Dómstólaleit

Dómur Landsréttar

Mál þetta dæma landsréttardómararnir Kristbjörg Stephensen og Símon Sigvaldason og Eyvindur G. Gunnarsson settur landsréttardómari.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

1. Ríkissaksóknari skaut málinu til Landsréttar 6. febrúar 2024. Málsgögn bárust réttinum 26. júní sama ár. Áfrýjað er dómi Héraðsdóms Reykjavíkur [...] janúar 2024 í málinu nr. […]/2023.
2. Ákæruvaldið krefst þess að ákærði verði sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum er gefin að sök í ákæru og hann dæmdur til refsingar.
3. Ákærði krefst þess að hinn áfrýjaði dómur verði staðfestur en til vara að hann verði dæmdur til vægustu refsingar sem lög leyfa. Þá krefst hann þess að miskabótakröfu brotaþola verði vísað frá héraðsdómi en til vara að hann verði sýknaður af kröfunni.
4. Brotaþoli, A, krefst þess að ákærði verði dæmdur til að greiða henni miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna, auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá […] 2022 til 28. maí 2023 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags.
5. Við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti voru spilaðar hljóð- og myndupptökur af skýrslum ákærða og brotaþola fyrir héraðsdómi. Þá gáfu þau viðbótarskýrslur fyrir Landsrétti. Voru skýrslur þeirra sama efnis og þær sem þau gáfu í héraði. Einnig gaf vitnið P, réttarrannsóknarfræðingur hjá Nationellt forensiskt centrum í Svíþjóð, skýrslu í gegnum fjarfundarbúnað.

Niðurstaða

1. Málsatvik eru skilmerkilega rakin í hinum áfrýjaða dómi sem og framburður ákærða, brotaþola og vitna sem þar gáfu skýrslu. Svo sem þar kemur fram var ákærða gefin að sök nauðgun samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa að kvöldi laugardagsins […] 2022 á salerni […] í Reykjavík, með ólögmætri nauðung og með því að neyta aflsmunar, haft önnur kynferðismök en samræði við brotaþola án samþykkis en ákærði hafi stungið getnaðarlim sínum í munn hennar þar sem hún hafi setið á salerni og notfært sér að hún hafi ekki getað spornað við verknaðinum sökum ölvunar. Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sýknaður sakargiftum.
2. Ákærði neitar sök. Við aðalmeðferð málsins í héraði bar hann meðal annars að á karlasalerni í […] hafi hann komið að stúlku sem hafi setið á klósettinu og verið búin að „æla sig alla út“ og hann boðið henni aðstoð. Hún hafi afþakkað aðstoð og hann farið á annað klósett fyrir fatlað fólk, sem hafi verið þar við hliðina. Hann hafi verið með fleira fólki á leið á salernið og ekki tekið sérstaklega eftir henni þegar hún fór á salernið „nema það bara […] er stelpa sem ryðst þarna inn og segist vera búin að pissa á sig og vera óglatt.“ Spurður hver það hafi verið svaraði ákærði: „Ætli það hafi ekki verið hún.“ Spurður hvort hann væri viss um að það hafi verið brotaþoli svaraði hann: „Það var einhver kona sem sagði það.“ Spurður hvort hann hafi vitað hvaða kona þetta hafi verið sem lögregla sagði honum að bæri honum að sök kynferðisbrot gagnvart sér svaraði hann: „Nei, reyndar kom því ekki alveg fyrir mig, fyrr en hann var búinn að útskýra það fyrir mér, lögregluþjónninn.“
3. Í skýrslu hjá lögreglu […] 2022 neitaði ákærði því upphaflega að kannast við brotaþola en síðar, spurður að því með hverjum hann hefði farið inn á salerni, kvað ákærði fjölda fólks hafa verið á salernum, meðal annars hefði brotaþoli farið þar „inn til að æla […] því hún var svo drukkin.“ Spurður í beinu framhaldi um það hvernig ákærði vissi að brotaþoli hefði verið að æla inni á salerni svaraði ákærði því svo að hann hefði gengið inn og „þá var bara allt í ælu og drullu og ég labbaði út aftur og náði í starfsmann“. Spurður út í það að áður hefði hann sagst ekkert kannast sérstaklega við brotaþola svaraði ákærði að þetta hlyti „að vera konan sem var að æla á klósettinu, fyrst þú ert að segja það.“ Þetta bar ákærði um þótt lögregluþjónn hefði í yfirheyrslunni ekki greint frá því að brotaþoli hefði kastað upp. Jafnframt greindi ákærði frá því í sömu skýrslu að dyr inn á klósettbás brotaþola hefðu verið lokaðar og æla runnið á gólfinu undan þeim. Hann hefði vitað að þar inni hefði brotaþoli verið þar sem hann hefði áður gengið með inn með henni og talað við hana. Síðar við sömu skýrslutöku kom á hinn bóginn fram hjá ákærða að dyrnar hefðu verið opnar og hann séð brotaþola þar sem hún hefði setið mjög drukkin á klósetti og æla verið á gólfinu.
4. Við síðari skýrslutöku ákærða hjá lögreglu 19. september 2022 bar hann að hann hefði spurt brotaþola hvort hún þyrfti aðstoð og hvort hann ætti að kalla til aðra til að hjálpa henni, samhliða því að hann snerti höku hennar með hendinni. Að því loknu hefði hann haft þvaglát á öðru nálægu salerni.
5. Við mat á trúverðugleika framburðar ákærða er til þess að líta að misræmis gætir milli framburðar hans hjá lögreglu og fyrir dómi. Hjá lögreglu bar hann samkvæmt framangreindu fyrst um að hann vissi ekki hver brotaþoli væri en síðar að hún hefði verið á salerni og sagst þurfa að kasta upp án þess að fram hefði komið af hálfu lögreglu að brotaþoli, sem ákærði sagðist ekki kannast við, hefði kastað þar upp. Þá voru dyr að salernisbás brotaþola ýmist lokaðar eða opnar og brotaþoli þá sýnileg. Fyrir héraðsdómi hélt ákærði sig við þá skýringu að hann hefði vitað fyrst vitað að það var brotaþoli sem ásakaði hann um kynferðisbrot eftir að lögregluþjónn hefði greint honum frá því að um brotaþola væri að ræða. Að framangreindu misræmi virtu verður framburður ákærða metinn ótrúverðugur.
6. Þótt gloppur hafi verið í framburði brotaþola fyrir héraðsdómi hefur framburður hennar um aðalatriði málsins verið stöðugur og skýr frá upphafi, allt frá því sem greinir í frumskýrslu lögreglu í málinu og því sem haft er eftir henni við komu á neyðarmóttöku. Hefur framburður hennar ekki kvikað um þau atriði. Hún hafi setið á klósettinu, maður hafi komið að henni og stungið getnaðarlimnum upp í munninn á henni og hún kastað upp. Þá hafi umræddur maður verið ákærði þar sem hún hafi séð andlit hans og munað eftir honum sem maka samstarfskonu. Verður framburður brotaþola metinn trúverðugur.
7. Í málinu liggja fyrir niðurstöður DNA-rannsóknar um að lífsýni úr brotaþola hafi fundist á getnaðarlim og innanverðum nærbuxum ákærða. Ákærði ber því við að ekki sé unnt að útiloka snertismit með þeim hætti að húðfrumur hafi færst á milli þegar ákærði snerti höku brotaþola og hafi í framhaldinu haft þvaglát. Við það hafi hann haldið um getnaðarlim sinn og hefði erfðaefni brotaþola þannig getað borist á milli.
8. Meðal gagna málsins er skýrsla tæknideildar lögreglunnar á höfuðborgarsvæðinu 11. apríl 2022 um niðurstöður rannsóknar sænskrar réttarrannsóknarstofu (Nationellt forensiskt centrum). Þar kemur fram að greining á sýni af getnaðarlim ákærða hafi leitt í ljós að í því hafi verið blanda DNA-sniða frá að minnsta kosti tveimur einstaklingum. Í meirihluta hafi verið DNA-snið frá brotaþola en í minnihluta DNA- snið frá ákærða. Niðurstaða greiningar á sýni úr nærbuxum ákærða hafi einnig leitt í ljós blöndu DNA-sniða frá tveimur einstaklingum. Meirihluti sniðsins hafi verið eins og DNA-snið brotaþola en minni hluti ólíkur sniði ákærða og ekki unnt að rekja sniðið til hans.
9. Í hinum áfrýjaða dómi er rakið að sérfræðingur tæknideildar lögreglu, sem kom fyrir dóminn, hefði talið mögulegt snertismit, eins og ákærði heldur fram, ólíklegri skýringu á því að DNA-snið úr brotaþola fannst á getnaðarlim og í nærbuxum ákærða en að atvik hefðu verið eins og brotaþoli hefur borið um. Sagðist vitnið byggja þá ályktun á því hversu mikið magn DNA frá brotaþola hefði fundist á ákærða og nærbuxum hans.
10. Réttarrannsóknarfræðingur hjá Nationellt forensiskt centrum í Svíþjóð gaf skýrslu fyrir Landsrétti en hún var ábyrg fyrir DNA-rannsókninni sem stofnunin vann fyrir lögregluna á höfuðborgarsvæðinu. Spurð um möguleika á snertismiti, eins og ákærði hefur borið við, tók hún fram að minna mældist af erfðaefni við hverja yfirfærslu. Einnig tók hún fram að ólíklegt væri að það magn DNA sem greindist í sýnunum hefði komið við snertingu við þurra húð og væru meiri líkur á því að yfirfærslan hefði orðið við snertingu við seyti, svo sem úr munni eða leggöngum. Með meirihluta DNA-sniða úr brotaþola væri átt við að minnsta kosti tvo þriðju hluta sýnis.
11. Upplýsingar ákærða um að hann hafi snert höku brotaþola og haft í framhaldi af því þvaglát og að það skýri að DNA-snið brotaþola hafi fundist á honum og í nærbuxum hans komu fyrst fram í síðari skýrslu hans hjá lögreglu, mörgum vikum eftir að lífsýni frá honum voru send til rannsóknar í Svíþjóð. Að því gættu og með hliðsjón af framangreindum niðurstöðum DNA-rannsóknar og framburðum tveggja sérfræðinga verður talið að skýringar séu ósennilegar og verður ekki á þeim byggt í málinu.
12. Ákærði hefur borið því við að það styðji við framburð hans að á fötum og skóm hans hefði átt að finnast æla væri hann gerandi en gerði ekki. Um þá málsvörn ákærða er á hinn bóginn til þess að líta að í framburði brotaþola kom ekki annað fram en að hún hefði kastað upp niður á gólf og hefði ælan farið beint niður á nærbuxur, sokkabuxur, skó og gólf.
13. Þótt ekki hafi fundist sæðisblettir í innanverðum nærbuxum ákærða er til þess að líta að hvorki brotaþoli né vitni sem ræddu við brotaþola í kjölfar atburðarins hafa borið um að ákærði hafi fengið sáðlát. Í skýrslu hinnar sænsku réttarrannsóknarstofu sem rannsakaði sýni sem tekið var úr munnholi brotaþola kom fram að einstakar sæðisfrumur hefðu komið í ljós við smásjárrannsókn en ekkert greinanlegt DNA frá sæðinu. Engu verður slegið föstu um frá hverjum þessar frumur kunna að stafa.
14. Við trúverðugan framburð brotaþola styður framburður vitna sem gáfu sig á tal við brotaþola. Var framburður þeirra í meginatriðum á þann veg að brotaþoli hefði verið í slæmu ástandi, í miklu uppnámi, með úfið hár, berfætt og hvorki í nærbuxum né sokkabuxum. Vitnin báru öll um að brotaþoli hefði verið undir áhrifum áfengis en þeim bar saman um að hún hefði verið viðræðuhæf og frásögn hennar af atburðinum skýr.
15. Með hliðsjón af öllu framangreindu verður því slegið föstu að ákærði hafi með ólögmætri nauðung og með því að neyta aflsmunar, án samþykkis brotaþola, stungið getnaðarlim sínum í munn hennar þar sem hún sat á salerni og notfærði sér jafnframt að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar. Er háttsemi ákærða réttilega heimfærð í ákæru til 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga.
16. Við ákvörðun refsingar er til þess að líta að ákærði braut með athæfi sínu gróflega gegn kynfrelsi brotaþola og nýtti sér aðstöðu sína og varnarleysi hennar. Í ljósi atvika málsins og alvarleika brota ákærða, sbr. og 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, er refsing ákærða ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði.
17. Með hliðsjón af þeim gögnum sem liggja fyrir um þær andlegu afleiðingar sem brotaþoli hefur þurft að glíma við vegna brots ákærða verða miskabætur til brotaþola ákveðnar 2.000.000 króna með vöxtum eins og í dómsorði greinir.
18. Ákærða verður gert að greiða sakarkostnað í héraði eins og hann var þar ákveðinn.
19. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Landsrétti og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og dómsorði greinir.

