitt endanlega á árinu 2008. Hefði I hf. sýnt fram á að ekki hefði verið unnt að taka tryggingu í þágu Á án takmarkana vegna þessa. Þá taldi Hæstiréttur að í ljósi samskipta þáverandi lögmanns stéttarfélags Á og starfsmannastjóra I hf. hefði lögmanni stéttarfélagsins og þar með Á sjálfum verið ljóst að hann hefði ekki notið tryggingarinnar, en ósannað var að Á eða stéttarfélagi hans hefði borist bréf I hf. þess efnis. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu I hf.