Dómstólaleit

Fallist var á bótaskyldu stefnda tryggingarfélags úr lögbundinni slysatryggingu ökumanns flutningabifreiðar vegna þess líkamstjóns sem stefnandi, starfsmaður sem ók bifreiðinni, varð fyrir í slysi við það að hleri á tengivagni bifreiðarinnar fauk upp og lenti á stefnanda. Var fallist á það með stefnanda að armur sem hélt hleranum hafi ekki virkað sem skyldi við þær sérstöku aðstæður sem hér um ræðir og að heimfæra bæri atvikið undir notkunarhugtak 2. mgr. 92. gr., sbr. 88 gr., þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987.

Stefnandi varð fyrir líkamstjóni eftir að hann féll af reiðhjóli þegar hann mætti bifreið sem var ábyrgðartryggð hjá stefnda. Talið var sannað að notkun bifreiðarinnar hefði átt þátt í því að hann féll af hjólinu og jafnframt að hann hefði rekist utan í bifreiðina eftir fallið, sem og að orsakasamband hefði verið milli notkunar bifreiðarinnar og þess tjóns sem hann varð fyrir. Því var viðurkennd bótaskylda stefnda úr ábyrgðartryggingunni.