Dómsorð:

Ákærði, X, sæti fangelsi í tvö ár og sex mánuði. Ákærði greiði brotaþola, A, 2.000.000 króna í miskabætur auk vaxta samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2021 um vexti og verðtryggingu frá […] 2022 til 28. maí 2023 en með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Ákærði greiði sakarkostnað í héraði eins og hann var þar ákveðinn. Ákærði greiði allan áfrýjunarkostnað, 1.876.791 krónu, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns, Karls Georgs Sigurbjörnssonar lögmanns, 967.200 krónur og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Gunnhildar Pétursdóttur 644.800 krónur.

Dómur Héraðsdóms Reykjavíkur 11. janúar 2024

I.

Ákæra, dómkröfur og fleira: Mál þetta, sem dómtekið var 15. desember 2023, er höfðað með ákæru, útgefinni af héraðssaksóknara 13. apríl sama ár, á hendur X, kennitala [...], [...], Reykjavík, „fyrir nauðgun, með því að hafa að kvöldi laugardagsins […] 2022 á salerni í [...], [...], Reykjavík, með ólögmætri nauðung og með því að neyta aflsmunar, haft önnur kynferðismök en samræði við A, kennitala [...], án samþykkis, en ákærði stakk getnaðarlim sínum í munn A þar sem hún sat á salerni og notfærði sér að A gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar. Telst þetta varða við 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu A, kennitala [...], er þess krafist að ákærða verði gert að greiða henni miskabætur að fjárhæð 2.000.000 [króna] auk vaxta [samkvæmt] 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 frá […] 2022 þar til mánuður er liðinn frá birtingu skaðabótakröfu þessarar en með dráttarvöxtum [samkvæmt] 1. mgr. 9. gr. laga nr. 38/2001 frá þeim degi til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða þóknun vegna réttargæslu að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á réttargæsluþóknun.“ Ákæra ásamt greinargerð vegna einkaréttarkröfu var birt fyrir ákærða 28. apríl 2023 og málið var þingfest 8. maí sama ár. Ákæruvaldið gerir sömu dómkröfur og greinir í ákæru. A, hér eftir nefnd brotaþoli, gerir sömu kröfu um miskabætur, vexti og dráttarvexti og greinir í ákæru, og krefst auk þess hæfilegar þóknunar til handa skipuðum réttargæslumanni sem greiðist úr ríkissjóði, sbr. tímaskýrslu. Ákærði krefst aðallega sýknu en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Einnig krefst ákærði aðallega sýknu af bótakröfu en til vara lækkunar á bótafjárhæð. Þá krefst ákærði þess að allur sakarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin hæfileg málsvarnarlaun skipaðs verjanda.

II.

Málsatvik:

