A og B höfðuðu mál gegn C vegna ummæla þess síðastnefnda í tölvubréfi til íbúðareigenda í húsinu G. Þeir kröfðust m.a. ómerkingar ummæla og miskabóta úr hendi stefnda auk refsingar. Í dómi héraðsdóms var komist að þeirri niðurstöðu að ummæli C um B hefðu falið í sér aðdróttanir í skilningi 235. gr. almennra hegningarlaga nr 19/1940 og voru ummælin ómerkt með vísan til 241. gr. sömu laga auk þess sem C var gert að greiða B nánar tilgreindar miskabætur. C var hins vegar sýknaður af kröfum A á grundvelli aðildarskorts, sbr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, þar sem ekki var talið að hin ólögmætu ummæli hefðu beinst að A.
Stefnandi, lánafyrirtæki, höfðaði mál á hendur samtökum og formanni þeirra. Dæmd voru dauð og ómerk fern ummæli sem formaðurinn lét falla í bréfum til samstarfsfyrirtækja stefnanda. Stefndu voru sýknuð af kröfu stefnanda um miskabætur og kröfu um kostnað af birtingu dóms.
Fallist var á kröfu stefnanda um ómerkingu þriggja ummæla sem stefndi lét falla í athugasemdum í umræðuþráðum við fréttir. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda miskabætur.
D höfðaði mál aðallega á hendur G, en til vara V, vegna ummæla sem birtust í tímaritinu Vikunni. Krafðist D þess að ummælin yrðu ómerkt, að G, en til vara V, yrði dæmd til refsingar með því að hafa með ærumeiðandi ummælum sínum brotið gegn friðhelgi einkalífs, að honum yrðu dæmdar miskabætur og fjárhæð til að standa straum af birtingu dómsins í dagblöðum og þess að forsendur dómsins yrðu birtar í næsta tölublaði Vikunnar eftir að dómur félli. Í héraði féll D frá öllum kröfum á hendur V. Höfundur greinarinnar var ekki nafngreindur, en neðan við inngang greinarinnar sagði: „Texti: Vikan“. Viðmælandinn V gat ekki staðfest að orðrétt væri eftir henni haft nema í einu tilviki. Talið var að eins og hér háttaði til bæri G ábyrgð á ummælum í greininni sem ritstjóri blaðsins, sbr. 3. mgr. 15. gr. lagar nr. 57/1956 um prentrétt, og breytti þá engu um hvort viðmælandi hennar sem ummælin voru höfð eftir kynni einnig að geta talist höfundur greinarinnar. Hafnað var ómerkingu tveggja ummæla með vísan til þess að þau fælu í sér lýsingu á skoðunum og gildismati V. Með tveimur ummælanna var D borin á brýn refsiverð háttsemi og í tveimur ummælum til viðbótar var talin felast staðhæfing um að D hefði gerst sekur um refsiverða háttsemi. Voru þessi ummæli talin varða við 235. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, enda fælu þau í sér fullyrðingar sem engum stoðum hefði verið skotið undir né væru réttar, og voru þau dæmd dauð og ómerk. Þá var fallist á að G hefði brotið gegn 229. gr. almennra hegningarlaga, en henni ekki gerð refsing. Loks var fallist á kröfu D um birtingu forsendna og niðurstaðna dómsins í fyrsta tölublaði Vikunnar eftir uppsögu dómsins, en kröfum um greiðslu kostnaðar vegna frekari birtingar hafnað. Þá var G dæmd til að greiða D 300.000 krónur í miskabætur.
H ehf., sem meðal annars flutti inn kínverskt ginseng, gaf út blað sem hafði að geyma heilsíðuviðtal við mann að nafni D og auglýsingu fyrir þessa tiltekna tegund ginsengs. Í viðtalinu lýsti D því meðal annars hvernig staðið væri að ræktun ginsengs í Kóreu og Kína, þar á meðal muninum á notkun áburðar og skordýraeiturs. Var sérstaklega fjallað um rautt ginseng. Af þessu tilefni höfðaði K, kóreanskt ríkisfyrirtæki og stærsti framleiðandi ginsengs þar í landi, mál á hendur H ehf. og Ó, framkvæmdastjóra þess, þar sem gerð var krafa um að nánar tiltekin ummæli í viðtalinu yrðu dæmd ómerk. Var K sá framleiðandi, sem langmest hafði selt af ginsengi hér á landi, en framleiðsla félagsins var seld undir vörumerkinu rautt eðalginseng. Talið var að ummælunum í viðtalinu væri beint að K með þeim hætti að játa yrði því aðild að meiðyrðamáli, sbr. 3. tl. 242. gr. almennra hegningarlaga. Hafi D ekki nafngreint sig sem höfund þess sem H ehf. hafði eftir honum í viðtalinu. Var kröfu H ehf. og Ó um sýknu á grundvelli aðildarskorts því hafnað. Talið var að ýmsar staðhæfingar í viðtalinu um samanburð á ræktun ginsengs í Kóreu og Kína væru rangar. Hafi viðtalið falið í sér óréttmæta árás á framleiðsluvörur þeirra, sem stóðu í samkeppni við H ehf. um sölu á ginseng á íslenskum markaði og brotið í bága við ákvæði samkeppnislaga. Kröfur K væru aftur á móti ekki reistar á þeim grundvelli að brotin hafi verið ákvæði laga, er vörðuðu óréttmæta viðskiptahætti heldur væri málið rekið til verndar æru félagsins á grundvelli ákvæða XXV. kafla almennra hegningarlaga. Vörðuðu ummælin, sem K krefðist þess að yrðu dæmd ómerk, ræktun ginsengjurtarinnar í Kóreu almennt. Fælist því ekki í þeim refsiverð aðdróttun samkvæmt 235. gr. almennra hegningarlaga. Yrði því ekki komist hjá því að sýkna H ehf. og Ó.