Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli sem L og G höfðuðu á hendur D sf. og D ehf. þar sem þess var krafist að þeim yrði gert að afhenda nánar tilgreind gögn að viðlögðum dagsektum. Úrskurður héraðsdóms var ómerktur og málinu vísað heim í hérað þar sem málatilbúnaður L og G uppfyllti ótvírætt skilyrði 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og áskilnað d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. sömu laga.

Sóknaraðili, L hf., krafði J um endurgreiðslu á láni sem hann hafði gert við forvera L hf., Landsbanka Íslands hf. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi án kröfu með vísan til e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu lægju fyrir ítarleg gögn um efni hins gengistryggða samnings og um útreikning á eftirstöðvum hans og væri því ekki séð að fyrirkomulag á málatilbúnaði sóknaraðila hefði að nokkru leyti hindrað varnaraðila í að halda uppi vörnum um þann þátt málsins. Þar sem málatilbúnaðurinn uppfyllti skilyrði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála var úrskurðurinn því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu P um afmáningu skjals úr veðmálaskrá fasteignar var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eins og krafa P væri fram sett yrði ekki séð að henni hefði verið beint að tilteknum aðila. Væri því ekki unnt að fallast á með héraðsdómi að framsetning kröfugerðar P hefði verið ófullnægjandi af þeirri ástæðu að henni hefði verið beint að M persónulega. Þá kom fram að eins og málið lægi fyrir Landsrétti yrði ekki ráðið hvort við meðferð þess hefði verið gætt fyrirmæla 3. og 4. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978 um tilkynningu til þinglýsingarbeiðanda og annarra sem hagsmuni kynnu að eiga. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til frekari meðferðar í samræmi við umrædd ákvæði þinglýsingalaga nr. 39/1978.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem aðalkröfu og fyrstu og annarri varakröfu L var vísað frá dómi á þeim grundvelli að dómstólar hefðu ekki vald til að dæma um þær. Í úrskurði Landsréttar kom fram að kröfur L lytu samkvæmt hljóðan sinni að breytingum á nánar tilgreindu samkomulagi. Eins og L hefði afmarkað sakarefni málsins með kröfugerð sinni væri ótvírætt að það félli að formi til undir lög og landsrétt í skilningi 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991. Þá væru hvorki efni til að vísa kröfum L frá dómi vegna vanreifunar né vegna skorts á skilyrðum samaðildar samkvæmt 18. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.