1. Samkvæmt frumskýrslu barst tilkynning til lögreglu klukkan 23:57 að kvöldi […] 2022 um meinta nauðgun í [...] við [...] í Reykjavík. Lögreglumenn fóru á staðinn og gáfu sig fram við öryggisvörð sem fylgdi þeim til brotaþola þar sem hún beið í nálægu herbergi öryggisvarða. Að sögn lögreglu var hún völt á fæti, rauð til augnanna, örlítið þvoglumælt en vel viðræðuhæf. Í samtali við brotaþola kom meðal annars fram að hún hefði verið á árshátíð á vegum fyrirtækis sem haldin var í [...]. Hún hefði neytt talsverðs áfengis og verið að dansa en síðan þurft að fara á salerni. Brotaþoli hefði gyrt niður um sig og setið á klósetti á bás þegar eiginmaður samstarfskonu hennar, sem hún nafngreindi, kom að henni, dró fram getnaðarliminn og setti upp í munn hennar. Við það hefði brotaþoli kúgast og ælt svo uppgangurinn fór á sokkabuxur og skó sem hún var í. Hún hefði klætt sig úr, farið fram og leitað ásjár hjá konu og þær síðan gefið sig fram við öryggisvörð. Lögregla ræddi við téða konu, B, sem komið hafði brotaþola til aðstoðar. Greindi hún frá því að hafa orðið vör við brotaþola frammi á gangi og hún hefði virst vera mjög drukkin og líða illa. Hún hefði boðið henni aðstoð en fengið svör um að brotaþola hefði verið nauðgað á nálægu salerni. Brotaþoli hefði ekki viljað fá lögreglu á staðinn en þær farið í áttina að salerninu. B hefði fundið umræddan klósettbás og tekið ljósmynd af því sem þar var að sjá en ekki hreyft við neinu. Hún hefði síðan fundið öryggisvörð sem kom og gætti að því að ekki yrði hróflað við því sem var í básnum þar til lögregla var komin á staðinn. Þá bárust lögreglu upplýsingar stuttu síðar frá B um nafn og klæðnað manns, ákærða, sem hún taldi vera meintan geranda, en hún kvaðst hafa séð til hans ganga inn á salernið þegar hún gekk út til að sækja öryggisvörð. Lögregla tók yfir lokun á vettvangi og var farið með brotaþola til aðhlynningar á neyðarmóttöku Landspítalans fyrir þolendur kynferðisofbeldis. Þá komu fleiri lögreglumenn á staðinn til aðstoðar, þar á meðal frá tæknideild. Var leitað að ákærða í nágrenni við vettvang, auk þess sem farið var að heimili hans. Reyndist hann enn vera við [...] ásamt eiginkonu sinni þar sem hann var handtekinn klukkan 01:19 sömu nótt og færður á lögreglustöð. Var ákærði undir áhrifum áfengis og blés í áfengismæli sem sýndi 1,45‰. Ákærði gekkst síðar um nóttina undir réttarlæknisfræðilega skoðun og var fatnaður hans haldlagður til frekari rannsóknar. Þá var ákærði vistaður í fangageymslu þar til hann gaf skýrslu undir hádegi sama dag og var síðan látinn laus.
2. Í móttökuskýrslu hjúkrunarfræðings greinir meðal annars að brotaþoli hafi komið á neyðarmóttöku í fylgd lögreglu klukkan 01:00 aðfaranótt […] 2022. Í skýrslunni greinir meðal annars frá stuttri frásögn brotaþola um atvik, meðal annars að hún hafi verið á árshátíð og drukkið léttvín. Hún hafi farið á salerni en á eftir henni hafi komið maður sem hún þekkti sem eiginmann/sambýlismann samstarfskonu. Brotaþoli hafi átti í einhverjum samskiptum við manninn um kvöldið en ekki þekkt nafnið á honum. Hún hafi ekki áttað sig á því hvers vegna hann var kominn með henni á klósettið en hann hafi áður en hún vissi af verið búinn að taka getnaðarliminn á sér fram og stinga limnum upp í hana á meðan hún sat á klósettinu. Hún hafi sagt honum að hætta og spurt hvað ertu að gera, ertu ekki maðurinn hennar C[?]. Nánast í kjölfarið hafi brotaþoli ælt mjög mikið, yfir sokkabuxur sínar og skó, og maðurinn farið. Brotaþoli hafi farið úr skónum og sokkabuxunum og reynt að þrífa æluna. Síðan hafi hún ráfað fram á gang og hitt konu og sagt henni hvað hefði gerst og í kjölfarið hafi verið hringt á lögregluna. Í skýrslunni greinir að hið meinta brot hafi sennilega staðið yfir í nokkrar mínútur og er merkt við staðlaðan reit að brotaþoli hafi verið neydd til að sjúga kynfæri árásarmanns. Brotaþoli hafi verið undir áhrifum áfengis við komu á neyðarmóttöku en hún hafi verið vel fær um að svara spurningum og ekki áberandi þvoglumælt. Hún hafi verið róleg allan tímann, slagað aðeins við göngu og munað eftir atburðum kvöldsins. Í staðlaðri skráningu í skýrslunni um andlegt og líkamlegt ástand greinir að brotaþoli hafi verið dofin, í tilfinningalegu jafnvægi, yfirveguð, óttaslegin, kvíðin, ráðalaus, hvumpin, hrollur verið í henni og hún verið með sektarkennd. Brotaþoli hafi setið bein í baki og gefið eðlilegan augnkontakt, svarað greiðlega spurningum og virst svara eftir bestu getu og vitneskju. Hún hafi verið róleg í fasi, talað skýrt, verið leið yfir því sem gerðist og með sektarkennd fyrir hönd barna og eiginkonu/sambýliskonu meints geranda.
3. Lögregluskýrsla var tekin af brotaþola umrædda nótt þar sem hún var stödd á neyðarmóttöku. Í aðalatriðum greindi hún frá því að hafa verið stödd á salerni sitjandi á klósetti að hafa þvaglát og um hefði verið að ræða lokaðan klósettbás. Hún hefði verið undir áhrifum áfengis og átt í einhverjum rökræðum við mann, ætlaðan geranda. Maðurinn hefði verið maki nafngreindrar samstarfskonu brotaþola en þær hefðu verið í samskiptum um kvöldið á árshátíðinni. Brotaþoli kvaðst ekki muna hvernig það atvikaðist að maðurinn var hjá henni á klósettbásnum. Hún hefði farið inn á salernið til að hafa þvaglát en ekki til að hafa kynmök. Hún hefði verið í sitjandi stöðu með sokka- og nærbuxur á hælunum og maðurinn staðið fyrir framan hana. Hann hefði rennt niður buxnaklaufinni og sett getnaðarliminn upp í munn hennar þar sem hún sat á klósettinu. Þá greindi hún frá því að hún hefði síðan ælt eftir að hafa fengið liminn upp í sig. Ælan hefði lent á fatnaði hennar og skóm og maðurinn farið. Brotaþoli greindi jafnframt frá því að hún hefði, eftir að hafa ælt og maðurinn var farinn, klætt sig úr útældum fatnaði og skilið eftir á klósettbásnum. Þar hefði allt verið í ælu. Brotaþoli hefði farið fram og sagt konu hvað hefði gerst og það síðan leitt til þess að lögregla var kölluð á staðinn. Frekar spurð kvaðst brotaþoli ekki muna hvað það stóð lengi yfir að maðurinn var með liminn uppi í henni en hún héldi að hún hefði byrjað mjög fljótlega að æla eftir að það gerðist. Hún kvaðst telja að hún hefði ekki verið að bjóða upp á neitt og ef það hefði verið þá hefði það verið algjörlega ómeðvitað og hún hefði ekki verið í slíkum hugleiðingum. Þá hefði staðið til að fyrrverandi kærasti hennar yrði hjá henni yfir nóttina. Frekar spurð kvaðst brotaþoli ekki hafa veitt samþykki fyrir því sem áður greinir þar sem hún hefði ekki átt von á, ekki beðið um og ekki viljað að það gerðist. Því hefði þess vegna verið þvingað upp á hana. Þá greindi hún frá því í þessu samhengi að hún hefði sagt manninum að hætta. Stuttu síðar við skýrslutökuna kom jafnframt fram, þessu tengt, að henni hefði fundist hún ekki vera í neinni stöðu til þess að mótmæla, hún hefði verið í nákvæmlega réttri hæð og maðurinn stungið limnum upp í hana. Útskýrði hún það nánar með samlíkingu við sleikjó og að það hefði verið rangt sem gerðist. Frekar spurð kannaðist brotaþoli ekki við að maðurinn hefði komið við hana áður en tók fram að sér fyndist að hann hefði allt kvöldið eða eitthvað fyrr um kvöldið verið að reyna að króa hana af eða að hann hefði verið að reyna að sannfæra hana um að hann væri viðkunnanlegur maður.
4. Í matsgerð rannsóknastofu í lyfja- og eiturefnafræði, sbr. rannsóknarbeiðni tæknideildar og alkóhólákvarðanir með gasgreiningum, greinir meðal annars að 1,75‰ af vínanda hafi verið í blóðsýni og 2,16‰ af vínanda hafi verið í þvagsýni úr brotaþola, hvor tveggja tekin klukkan 01:37 umrædda nótt. Í fyrrgreindu blóð- og þvagsýni hafi einnig verið nánar tilgreind lyf, auk umbrotsefnis lyfja. Þá hafi 1,73‰ af vínanda verið í blóðsýni úr brotaþola sem tekið var klukkan 02:37 sömu nótt. Samkvæmt framangreindu hafi niðurstöður alkóhólmælinga bent til ölvunar brotaþola á sýnatökutímum. Í matsgerð sömu rannsóknastofu, sbr. alkóhólákvarðanir með gasgreiningum og blóð- og þvagtökuvottorð, greinir meðal annars að 1,78‰ af vínanda og 4,0 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli hafi verið í blóðsýni úr ákærða sem tekið var klukkan 02:55 umrædda nótt. Þá hafi 2,41‰ af vínanda verið í þvagsýni úr honum sem tekið var klukkan 03:04 síðar um nóttina. Samkvæmt framangreindu hafi styrkur vínanda í blóði og þvagi bent til ölvunar ákærða á sýnatökutíma, sem og að styrkur vínanda í blóði hafi verið fallandi á þeim tíma og nokkur tími í klukkustundum hafi því talinn vera liðinn frá því að áfengisneyslu lauk. Þá hafi tetrahýdrókannabínól í blóði einnig bent til vímuáhrifa með samverkandi og slævandi áhrifum samhliða vínanda.
5. Í skýrslu tæknideildar um vettvangsrannsókn og fleira, sbr. ljósmyndir, dags. […] 2022, greinir meðal annars að lagt hafi verið hald á dömuskó, nærbuxur og sokkabuxur sem fundust inni á bás á karlasalerni í téðu húsnæði, auk þess sem æla hafi verið á gólfinu og skítugur klósettpappír. Engin lífsýni hafi fundist á vettvangi og engin ummerki verið um átök. Einnig greinir í skýrslunni það sem áður greinir um handtöku ákærða og að teknar hafi verið af honum ljósmyndir, auk réttarlæknisfræðilegrar skoðunar, sbr. lið II/6.
6. Í skýrslu tæknideildar um réttarlæknisfræðilega skoðun á ákærða, sbr. ljósmyndir, dags. […] 2022, greinir meðal annars frá verkbeiðni og framkvæmd téðrar skoðunar, hæðar- og þyngdarmælingar, sýnatökum, haldlagningu fatnaðar og fleira varðandi meðferð á haldlögðum sakargögnum. Einnig er meðal gagna vottorð læknis sem framkvæmdi fyrrgreinda læknisskoðun og sýnatökur. Þar greinir meðal annars að skoðunin hafi byrjað klukkan 02:20 um nóttina, ákærði hafi verið rólegur, samvinnuþýður og hann virst vera vel áttaður á stað og stund. Í skýrslu tæknideildar, dags. 11. apríl 2022, um rannsókn á gögnum sem varðveitt voru á neyðarmóttöku eftir læknisskoðun á brotaþola greinir meðal annars að sýni á glerjum hafi verið skoðuð með smásjá, á sýni sem merkt var tunga, munnhol, varir og kinnar hafi verið þekjufrumur en engar sáðfrumur verið sjáanlegar. Á pinnum í lífsýnaöskjum eftir sýnatöku af tungu, munnholi, vörum og kinnum brotaþola hafi verið lífsýni í formi þekjufruma og þar með mögulega nothæf til DNA-kennslagreiningar. Í skýrslu tæknideildar um rannsókn á fatnaði ákærða, sbr. ljósmyndir, dags. 12. apríl 2022, greinir meðal annars að um hafi verið að ræða teinótt svört jakkaföt, hvíta skyrtu og rautt bindi. Fötin hafi verið óhrein en ekkert markvert verið sjáanlegt á þeim. Þá hafi ekki komið fram nein nothæf lífsýni til DNA- kennslagreiningar á fötunum, að því frátöldu að ekki var talið unnt að útiloka að í sýni teknu frá innanverðri framhlið nærbuxna ákærða væri að finna lífsýni í formi þekjufruma sem gæti verið nothæft til DNA- kennslagreiningar. Í skýrslu tæknideildar um rannsókn á réttarlæknisfræðilegum gögnum varðandi ákærða, dags. 12. apríl 2022, greinir meðal annars um niðurstöður að ekki hafi komið fram nothæf lífsýni til DNA- kennslagreiningar. Jafnframt greinir í skýrslunni að ekki hafi verið unnt að útiloka að á pinnum í lífsýnapoka eftir sýnatöku með stroku á getnaðarlim ákærða væri að finna lífsýni í formi þekjufruma og þar með mögulega sýni, nothæf til slíkra greininga. Í skýrslu tæknideildar um rannsókn á gögnum sem fundust við vettvangsrannsókn, sbr. ljósmyndir, dags. 28. apríl 2022, greinir meðal annars að æla hafi verið á fatnaði og skóm brotaþola en ekki hafi verið að finna nein nothæf lífsýni til DNA-kennslagreiningar. Meðal gagna er skýrsla tæknideildar, dags. 11. apríl 2022, um sendingu á fyrrgreindum lífsýnum til sænskrar réttarrannsóknarstofu, nánar tiltekið um sendingu á stroksýni af lim ákærða, lífsýni úr innanverðum nærbuxum ákærða, auk sendingar á poka með pinnum af lífsýnum úr munni (tungu), munni (munnholi), vörum og kinnum brotaþola. Í skýrslu tæknideildar, dags. 27. júlí sama ár, greinir frá niðurstöðum hinnar sænsku rannsóknarstofu. Í skýrslunni kemur fram að niðurstaða greiningar á sýni af getnaðarlim ákærða hafi leitt í ljós að í því var blanda DNA-sniða frá að minnsta kosti tveimur einstaklingum. Það sem hafi verið í meirihluta hafi verið frá brotaþola og það sem hafi verið í minnihluta hafi verið frá ákærða. Niðurstaða greiningar á téðu sýni frá nærbuxum ákærða hafi leitt í ljós blöndu DNA-sniða frá tveimur einstaklingum. Meirihluti sniðsins hafi verið eins og DNA-snið brotaþola en minnihlutinn verið ólíkur sniði ákærða og ekki unnt að rekja sniðið til hans. Þá greinir að við frumrannsókn á sýni úr munnholi brotaþola hafi stakar sáðfrumur komið í ljós en við smásjárskoðun hafi magn þeirra ekki verið nægilegt til að DNA-greining væri möguleg. Engar sáðfrumur hafi hins vegar komið fram við frumskoðun á sýnum frá tungu, vörum eða kinnum. Sýni frá tungu hafi ekki verið rannsakað frekar en greiningar á sýnum frá vörum og kinnum hafi leitt í ljós að bæði sýnin höfðu sama DNA-snið og það hafi verið eins og DNA-snið brotaþola sjálfrar.
7. Ákærði gaf skýrslu frá klukkan 11:15 til 11:37 þann […] 2022 í framhaldi af vistun í fangaklefa um nóttina, sbr. það sem áður greinir. Í aðalatriðum bar ákærði af sér sakir um meint kynferðisbrot og kannaðist til að byrja með ekki við nafn brotaþola. Eftir því sem leið á skýrslutökuna, og eftir að hafa verið tjáð að um væri að ræða samstarfskonu eiginkonu hans, virtist ákærði átta sig á því hvaða manneskju væri átt við, brotaþola, af því að hún hefði verið ælandi og mjög drukkin inni á salerni. Greindi ákærði frá ferðum sínum inn og út af salerni ásamt fleira fólki og að hann hefði með einhverjum hætti hitt og talað við brotaþola í tengslum við það og hún verið mjög drukkin. Í skýrslu hans kom fram að hann hefði á tímabili farið út af salerninu og komið til baka og orðið þess áskynja að búið var að æla þar inni. Í skýrslu hans um framangreint kom meðal annars fram að hann hefði vitað af eða gert ráð fyrir brotaþola inni á lokuðum klósettbás og að æla hefði verið á gólfinu og vond lykt komið undan hurðinni. Einnig kom síðar fram í skýrslu hans um framangreint að hann minnti að hann hefði séð brotaþola sitja á klósettinu þegar æla var á gólfinu en hann hefði engin kynferðisleg samskipti átt við hana og hún hefði verið mjög drukkin. Ákærði var ekki sérstaklega spurður, og ekki kom fram í skýrslu hans, hvort hann hefði talað við eða átt önnur samskipti við brotaþola þegar hann sá hana sitja á klósettinu. Í skýrslu hans um framangreind atriði um atvik á salerninu kom einnig fram að hann hefði látið starfsmann vita eða kallað til starfsmann því að það þyrfti að þrífa þar inni út af ælunni. Þessu tengt greindi hann einnig frá því að hafa farið út af salerninu og notað salernið við hliðina sem var ætlað fyrir fatlaða en hann var ekki spurður frekar út í þau atvik við skýrslutökuna. Einnig greinir í skýrslunni, í tengslum við spurningu um mögulegan sóðaskap út af ælu og handþvotti, að ákærði kannaðist við slíkt og var svar hans svohljóðandi: Já, ég var að þvo mér um hendurnar og þetta var allt ógeðslegt þarna þannig að það er ekkert ólíklegt að ég hafi sóðað mig út. Ákærði kannaðist ekki við að hafa verið í neinum samskiptum við eða þekkt til brotaþola að öðru leyti en því sem áður greinir um atvik á salerni. Þá kom fram í skýrslunni að hann væri hissa á þeim sökum sem á hann væru bornar, auk þess sem við skýrslugjöfina kom skýrt fram að hann teldi að upptökur úr eftirlitsmyndavélum gætu skýrt eða stutt skýringar eða frásögn hans um fyrrgreind atvik. Ákærði gaf aðra skýrslu 16. september 2022. Í byrjun skýrslutökunnar kvaðst ákærði litlu hafa við að bæta frá fyrri skýrslugjöf og neitaði með öllu sakargiftum og svaraði síðan neitandi spurningu um það hvort eitthvað kynferðislegt hefði gerst milli hans og brotaþola umrætt kvöld. Í framhaldi var ákærði spurður hvort hann eða hún hefði snert hann á salerninu. Í svari hans við þeirri spurningu kom fram: Ja, ég kom við hana þegar hún var búin að æla og þetta en ég meina ég, ekkert kynferðislegt, spurði bara hvort hún þyrfti aðstoð. Frekar spurður um snertingu kom fram í svari ákæra: Ætli ég hafi ekki komið hérna undir hökuna á henni og lyfti henni upp þegar hún sat þarna á klósettinu með höfuðið í kjöltunni á sér en það var nú maður þarna frammi að þvo sér um hendurnar sem ætti þá að hafa verið vitni að öllu ef eitthvað hefði skeð. Í framhaldi af fyrrgreindum svörum var ákærði beðinn um frekari útskýringar auk þess sem honum var kynnt skjal um téðar DNA-niðurstöður. Í svari hans við því kom eftirfarandi fram: Þetta bara hlýtur að vera eftir hendurnar á mér, þegar ég fer á klósettið þarna við hliðina, og það ætti að sjást á öryggismyndavélum. Frekar spurður um hið sama út frá fyrrgreindum niðurstöðum sagði ákærði: Já, ég fór á klósettið við hliðina eftir að ég var búinn að aðstoða hana. Það er bara ekkert annað en það. Allavega á ég enga skýringu á þessu aðra. Það var þarna maður frammi sem hefði þá átt að vera vitni að því ef eitthvað hefði komið fram. Við skýrslutökuna kvaðst ákærði telja að framburður brotaþola um meint kynferðisbrot væri rangur og skýrðist af ölvunarástandi hennar. Vísaði ákærði aftur til þess að öryggismyndavélar hlytu að geta stutt framburð hans. Einnig tiltók hann það sama og áður greinir um annan mann inni á salerninu á fyrrgreindum tíma, að brotaþoli hefði setið mjög ölvuð inni á klósettbás með opna hurð og verið ælandi. Jafnframt benti ákærði á að æla hefði ekki verið á fatnaði hans og að það samrýmdist ekki framburði brotaþola um atvik í tengslum við meint brot. Frekar spurður svaraði ákærði því játandi að það væri hans útskýring á því sem áður greinir um DNA að hann hefði tekið undir hökuna á brotaþola til þess að athuga hvort væri í lagi með hana. Til viðbótar og frekari skýringar greindi hann frá því að hann hefði boðið brotaþola aðstoð og spurt hvort hann ætti að kalla á konuna sína og samstarfsfólk hennar til aðstoðar. Við skýrslutökuna kvaðst ákærði telja að DNA hefði færst frá brotaþola yfir á sig þegar hann hafði þvaglát á salerni fyrir fatlaða við hliðina og var svar hans svohljóðandi: Ég á enga aðra útskýringu á þessu, ég fer á klósettið við hliðina, fatlaða klósettið því þetta klósett er allt útælt og ógeðslegt og það ætti þá að sjást á öryggismyndavélum að ég labba þarna út bara rétt á eftir eða á sama tíma og maðurinn sem var að þvo sér um hendurnar.
8. Meðal gagna eru upplýsingaskýrslur um framburð fimm vitna sem gáfu skýrslur símleiðis hjá lögreglu við rannsókn málsins á tímabili frá […] 2022 til 19. september sama ár. Vitnið D bar um það að brotaþoli hefði verið áberandi mjög ölvuð á árshátíðinni [...] og vandræðagangur orðið út af því. Þá hefði vitnið séð til brotaþola téða nótt, á milli klukkan 23:30 og 00:30, þar sem hún staulaðist áfram með þrekinn mann sér við hlið, klæddan í dökkleit jakkaföt með rautt bindi og grátt í vöngum, sem hélt í hana. Ástand brotaþola hefði verið slæmt og vitnið gert ráð fyrir að maðurinn væri vinnufélagi hennar sem væri að koma henni afsíðis. Vitnið E greindi frá því að hafa heyrt tal milli karls og konu inni á salerni eins og einhver feluleikur væri í gangi en rödd karlsins hefði hljómað þannig. Vitnið hefði upplifað talið eins og framhjáhald væri í gangi og karlmannsröddin verið meira áberandi í samtalinu. Vitnið F greindi frá samskiptum við brotaþola umrædda nótt, meðal annars að brotaþoli hefði verið peninga- og símalaus og beðið vitnið að aðstoða sig við að komast heim. Brotaþoli hefði sagst vera nærbuxna- og sokkabuxnalaus og í engum skóm af því að hún hefði stuttu áður verið að veita manni munnmök inni á kvennaklósetti, auk þess sem hún hefði verið að æla. Brotaþoli hefði verið mjög drukkin og ekki í góðu jafnvægi. Þá hefði brotaþoli, þegar vitnið spurði, ekki vitað hvort munnmökin voru með hennar vilja eða ekki. Hún hefði talað um að sér liði illa og að hún vissi að það sem gerðist væri rangt. Þá hefði hún talað um að téður maður væri maður vinkonu sinnar og hún hefði hitt hann áður á sams konar skemmtunum. Brotaþoli hefði ekki viljað þiggja boð vitnisins um að fara með henni á lögreglustöð og aðeins viljað fara heim. Vitnið hefði síðan vikið frá og reynt að finna dót brotaþola á salerni en ekki fundið neitt. Þær hefðu orðið viðskila en verið í skilaboðasamskiptum síðar um nóttina. Vitnin G öryggisvörður og H, starfskona í veitingadeild, báru um samskipti við brotaþola eftir meinta nauðgun. Bæði báru þau um ölvun brotaþola og að hún hefði virst vera í áfalli samhliða því að greina þeim frá meintu kynferðisbroti manns sem væri maki samstarfskonu hennar.
9. Meðal málsgagna er vottorð I, sálfræðings við sálfræðiþjónustu neyðarmóttöku Landspítalans, dags. […] 2023. Í vottorðinu greinir meðal annars að brotaþola hafi verið vísað í sálfræðilegt mat og áfallahjálp. Hún hafi verið í fjórum viðtölum á tímabili frá […] 2022 til […] sama ár, auk símtals […] sama ár þar sem henni var veitt áfallahjálp í byrjun. Brotaþoli hafi átt bókað viðtal […] 2022 en afbókað og afþakkað frekari þjónustu. Endurmat á einkennum hafi verið gert samhliða viðtölum. Á meðferðartímabili hafi áfallastreitueinkenni farið minnkandi, auk þess sem dregið hafi úr þunglyndiseinkennum en með því fráviki að bæði einkennin hafi aftur verið orðin meiri í viðtali […] 2022. Áfallastreitueinkenni hafi þó á þeim tíma enn verið undir skimunarmörkum áfallastreituröskunar. Sálræn einkenni brotaþola hafi samsvarað einkennum sem þekkt séu hjá fólki sem upplifað hafi alvarleg áföll, þar með talið nauðgun. Þá hafi niðurstöður sjálfsmatskvarða samsvarað vel frásögnum brotaþola í viðtölum og hún virst vera trúverðug og samkvæm sjálfri sér.
10. Meðal málsgagna er vottorð J sálfræðings, dags. 4. desember 2023. Í vottorðinu greinir meðal annars að brotaþoli hafi verið í viðtölum hjá sálfræðingnum í samtals 20 skipti frá […] 2022 að telja og sálfræðimeðferð sé ólokið. Tilefnið hafi verið meint kynferðisbrot að kvöldi […] 2022. Fyrir þann tíma, […] og […] sama ár, hafi brotaþoli verið í fjórum sálfræðiviðtölum af öðrum ástæðum. Í viðtali […] 2022 hafi brotaþoli greint frá meintu kynferðisbroti tveimur vikum áður á salerni í [...] og hún lýst því sem áfalli. Þá hafi hún verið með sjáanleg merki um sterkar og erfiðar tilfinningar í viðtalinu. Í næstu viðtölum á eftir hafi komið fram skýr neikvæð sálræn einkenni. Brotaþoli hafi fyrir fyrrgreint viðtal […] 2022 virst vera við þokkalega geðræna heilsu og verið með almennt góða færni til daglegs lífs. Sálrænni heilsu hennar hafi hins vegar virst hafa hrakað skyndilega og verulega eftir […] 2022. Vanlíðan brotaþola hafi eftir það tímamark birst í miklum og alvarlegum kvíða, sem nánar greinir í vottorðinu. Einnig hafi brotaþoli á sama tíma verið með mikil og alvarleg þunglyndiseinkenni og þau viðhaldist en verið sveiflukennd með litlum merkjanlegum bata. Jafnframt hafi hún átt erfitt með svefn og einbeitingu og upplifað aukinn pirring. Að auki greinir í niðurlagi vottorðsins að brotaþoli hafi að mati sálfræðingsins, út frá klínískum greiningar- og meðferðarviðtölum, uppfyllt greiningarskilmerki fyrir áfallastreituröskun og að hún hafi þjáðst af þeirri geðröskun frá því að meint kynferðisbrot átti sér stað. Jafnframt hafi hún verið greind með afgerandi og þrálát þunglyndis- og depurðareinkenni sem hafi verið sveiflukennd frá sama tíma. Áfallastreita og önnur tilgreind einkenni hafi valdið brotaþola verulegri þjáningu og skert færni hennar til daglegs lífs, sem nánar greinir í vottorði.

III.

Skýrslur fyrir dómi:

1. Ákærði greindi meðal annars frá því að brotaþoli hefði verið inni á karlasalerni og setið á klósetti og verið búin að æla sig alla út. Æla hefði verið á gólfinu og allt í kringum hana. Það hefði verið opið inn á klósettbás til hennar. Ákærði hefði séð að höfuð hennar hékk niður og hún hefði verið við það að vera rænulaus vegna ölvunar. Hann hefði boðið henni aðstoð og spurt hvort hann ætti að ná í konuna sína og vinkonur brotaþola til að aðstoða hana. Jafnframt kvaðst ákærði, í tengslum við hið sama, hafa komið með höndunum við hendur eða undir höku brotaþola. Það hefði verið til að ná athygli hennar. Ákærði greindi frá því að brotaþoli hefði afþakkað boðið og sagst ætla að hringja í systur sína til að aðstoða sig. Kvaðst ákærði ekki hafa tekið eftir því hvort hún var með síma hjá sér. Frekar spurður út í framangreint kvaðst ákærði ekki hafa talið þörf á því að kalla til starfsfólk út af ástandi brotaþola þar sem hún hefði getað svarað og tekið þátt í samtali. Frekar spurður um framangreinda snertingu út frá síðari skýrslu hans hjá lögreglu kvaðst ákærði telja að hann hefði snert hana með hendinni undir hökuna. Frekar spurður um hið sama út frá fyrri skýrslu hans hjá lögreglu þar sem ekki hefði verið minnst á slíka snertingu kvaðst ákærði ekki vera alveg viss með það en hann teldi eða ræki minni til þess að í þeirri skýrslu hefði hann sagst hafa boðið brotaþola aðstoð. Ákærði greindi frá því að klósettbás við hlið brotaþola hefði verið upptekinn. Hann hefði síðan farið fram á gang og fært sig yfir á salerni við hliðina sem var ætlað fötluðum. Þar hefði hann haft þvaglát. Ákærði greindi frá því að hafa síðar komið til baka inn á karlasalernið og þar hefði allt enn verið í ælu og hann sótt starfsmann til að þrífa. Frekar spurður um þess atvik út frá skýrslugjöf hjá lögreglu og aðkomu starfsmanna greindi ákærði frá því að brotaþoli hefði verið farin af salerninu þegar hann kom til baka. Frekar spurður um tímasetningu á þessum atvikum greindi ákærði frá því að hann vissi það ekki nákvæmlega en það gæti hafa verið allt að klukkustund sem leið þar til hann kom til baka. Ekki hefði verið búið að þrífa og ákærði verið með starfsmann með sér, stúlku, og hann bent á að það þyrfti að þrífa inni á salerninu. Allt hefði verið frekar ógeðfellt þar inni. Frekar spurður um ælu og handþvott kvaðst ákærði gera ráð fyrir því að einhver æla hefði komið á hann en hann myndi ekki eftir því. Allt hefði verið í ælu. Hann hefði þvegið sér um hendurnar eftir að hafa haft þvaglát á salerni fyrir fatlaða. Síðan hefði hann farið fram í sal. Frekar spurður um hið sama út frá fyrri skýrslu ákærða hjá lögreglu greindi hann frá því að hann hefði örugglega þvegið sér um hendurnar í seinna skiptið sem hann kom inn á karlasalernið. Allt hefði verið frekar ógeðfellt út af ælunni, eins og áður greinir, en ákærði kvaðst ekki vera viss um það hvort einhver óhreinindi komu á hann. Frekar spurður kvaðst ákærði ekki hafa sett getnaðarliminn í munn brotaþola. Framburður brotaþola um þau meintu atvik væri rangur og kvaðst ákærði ekki hafa skýringu á því hvers vegna hún héldi því fram. Kvaðst ákærði telja að snertismit skýrði fyrrgreindar DNA-niðurstöður varðandi það sem var á getnaðarlim hans og í innanverðum nærbuxunum. Ekkert annað kæmi til greina. Hann hefði verið að reyna að ná sambandi við brotaþola á salerninu og komið við hana og fengið eitthvað á sig. Hann hefði síðan farið á salernið við hliðina og ómeðvitað borið DNA á milli í tengslum við það að hann snerti getnaðarliminn með höndunum við það að hafa þvaglát og þegar hann gyrti sig. Hann hefði síðan þvegið hendurnar. Einnig greindi ákærði frá því að hann ætti við stinningarvandamál að stríða, sbr. framlagt læknisvottorð, og að hann hefði því ekki verið í stakk búinn til að gera það sem hann væri borinn sökum um. Þá hefði hann greint lögreglu frá hinu sama í tengslum við fyrri skýrslutöku hjá lögreglu. Spurður út í önnur atvik fyrr um kvöldið og aðdraganda þess að hann fór inn á salernið í fyrra skiptið greindi ákærði meðal annars frá því að hann hefði hitt brotaþola ásamt fleira fólki áður um kvöldið, stuttu eftir að þau voru komin [...]. Um væri að ræða samstarfskonu eiginkonu ákærða. Hann hefði boðið brotaþola tóbakspúða og haldið á glasinu hennar á meðan. Hún hefði verið mjög ölvuð og í því samhengi greindi ákærði frá því að hún hefði rekið sig utan í og velt niður vínglösum sem stóðu á borði. Hann hefði ekki þekkt hana eða hitt hana áður. Hann hefði ekki átt önnur samskipti við brotaþola um kvöldið. Þá hefði hann ekki vitað hvort hún var með honum í samkvæmi sem haldið var á öðrum stað í miðborginni fyrr um kvöldið áður en komið var á árshátíðina. Ákærði greindi frá því að fólk hefði verið að koma og fara frá salerninu um kvöldið. Einnig hefðu ákærði og fleiri farið um ganginn fyrir utan salernið. Kvaðst ákærði halda að brotaþoli hefði verið þar á meðal og að hún hefði ruðst inn á karlasalernið eftir að hafa sagst vera búin að pissa á sig og að sér væri óglatt. Nokkrir hefðu farið inn á salernið, þar á meðal ákærði og brotaþoli, en báðir klósettbásarnir hefðu verið uppteknir til að byrja með. Frekar spurður um ástand brotaþola greindi ákærði frá því að hún hefði ekki verið minna drukkin á þessum tíma en þegar hann hitti hana fyrr um kvöldið, sbr. framangreint. Frekar spurður út frá skýrslugjöf vitnisins D hjá lögreglu um að hún hefði séð þrekinn mann í dökkleitum jakkafötum með rautt bindi styðja brotaþola á leið á salerni kvaðst ákærði ekki kannast við það eða að hafa gengið um með brotaþola. Einnig benti ákærði meðal annars á að fatnaður hans hefði verið svipaður margra annarra karlmanna á árshátíðinni. Í svari hans í tengslum við framangreint kom einnig fram að hann hefði farið um ganginn en ekki gefið því gaum hvaða fólk hefði farið þar um líka. Um önnur atriði greindi ákærði meðal annars frá því að hann hefði umrædda nótt verið undir áhrifum áfengis. Ölvunarstig hans hefði verið um fimm á mælikvarðanum frá einum og upp í tíu. Aðspurður kvaðst hann ekki kannast við nein atvik á milli karls og konu inni á lokuðu klósetti sem hugsanlegt framhjáhald, sbr. vætti E hjá lögreglu. Þá greindi ákærði frá því að sakargiftir á hendur honum hefðu reynst honum og eiginkonu hans mjög erfiðar, en hún ynni ennþá hjá umræddu fyrirtæki ásamt brotaþola. Hið sama ætti við um handtöku ákærða umrædda nótt, en hann hefði á þeim tíma verið á gangi með eiginkonu sinni og fleira fólki á leið frá [...].
2. Brotaþoli greindi frá því við skýrslugjöfina að minni hennar um atvik kvöldsins og meint brot væri mjög takmarkað. Til skýringar vísaði hún til ölvunarástands umrætt kvöld og áfalls síðar vegna hins meinta brots. Í framburði hennar um meint atvik inni á salerni kom meðal annars fram að hún myndi eftir að hafa verið á klósetti, getnaðarlimur hefði verið í munni hennar og að hún hefði ælt við það. Þá kvaðst hún muna eftir andliti mannsins, sbr. nánar síðar. Hún kvaðst muna eftir að hafa setið á klósettinu og muna eftir þeirri tilfinningu að hafa verið að pissa. Hún kvaðst ekki muna eftir neinum orðaskiptum á meðan hún var á klósettinu eða hvort hún hefði sagt eitthvað við manninn. Þá kvaðst hún ekki vita hvort það var læst eða ólæst eða hvort var opið eða lokað inn á hana. Ælan hefði farið beint ofan á nærbuxurnar og á gólfið og hún hefði setið þarna inni og ekki vitað hvað hún ætti að gera. Maðurinn hefði farið eftir að hún ældi. Allt hefði verið í ælu og hún skilið fötin eftir og farið fram og velt fyrir sér hvernig hún gæti komist heim, sbr. nánar síðar. Frekar spurð kvaðst brotaþoli ekki vita hvort getnaðarlimur mannsins var linur eða harður í tengslum við fyrrgreind atvik og ekki hvort limurinn var lengi í munninum á henni. Spurð út í það sama út frá lögregluskýrslu kvaðst hún ekki muna eftir að hafa lýst getnaðarlimnum sem sleikjó. Í minningunni hefði limurinn verið í munninum á henni og hún síðan ælt. Það hefði ekki verið með hennar samþykki að maðurinn stakk limnum upp í hana. Hann hefði ekki hjálpað henni eftir að hún ældi en sig minnti að hann hefði þá ef til vill rokið burt. Hún kvaðst ekki muna hvort annað fólk var inni á salerninu eða hvort fleiri hefðu verið að fara þar inn ásamt henni. Hvað varðaði andlit mannsins, sbr. framangreint, greindi brotaþoli frá því að um hefði verið um að ræða eiginmann samstarfskonu hennar og nefndi hún nafn ákærða í þessu samhengi. Tók hún fram að hún hefði komist að nafninu síðar. Hún hefði ekki þekkt hann á þeim tíma og ekki verið í neinum samskiptum við hann um kvöldið. Hún hefði hins vegar munað eftir andlitinu og það væri eina ástæðan fyrir því að hún vissi deili á honum. Í því samhengi greindi hún frá því að ákærði hefði nokkru áður, sem maki samstarfskonu hennar, verið hluti af litlum hópi úr vinnunni sem fór ásamt brotaþola saman á jólahlaðborð á nánar tilgreindan veitingastað. Brotaþoli greindi frá því að hún hefði farið fram eftir að hafa verið inni á salerninu. Hún hefði reynt að vera með lokuð augun og stutt sig við nálæga veggi og það hefði hjálpað henni. Hún hefði viljað komast burt óséð. Hún hefði verið símalaus en munað eftir að hafa týnt símanum nokkru fyrr um kvöldið og hafa verið að leita að honum áður en hún fór á salernið. Á meðan brotaþoli var frammi hefði kona stoppað og spurt hana hvort allt væri í lagi. Hún kvaðst hins vegar ekki vita deili á þeirri konu eða muna eftir andliti hennar. Brotaþoli hefði stamað eða sagt konunni að maður hefði stungið typpi upp í hana. Þá minnti hana að konan hefði síðan kallað til öryggisvörð og fleiri komið til hennar, auk lögreglu, og hún síðan farið á neyðarmóttöku. Einnig og frekar spurð kvaðst brotaþoli muna eftir að hafa verið í samskiptum við fyrrgreinda F og hafa þá verið að leita að símanum sínum en hún kvaðst ekki muna hvað þær töluðu um. Það hefði verið áður en hún hitti konuna sem kallaði til öryggisvörð. Hvað varðaði ölvunarástand og drykkju um kvöldið kvaðst brotaþoli hafa verið undir miklum áhrifum áfengis, þar á meðal á þeim tíma þegar fyrrgreind atvik áttu sér stað á salerninu. Áfengisneyslan hefði byrjað á öðrum stað í miðborginni fyrir árshátíðina og brotaþoli verið orðin ölvuð um klukkan sjö þegar hún kom á árshátíðina. Hún hefði haldið áfengisneyslu áfram á meðan hún var í [...]. Að auki hefði hún verið búin að taka inn nánar tilgreind lyf samkvæmt lyfseðli en samverkandi áhrif hefðu ekki verið með tilliti til ölvunar. Frekar spurð út frá skýrslugjöf hjá lögreglu, að því er varðaði fyrrverandi kærasta, kvaðst brotaþoli ekki hafa átt í neinum öðrum kynferðislegum athöfnum fyrir umrætt kvöld eða nokkru áður. Enginn annar en ákærði kæmi til greina í því samhengi. Þá kvaðst hún ekki muna eftir að hafa hitt ákærða fyrr um kvöldið eða fengið munntóbak hjá honum. Frekar spurð um það sama kvaðst hún hins vegar nota nikótínpúða í munn. Spurð út frá skýrslugjöf hjá lögreglu kvaðst brotaþoli ekki hafa neina minningu um það sem greinir í þeirri skýrslu, eða að hún hefði sagt það við skýrslugjöfina að henni fyndist að maðurinn á klósettinu, ákærði, hefði allt kvöldið eða nokkru fyrr um kvöldið verið að reyna að króa hana af eða að hann hefði verið að reyna að sannfæra hana um að hann væri viðkunnanlegur maður. Þá kvaðst hún aðspurð ekki muna eftir að ákærði hefði komið við hökuna eða höndina á henni inni á salerninu. Hvað varðaði andlega líðan og áfall eftir á greindi brotaþoli meðal annars frá því að hún hefði fengið rosalegt sjokk meðan meint brot var framið. Að auki greindi hún frá mikilli vanlíðan eftir það, þar á meðal ýmsum erfiðleikum, streitu og röskun á vinnustað, meðal annars út af nálægð við maka ákærða, samstarfskonu brotaþola. Einnig hefði það sama haft veruleg neikvæð áhrif á fjölskyldulíf og ýmis erfið atvik komið upp síðar sem hefðu kallað fram streituviðbrögð út af hinu meinta kynferðisbroti. Gerði brotaþoli ítarlega grein fyrir líðan sinni eftir á í þessu samhengi en heilt á litið kom fram að lengi hefði líðan hennar ekki verið og væri enn ekki orðin góð, sem og að hún hefði daglega þurft að takast á við áskoranir í tengslum við það og tekið einn dag í einu. Vitnið D kvaðst hafa verið gestur á umræddri árshátíð sem maki starfsmanns. Greindi hún meðal annars frá því að hún hefði tekið sérstaklega eftir brotaþola á árshátíðinni en þær hefðu ekki þekkst fyrir. Brotaþoli hefði verið áberandi mjög ölvuð, auk þess sem þær hefðu átt í smávægilegum útistöðum fyrr um kvöldið sem vitnið lýsti nánar. Vitnið hefði því tekið sérstaklega eftir eða haft gætur á brotaþola umrætt kvöld. Vitnið hefði verið á heimleið og klukkan mögulega verið í kringum miðnætti þegar hún tók eftir brotaþola þar sem hún var studd af karlmanni. Þau hefðu verið að koma úr salnum og sem leið lá eftir gangi í áttina frá vitninu. Vitnið hefði á þeim tíma hugsað að loksins væri einhver að taka brotaþola og koma henni burt. Þetta hefði ekki verið öryggisvörður. Vitnið hefði ekki tekið eftir neinu sérstöku varðandi klæðaburð brotaþola á þessum tíma. Maðurinn hefði verið í dökkleitum jakkafötum, brúnum eða gráum, mögulega svörtum, en líklega gráum. Þá kvaðst vitnið halda að maðurinn hefði verið í hvítri skyrtu og annaðhvort verið með rautt bindi eða slaufu, eitthvað rautt um hálsinn. Hann hefði verið þrekinn í þeirri merkingu að vera axlabreiður, þegar litið hefði verið til líkamsvaxtar brotaþola. Vitnið kvaðst halda að hún gæti ekki lengur borið kennsl á manninn aftur og ekki vita hvort hann hefði verið gestur á árshátíðinni. Frekar spurð út frá skýrslu vitnisins hjá lögreglu kvaðst hún einnig kannast við að hafa lýst honum á þeim tíma með þeim hætti að hann hefði verið með grátt í vöngum.
3. Vitnið F kvaðst hafa verið á umræddri árshátíð og samstarfsmaður brotaþola. Greindi vitnið meðal annars frá því að hafa verið á leið heim til sín þegar hún mætti brotaþola. Vitnið hefði kannast við brotaþola sem samstarfskonu en ekki þekkt hana mikið. Vitnið hefði heilsað brotaþola en ekki fengið viðbrögð á móti. Brotaþoli hefði komið að vitninu stuttu seinna, gripið fast í vitnið og vitninu þótt það vera skrýtið. Hún hefði beðið vitnið um hjálp við að komast heim og spurt hvort vitnið gæti hringt á eða aðstoðað sig við að finna eða koma sér í leigubifreið. Vitnið hefði gengið með brotaþola sem leið lá á neðri hæðir [...], auk þess sem vitnið hefði hringt og fengið svör um að leigubifreiðir væru væntanlegar. Í samtali vitnisins og brotaþola hefði komið fram að brotaþoli byggi úrleiðis fyrir vitnið og hún hefði því átt óhægt um vik að fylgja henni heim. Vitnið hefði því ætlað að ganga með brotaþola að leigubifreið. Brotaþoli hefði greint frá því að hún þyrfti að komast heim og sér liði ekki vel. Einnig hefði komið fram í samtalinu að brotaþoli væri nærbuxna- og sokkabuxnalaus, auk þess sem hún væri skólaus. Brotaþoli hefði beðið vitnið að lána sér pening og þá hefði komið fram að hún væri símalaus. Brotaþoli hefði einnig greint frá því að hún hefði verið að totta mann inni á salerni og að hún hefði ælt. Vitnið hefði spurt brotaþola hvort maður sem var á gangi nálægt þeim á þeim tíma væri sá maður sem hún ætti við en hún svarað að svo væri ekki. Vitnið hefði spurt brotaþola hvort allt væri í góðu en hún svarað að hún vissi það ekki, sér liði ekki vel og hún vildi bara komast heim. Vitnið hefði síðan spurt brotaþola hvort það sem hefði gerst milli hennar og mannsins hefði verið með hennar vilja. Brotaþoli hefði svarað að hún vissi það ekki, að sér liði ekki vel og að hún vissi að það sem gerðist væri rangt. Vitnið hefði sest niður með brotaþola í anddyrinu og spurt hvenær umrætt atvik hefði gerst og hún svarað að það hefði gerst stuttu áður en hún hitti vitnið og það hefði átt sér stað uppi á klósetti. Þá hefði vitnið spurt brotaþola hvort hún þekkti þann mann sem um var rætt og hún svarað að hann væri maður vinkonu hennar og hún hefði hitt hann áður á viðburðum í vinnunni. Vitnið hefði spurt brotaþola hvort hún ætti að athuga með dótið hennar uppi á klósetti og brotaþoli hefði þegið það. Vitnið hefði síðan vikið frá og sagt brotaþola að bíða í anddyrinu. Vitnið hefði hins vegar ekki fundið dótið og brotaþoli verið farin þegar hún kom til baka. Vitnið hefði sent skeyti til brotaþola en vitað að hún var ekki með símann á sér. Brotaþoli hefði svarað síðar um nóttina og greint frá því að hafa verið hjá lögreglu. Ástand brotaþola hefði ekki verið gott umrædda nótt og hún verið drukkin en vitnið hefði hins vegar verð allsgáð. Þá hefði vitnið betur gert sér grein fyrir því síðar að brotaþoli hefði verið í uppnámi í umrætt skipti. Vitnið B kvaðst hafa verið gestur á téðri árshátíð sem maki starfsmanns. Greindi vitnið meðal annars frá því að hafa verið nýkomin af salerni um klukkan hálftólf um kvöldið og á leið á annan minni viðburð á öðrum stað [...]. Vitnið hefði tekið eftir brotaþola þar sem hún lá utan í vegg eða niðri á gólfi. Hún hefði verið skólaus og kjóll hennar verið aflagaður þannig að það sást að hún var ekki í nærbuxum og sokkabuxum. Að auki hefði hún verið grátandi henni greinilega ekki liðið vel. Vitnið hefði gefið sig að brotaþola og spurt hana hvort allt væri væri í lagi. Til að byrja með hefði hún ekki fengið svar og brotaþoli virst vera í áfalli og hún starað út í loftið. Eftir smátíma hefði vitnið náð augnsambandi við brotaþola og hún spurt hana aftur og boðið fram aðstoð sína. Brotaþoli hefði svarað að hún vildi komast heim og að sér hefði verið nauðgað. Vitnið hefði boðið fram frekari aðstoð og í samtali þeirri hefði meðal annars komið fram að nauðgunin hefði átt sér stað á karlaklósetti, að skór brotaþola hefðu orðið eftir á staðnum, að hún fyndi ekki símann sinn og að hún vildi bara komast heim. Brotaþoli hefði greint vitninu frá því hvað hefði gerst á klósettinu. Í þeirri frásögn hefði komið fram að brotaþoli hefði verið beðin um að sjúga getnaðarlim og að henni hefði verið haldið fast. Limurinn hefði farið langt ofan í kok og hún kúgast og ælt yfir viðkomandi. Brotaþola hefði fundist það sem gerðist vera ógeðslegt og þess vegna hefði æla farið á gólfið. Einnig hefði komið fram að viðkomandi maður hefði síðan skilið hana eftir í þessu ástandi, sem og að maðurinn væri maki samstarfskonu brotaþola. Vitnið kvaðst hafa reist brotaþola við, gengið með henni til nálægs öryggisvarðar og látið vita. Öryggisvörðurinn hefði kallað eftir aðstoð í talstöð og annar öryggisvörður komið á staðinn og ferli hjá þeim farið í gang. Brotaþoli hefði farið með öryggisverði og vitnið verið beðið um að fara að salerninu þar sem atburðurinn átti að hafa gerst. Hún hefði farið þangað og hringt í síma brotaþola án þess að það væri svarað. Vitnið hefði séð að salernið leit ekki vel út og tekið þrjár ljósmyndir þar inni og séð skó, sokkabuxur og nærbuxur á gólfinu, auk ælu. Ljósmyndirnar hefði vitnið síðar sent til lögreglu. Vitnið hefði verið smátíma á salerninu þar til öryggisvörður eða annar starfsmaður kom á staðinn og hún fékk þær upplýsingar að enginn mætti fara þar inn. Nokkru áður hefði maður verið að nota klósettið. Vitnið hefði í framhaldi farið aftur inn í veislusal en verið sótt af starfsmanni nokkru síðar til að tala við lögreglu. Frekar spurð um ölvunarástand brotaþola greindi vitnið frá því að hún hefði líklega verið ölvuð og dálítið þvoglumælt í tali en vitnið kvaðst ekki muna það sérstaklega.
4. Vitnið E kvaðst hafa verið gestur á árshátíðinni sem maki starfsmanns. Greindi vitnið meðal annars frá því að hafa verið staddur á klósettbás [...] og heyrt samtal eins og það væri á milli manns og konu og vitnið sett það í samhengi við hugsanlegt framhjáhald. Karlmannsrödd hefði sagt hinni manneskjunni að hún ætti ekki að fara að segja frá þessu. Talið hefði virst koma frá klósettbásnum við hliðina. Vitnið hefði tekið sér sinn tíma til að ljúka sér af á klósettinu og síðan litið fram en ekki séð neinn og aldrei séð hvaða fólk talaði saman né heldur hefði hann þekkt raddirnar. Þá hefði vitnið um fjörtíu mínútum eða klukkustund síðar séð lögreglu við störf fyrir utan sama salerni.
5. Vitnið G greindi frá því að hafa verið við störf umrædda nótt [...] sem yfirmaður öryggisgæslu. Í vætti vitnisins kom meðal annars fram að hann hefði séð brotaþola gefa sig á tal við annan öryggisvörð skammt frá vitninu og þau verið stödd á gangi nálægt [...] og tröppum. Aðrir hefðu átt leið um á sama tíma. Vitnið hefði stuttu síðar brugðist við beiðni í talstöð frá fyrrgreindum öryggisverði um að koma. Brotaþoli hefði þá verið í miklu sjokki, eins og hún væri aðallega hissa eða ráðvillt. Þá hefði vitnið skynjað á henni að hún vildi komast burt og heim. Brotaþoli hefði greint frá því að gerð hefði verið tilraun til að nauðga henni og hún bent á staðinn. Greindi hún frá því að maður hefði gengið inn á hana á umræddu klósetti. Vitnið kvaðst ekki hafa spurt nánar út í atvik og ekki viljað að brotaþoli færi heim. Vitnið hefði síðan fært hana afsíðis í vaktherbergi, auk þess sem hlutast hefði verið til um að annar öryggisvörður lokaði salerninu og að lögregla kæmi á staðinn. Vitnið kvaðst hafa beðið með brotaþola í vaktherberginu uns lögregla kom og það hefði ekki tekið langan tíma. Frekar spurður greindi vitnið frá því að brotaþoli hefði virst vera undir áhrifum áfengis en ekki verið þannig ölvuð að hún vissi ekki hvað hún væri að gera. Þá hefði ekki heyrst á talanda hennar að hún væri mjög ölvuð. Vitnið kvaðst ekki muna hvernig klæðnaður brotaþola var á þessum tíma en kvað sig reka minni til þess að hún hefði verið skólaus og berfætt.
6. Vitnið H greindi frá því að hafa umrætt kvöld [...] verið við störf sem teymisstjóri þjóna. Annar starfsmaður á vegum vitnisins hefði tilkynnt að búið væri að æla inni á karlaklósetti og vitnið farið á staðinn til að athuga hvort kalla þyrfti til hreinsiþjónustu. Vitnið hefði ekki séð ælu inni á salerninu en fengið á tilfinninguna að eitthvað óeðlilegt hefði átt sér stað. Stuttu síðar hefði kona komið inn ganginn hjá salerninu og sagst vera að leita að fatnaði og hún auk þess greint frá því að brotið hefði verið kynferðislega gegn konu á salerninu. Fyrstu viðbrögð vitnisins við þeim fregnum hefðu verið að segja konunni að fara ekki inn á salernið. Þá hefði vitnið talið rétt að kalla til öryggisvörð svo að enginn færi þar inn. Vitnið hefði bannað konunni að fara inn og beðið hana að passa að aðrir gerðu það ekki heldur. Vitnið hefði síðan vikið frá og séð fyrrgreindan G, yfirmann öryggisvarða, þar sem hann var að tala við brotaþola ásamt öðrum öryggisverði. Brotaþoli hefði augljóslega verið í miklu áfalli og vitnið sett það í samhengi við það sem áður greinir um salernið. Vitnið hefði rætt við G og sagt honum frá atvikum og hann beðið vitnið að tala við brotaþola. Þær hefðu síðan rætt saman og hún bent brotaþola á að rétt væri að kalla til lögreglu. Brotaþoli hefði til að byrja með verið ófús að kalla til lögreglu en á endanum samþykkt það. Vitnið og G hefðu síðan fylgt brotaþola í vaktherbergi og beðið eftir lögreglu. Vitnið hefði ekki rætt frekar við brotaþola um hvað gerðist á salerninu heldur reynt að beina talinu að öðru, en brotaþoli hefði verið í miklu áfalli og geðshræringu. Lögregla hefði komið á staðinn stuttu síðar. Frekar spurð um ástand og klæðnað brotaþola greindi vitnið frá því að hún hefði verið í kjól. Eitthvað hefði verið sýnilegt á kjólnum en vitnið kvaðst ekki vita hvort það hefði verið æla. Þá hefði hún verið útgrátin, skólaus og hárið úfið. Frekar spurð greindi vitnið frá því að brotaþoli hefði ekki virst vera áberandi ölvuð og kvaðst hún telja að ölvunarstig hennar hefði verið á bilinu þrír til fjórir á mælikvarðanum upp í tíu.
7. Vitni, lögreglumaður nr. K, staðfesti og gerði nánari grein fyrir frumskýrslu og aðkomu sinni að málinu. Í vætti vitnisins kom meðal annars fram að lögregla hefði verið send [...] vegna tilkynningar um meint kynferðisbrot. Vitnið hefði farið á staðinn ásamt öðrum lögreglumanni og hitt brotaþola í herbergi öryggisvarða. Aðgerðir lögreglu í upphafi hefðu hverfst um að loka vettvangi, kalla til fleiri lögreglumenn á staðinn, auk tæknideildar, leita að meintum geranda og fara með brotaþola á neyðarmóttöku. Brotaþoli hefði verið í uppnámi, ölvuð og henni liðið illa. Hún hefði verið berfætt og klædd í hnésíðan kjól. Hún hefði grátið og virst vera skelkuð og ráðvillt, eins og hún væri komin í aðstæður sem hún réði illa við sjálf. Brotaþoli hefði verið viðræðuhæf og greint frá því að hafa farið á salernið og sest niður með buxurnar á hælunum þegar maður gekk inn á hana, tók getnaðarliminn út og tróð honum upp í munninn á henni. Það hefði leitt til þess að hún ældi. Hún hefði sagst ekki hafa þekkt manninn persónulega en vitað að hann væri eiginmaður samstarfskonu sem hún vissi nafnið á. Frekar spurð greindi vitnið frá því að kona sem kom brotaþola til aðstoðar í upphafi hefði séð að eitthvað var ekki í lagi. Konan hefði hjálpað brotaþola að finna rétta salernið en hún hefði skilið eftir sokkabuxur og skó þar inni. Að því virtu hefði verið ljóst hvar meint brot var framið. Konan hefði kallað til öryggisvörð sem lokaði salerni þar til lögregla kom á staðinn. Konan hefði sagst ekki hafa hreyft við neinu en hún hefði tekið ljósmyndir af salerninu og sent til lögreglu.
8. Vitnið L hjúkrunarfræðingur staðfesti og gerði nánari grein fyrir skýrslu neyðarmóttöku, sbr. lið II/2. Vitnið kvaðst muna eftir komu brotaþola og greindi meðal annars frá því að hún hefði komið í fylgd lögreglu. Hún hefði verið léttklædd í kjól, eins og hún hefði verið úti að skemmta sér. Brotaþoli hefði komið komið eðlilega fyrir og vel gengið með blóð- og lífsýnatöku. Hún hefði verið svolítið eftir sig, hissa og ráðvillt og henni ekki liðið vel. Hún hefði verið leið út af því að meintur gerandi væri maður konu sem hún væri að vinna með, verið leið fyrir þeirra hönd. Hún hefði greint frá atvikum og verið viðræðuhæf. Í aðalatriðum hefði komið fram í frásögninni að brotaþoli hefði verið á almenningssalerni og að maður hefði komið á eftir henni, en hún hefði átt í samskiptum við hann fyrr um kvöldið. Hún hefði setið á klósettinu, maðurinn komið að henni og sett getnaðarliminn upp í munninn á henni. Þá hefði brotaþoli ælt og maðurinn farið. Í frásögninni hefði ekki komið fram hvort það sem gerðist hefði verið með hennar samþykki. Vitnið greindi frá því að hún hefði merkt við í reiti í skýrslunni varðandi líðan og ástand brotaþola, ýmist út frá því hvernig hún hefði komið vitninu fyrir sjónir eða því sem hefði komið fram hjá henni í frásögn.
9. Vitni, lögreglufulltrúi nr. M, staðfesti og gerði nánari grein fyrir skýrslu og ljósmyndum vegna vettvangsrannsóknar tæknideildar lögreglu, sbr. lið II/5. Í framburði vitnisins kom meðal annars fram að vettvangurinn hefði verið lokaður og girtur af þegar vitnið kom á staðinn. Um hefði verið að ræða salerni ætlað körlum með tveimur lokuðum klósettbásum, auk þess sem vaskar hefðu verið á sameiginlegu svæði. Vitnið hefði tekið ljósmyndir og skráð niður upplýsingar um aðstæður og verksummerki. Vitnið hefði aðallega verið að leita að líkamsvessum, sæði, og notað þar til gert tæki, fjölbylgjuljósgjafa. Á gólfinu hefði verið æla, nánar tiltekið á svæði fyrir framan klósettið og að dyrunum, auk klósettpappírs sem lá á gólfinu, eins og einhver hefði reynt að þrífa æluna. Vitnið kvaðst ekki muna sérstaklega hvort æluslettur voru á veggjum en tók fram að ljósmyndir hefðu verið teknar af slíkum verksummerkjum ef þau hefðu verið þar.
10. Vitni, sérfræðingur nr. N, staðfesti og gerði nánari grein fyrir rannsóknargögnum tæknideildar varðandi öflun lífsýna og niðurstöðum DNA-rannsóknar, sbr. lið II/6. Vitnið greindi frá þeim gögnum sem aflað var og bárust til tæknideildar. Í framburði vitnisins um þau atriði kom meðal annars fram að tæknideild hefði tekið við gögnum frá neyðarmóttöku Landspítalans um réttarlæknisfræðilega skoðun á brotaþola. Um hefði verið að ræða sýni á pinnum og glerplötum. Engar sáðfrumur hefðu verið sjáanlegar á sýnum sem voru á glerplötum. Í ljósi frásagnar brotaþola hjá neyðarmóttöku af atvikum hefði mátt ætla að sýni á pinnum væru eingöngu í formi þekjufruma. Pokar með téðum pinnum hefðu því ekki verið opnaðir þar sem ekki hefði verið hægt að rannsaka sýni á pinnunum hjá tæknideild. Vitnið hefði einnig móttekið haldlagðan fatnað ákærða, þ.e. skó, sokka, skyrtu, nærbuxur, bol, jakka, bindi og buxur. Nokkrir dökkleitir blettir hefðu verið neðarlega á skyrtunni en sýni úr þeim hefði ekki gefið svörun við blóðprófum. Ekkert markvert hefði verið sjáanlegt í öðrum fatnaði. Frekar spurður um rannsókn á fyrrgreindum fatnaði greindi vitnið frá því að engin ummerki um ælu hefði verið að finna á buxum eða skóm ákærða. Þá greindi vitnið frá því að lífsýni hefði verið tekið af innanverðri framhlið nærfatnaðar ákærða. Vitnið hefði tekið við réttarlæknisfræðilegum gögnum varðandi ákærða en þar hefði verið um að ræða fjóra poka af hársýnum, kyn- og höfuðhár, bæði greidd sýni og samanburðarsýni, auk stroksýnis af getnaðarlim ákærða. Engin sýni hefðu verið sjáanleg með greiddum höfuðhárum en samanburðarsýni hefðu verið tekin. Stroksýni af getnaðarlim ákærði hefði einungis verið með þekjufrumum og því hefði poki með því sýni ekki verið opnaður í tæknideild. Vitnið hefði einnig tekið við gögnum sem lagt var hald á við vettvangsrannsókn, glerflösku, glas, sokkabuxur, nærbuxur og skó, en ekkert markvert hefði verið sjáanlegt á þessum gögnum. Vitnið greindi frá þeim gögnum sem send voru til DNA-rannsóknar og niðurstöðum þeirrar rannsóknar. Í framburði vitnisins um þau atriði kom fram að þau gögn sem hefðu verið send hefðu verið fyrrgreint stroksýni af getnaðarlim ákærða, fyrrgreint sýni af innanverðum nærbuxum ákærða, auk fyrrgreindra sýna á pinnum sem aflað var frá brotaþola. Greining á stroksýni af getnaðarlimnum hefði sýnt blöndu af DNA- sniði úr tveimur einstaklingum, þ.e. snið sem í meirihluta hefði verið samkennt við brotaþola og snið sem í minnihluta hefði verið samkennt við ákærða. Frekar spurður um framangreint greindi vitnið frá því að upplýsingar um mæligildi á þeim mun sem þarna var lægju ekki fyrir hjá tæknideild en unnt væri að kalla eftir þeim upplýsingum frá rannsóknarstofu í Svíþjóð. Sýni úr innanverðum nærbuxum ákærða hefði verið með blöndu af DNA úr að minnsta kosti tveimur einstaklingum. Það sem hefði verið í meirihluta hefði verið samkennt við brotaþola en sniðið sem var í minnihluta hefði verið ólíkt DNA-sniði ákærða og því ekki getað stafað frá honum, þ.e. hefði verið frá óþekktum einstaklingi. Hvað varðaði fyrrgreind sýni úr brotaþola sem voru á pinnum greindi vitnið frá því að þau sýni hefðu verið skoðuð með tilliti til sáðfruma. Á sýni sem merkt var munnur (tunga) hefðu engar sáðfrumur komið fram og það sýni ekki verið skoðað frekar. Á sýni sem merkt var munnur (munnhol) hefðu komið fram stöku sáðfrumur en fjöldi þeirra hefði ekki verið nógur til að DNA-greining væri möguleg. Þá hefðu ekki verið neinar sáðfrumur á sýnum merktum vörum og kinnum og þekjufrumuhluti þeirra sýna verið samkenndur við brotaþola. Greindi vitnið meðal annars frá því að það væri niðurstaða fyrrgreindrar rannsóknar að DNA sem stafaði frá brotaþola og var í meirihluta hefði verið á getnaðarlim ákærða, eins og áður greinir. Frekar spurður um framangreindar niðurstöður og mögulegt snertismit kvaðst vitnið ekki geta útilokað að DNA hefði getað borist frá brotaþola yfir á getnaðarlim ákærða ef hann hefði snert á sér getnaðarliminn með höndunum og áður snert hendur eða höku brotaþola með höndunum. Það hefði þýtt að þekjufrumur frá brotaþola hefðu getað færst á milli. Það væri hins vegar ólíklegri skýring en ekki væri unnt að útiloka hana. Varðandi DNA frá brotaþola í sýni frá innanverðum nærbuxum ákærða kvaðst vitnið telja að ástæða þess að DNA úr brotaþola fannst á þeim stað hefði verið sú að limurinn hefði strokist þar við. Frekar spurður um mögulegt snertismit sem skýringu á DNA úr brotaþola í nærbuxunum greindi vitnið frá því sama og áður greinir og kvaðst vitnið telja það vera ólíklegri skýringu á því sem hefði gerst en ekki væri unnt að útiloka hana. Í réttarrannsóknarfræðum væri ekki unnt að útiloka snertismit og sú skýring væri ekki fjarstæðukennd. Kvaðst vitnið hins vegar telja að slík skýring væri ólíklegri þar sem DNA úr brotaþola hefði bæði verið á getnaðarlimnum og nærbuxunum og í fyrrgreindu magni, eins og áður greinir. Einnig greindi vitnið frá því að magn DNA í fyrrgreindu samhengi réðist af því hversu mikil snerting ætti sér stað. Þá greindi vitnið frá því að um væri að ræða DNA úr sýnum af húðfrumum en ekki æluvökva. Frekar spurður um sæðisfrumur í munnholi brotaþola greindi vitnið frá því að sæði hefði ekki verið í nærbuxum ákærða, eingöngu DNA-snið frá brotaþola og óþekktum einstaklingi, sbr. framangreint. Greindi vitnið frá því að almennt séð gætu sæðisfrumur fundist í munnholi í allt að 20 klukkustundir. Kvaðst vitnið því telja að það væri alveg mögulegt að umræddar sáðfrumur gætu tengst einhverju öðru ótengdu atviki sem hefði gerst áður. Frekar spurður um hið sama greindi vitnið frá því að engir sæðisblettir hefðu verið í nærfötum ákærða en að þeim hefði verið leitað með ljósgjafa. Að því virtu væri mjög ólíklegt að ákærða hefði orðið sáðfall því mjög góðar líkur hefðu verið á því að sæðisblettir fyndust í nærfötunum ef það hefði gerst.
11. Vitnið O, lyfja- og eiturefnafræðingur, gaf skýrslu í fjarfundarbúnaði og staðfesti og gerði nánari grein fyrir matsgerðum og öðrum gögnum varðandi alkóhól- og lyfjamælingar brotaþola og ákærða, sbr. lið II/4. Hvað varðaði mælingar brotaþola greindi vitnið meðal annars frá því að þær niðurstöður bentu til þess að brotaþoli hefði að líkum neytt áfengis um klukkustund áður en fyrra blóðsýni var tekið. Hlutfall alkóhóls á milli blóðs og þvags bentu til nýlegrar áfengisneyslu. Hið sama mætti ráða af svipuðu mæligildi alkóhóls í fyrra og síðara blóðsýni. Greindi vitnið frá því að ekki væri unnt að segja til um hvert hefði verið alkóhólmagn í blóði brotaþola um tveimur klukkustundum áður þar sem brotthvarf á alkóhóli hefði ekki verið byrjað þegar sýni voru tekin. Lyf í blóðsýni brotaþola hefðu verið í lækningalegum skömmtum og ekkert sem benti til þess að sérstök milliverkun hefði verið á milli þeirra lyfja og áfengisneyslu. Hvað varðaði mælingar ákærða greindi vitnið meðal annars frá því að ekki væri með nákvæmni unnt að segja til um mæligildi alkóhóls í blóði ákærða með því að reikna til baka. Út frá hlutfalli alkóhóls í blóð- og þvagsýni ákærða væri aðeins unnt að slá því föstu að einhver tími hefði verið liðinn frá því að drykkju var hætt og sýni voru tekin og að hámarksstyrkur í blóði hefði hugsanlega verið um 2,0‰. Í blóðsýni ákærða hefðu einnig mælst 4,0 ng/ml af tetrahýdrókannabínóli og mæligildi þess verið venjulegt en vel mælanlegt. Frekar spurð um hið sama greindi vitnið frá því að tetrahýdrókannabínól væri samverkandi með alkóhóli. Þá kvaðst vitnið ekki telja að fyrrgreint mæligildi tetrahýdrókannabínóls gæti samrýmst því að ákærði hefði tekið inn CBD-olíu vegna fótaóeirðar.
12. Vitnið I sálfræðingur staðfesti og gerði nánari grein fyrir fyrrgreindu vottorði, sbr. lið II/9. Í framburði vitnisins kom meðal annars fram að brotaþoli hefði í viðtölum greint frá mikilli vanlíðan í kjölfar meints brots. Hún hefði átt erfitt með að sinna daglegum verkefnum og greint frá miklum kvíða fyrir því að mæta aftur til vinnu. Brotaþoli hefði greint frá tilteknum áfallaeinkennum, þ.e. minningum um meint brot og að hún hefði séð manninn fyrir sér renna niður buxnaklaufinni. Þá hefði hún greint frá hugsunum sem kölluðu fram minningar um meint brot og yllu henni uppnámi, þ.e. að hún hefði séð mann á vinnustaðnum sem líktist meintum geranda og hún hefði því hætt að fara í matsal fyrirtækisins. Einnig hefði hún greint frá hugsunum um að forðast aðstæður og verið með neikvæð viðhorf, tilfinningar og áhugaleysi, auk þess að vera með svefntruflanir. Í fyrsta viðtali hefði hún greint frá mikilli vanlíðan en stutt hefði verið frá meintu broti á þeim tíma. Í þriðja viðtali hefði henni liðið betur og áfallaeinkenni verið minni. Þau hefðu hins vegar verið meiri í fjórða viðtali, en annar sálfræðingur hefði hitt brotaþola í það skipti. Áfallaeinkenni brotaþola hefðu á tímabili viðtala ekki náð því stigi að hún væri greind með áfallastreituröskun. Vitnið kvaðst hins vegar ekki geta sagt til um hvernig líðan hennar hefði þróast eftir það. Brotaþoli hefði verið með sögu um önnur áföll en áfallaeinkenni hennar í téðum viðtölum hefðu verið sértæk með tilliti til hins meinta kynferðisbrots. Frekar spurð um hvað hefði komið fram í frásögn brotaþola um meint brot greindi vitnið frá því að brotaþoli hefði sagt frá því að hafa verið á vinnuskemmtun og farið á salerni og inni á klósettbási hefði maður komið að henni, gyrt niður um sig og stungið getnaðarlimnum upp í munninn á henni. Brotaþoli hefði í viðtölum verið opinská og virst vera trúverðug og samkvæm sjálfri sér í frásögn.
13. Vitnið J sálfræðingur gaf skýrslu í fjarfundarbúnaði og staðfesti og gerði nánari grein fyrir fyrrgreindu vottorði, sbr. lið II/10. Í framburði vitnisins kom meðal annars fram að brotaþoli hefði verið í fjórum viðtölum hjá vitninu á tímabili frá […] 2022 til […] sama ár. Hún hefði á þeim tíma verið frá vinnu en ráðgert að hefja aftur störf eftir umrædda árshátíð. Þá hefði áberandi mikill munur til hins verra verið á líðan brotaþola í næsta viðtali á eftir, […] sama ár. Hvað varðaði frásögn brotaþola af hinu meinta broti studdist vitnið við minnisnótur frá viðtali með brotaþola. Greindi vitnið meðal annars frá því að hún hefði sagst hafa verið ölvuð að pissa á klósetti en allt í einu hefði maður verið á básnum og stungið typpinu upp í hana og hún ælt á sig og hann.

IV.

Niðurstöður: Samkvæmt 1. mgr. 111. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála gildir sú grundvallarregla almennt að dómur skuli reistur á sönnunargögnum sem færð eru fram við meðferð máls fyrir dómi. Samkvæmt 108. gr. sömu laga hvílir sönnunarbyrði um sekt ákærða og atvik sem telja má honum í óhag á ákæruvaldinu og verður hann því aðeins sakfelldur að nægileg sönnun, sem ekki verði vefengd með skynsamlegum rökum, teljist fram komin um hvert það atriði er varðar sekt, sbr. 1. mgr. 109. gr. laganna. Þá metur dómurinn hvert sönnunargildi þær staðhæfingar hafa sem varða ekki beinlínis það atriði sem sanna skal en ályktanir má leiða af um það, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Ákærði neitar sök. Ítarlega hefur verið gerð grein fyrir framburði ákærða og brotaþola fyrir dómi, auk annarra vitna, sbr. III. kafla. Þá hefur í aðalatriðum verið gerð grein fyrir atvikum, lögreglurannsókn og helstu sakargögnum, sbr. II. kafla. Í tengslum við aðalmeðferð fór fram vettvangsganga [...] sem hverfðist um að kynna sér aðstæður á umræddu salerni, aðliggjandi gangi þar fyrir utan og staðsetningu í húsinu til að átta sig á því árshátíðarsvæði sem um ræðir. Undir rekstri málsins hefur verið upplýst af ákæruvaldsins hálfu að eftirlitsmyndavélar voru ekki staðsettar utan við salerni og hjá þeim gangi sem um ræðir á þeim tíma sem meint brot var framið. Hið sama kom fram í leiðsögn við vettvangsgöngu. Varðandi dómkröfu um sýknu af refsi- og bótakröfu byggir ákærði á því að lögfull sönnun hafi ekki tekist um það að hann hafi brotið gegn brotaþola, eins og honum er gefið að sök samkvæmt ákæru. Í aðalatriðum hverfast varnir ákærða um að framburður hans hafi verið staðfastur en framburður brotaþola hafi verið óskýr og vímuástand hennar hafi verið með þeim hætti að óvarlegt sé að byggja á framburði hennar við sakarmatið. Þá styðji framburður vitna ekki nægjanlega málatilbúnað ákæruvaldsins um ætlaða sök ákærða. Ákærði vísar til þess að lögreglurannsókn, sbr. gögn og vætti sérfræðings tæknideildar, hafi leitt í ljós að engar sáðfrumur frá ákærða voru í nærbuxum hans. Að því virtu verði sæði í munnholi brotaþola ekki rakið til ákærða og það hljóti því að hafa komið frá einhverjum öðrum manni. Einnig, og ekki síst, að því er varðar erfðaefni úr brotaþola sem var á getnaðarlim ákærða og í innanverðum nærbuxum vísar ákærði til þess að snertismit hljóti að hafa átt sér stað. Nánar tiltekið að DNA-erfðaefni frá brotaþola hafi með snertingum færst yfir á getnaðarliminn og í nærbuxurnar í tengslum við það að ákærði fór höndum um liminn við þvaglát og gyrti sig að undangenginni snertingu með hendinni á höku brotaþola stuttu áður, allt eins og áður er rakið. Þá byggir ákærði á því að skýring hans um snertismit fái nægjanlegan stuðning í vætti fyrrgreinds sérfræðings tæknideildar. Jafnframt vísar ákærði til þess að engin æla hafi verið á fötum hans og skóm. Þá vísar hann til þess að hann eigi við langvarandi stinningarvandamál að stríða, sbr. læknisvottorð, og því hafi honum verið torvelt eða ómögulegt að brjóta gegn brotaþola með þeim hætti sem greinir í ákæru. Þessu til viðbótar gerir ákærði athugasemdir við rannsókn lögreglu sem hann telur að hafi að nokkru leyti verið áfátt þar sem ekki hafi verið hugað nægjanlega að atriðum til að sýna fram á sakleysi hans. Af hálfu ákærða er ekki dregið sérstaklega í efa að mögulega kunni einhver að hafa brotið kynferðislega gegn brotaþola umrætt kvöld og með þeim hætti sem hún hefur borið um en ákærði hafi enga vitneskju um það, og hafi það gerst hafi einhver annar maður en ákærði verið að verki. Með öðrum orðum, að ákærði hafi fyrir misskilning og að ósekju ranglega verið bendlaður við málið. Í aðalatriðum byggir ákæruvaldið og réttargæslumaður á hinu gagnstæða um allt framangreint, eftir því sem við á, og að ákærði hafi bakað sér refsiábyrgð og bótaskyldu með þeirri háttsemi sem honum er gefin að sök samkvæmt ákæru. Framburður ákærða hefur að nokkru marki verið stöðugur en ekki að öllu leyti. Í aðalatriðum og heilt á litið hefur framburður hans orðið skýrari og nákvæmari um málsatvik eftir því sem liðið hefur á meðferð málsins, þ.e. miðað við fyrri og síðari skýrslu hans hjá lögreglu og að lokum við skýrslu hans fyrir dómi. Að mestu er samræmi um helstu aðalatriði, eins og þau horfa við ákærða. Nánar tiltekið að hann hafi stuttan tíma verið inni á téðu salerni þar sem hann hafi orðið var við brotaþola illa haldna af ölvun og búna að æla á gólfið. Einnig að hann hafi verið í óverulegum samskiptum við hana inni á salerninu og þau hafi ekki verið af kynferðislegum toga. Þá hafi hann í framhaldi farið og notað salernið fyrir fatlaða við hliðina þar sem hann hafi haft þvaglát. Hann hafi svo komið nokkru síðar inn á karlasalernið og í tengslum við það hafi hann hlutast til um þrif vegna ælunnar frá brotaþola. Heilt á litið birtist óstöðugleiki í framburði ákærða aðallega í því að við fyrri skýrslutöku hjá lögreglu virtist hann til að byrja með ekki kannast við brotaþola en það breyttist stuttu síðar við skýrslutökuna. Eftir það virtist hann gera sér vel grein fyrir því um hvaða manneskju væri að ræða. Að auki gaf hann í framhaldi margþætta en á köflum fremur óskýra frásögn af ætluðum atvikum á salerninu þar sem brotaþoli kom við sögu. Í þeirri frásögn var greinilegt misræmi þar sem hann greindi frá því fyrst að hurð inn á klósettbás brotaþola hefði verið lokuð og æla runnið á gólfinu undan hurðinni. Síðar við sömu skýrslutöku kom hins vegar fram hjá honum að dyrnar hefðu verið opnar og hann séð brotaþola þar sem hún hefði setið mjög drukkin á klósetti og æla verið á gólfinu. Við síðari skýrslutöku ákærða hjá lögreglu kom fram fyllri og að því er virðist ný lýsing hans á mikilvægum atriðum sem tengdust þessum atvikum. Skal þá haft í huga að þeirri skýrslutöku virðist frá upphafi hafa verið ætlað að hverfast um mikilvæg atriði sem lágu fyrir á þeim tíma í rannsókninni, þ.e. niðurstöður DNA-rannsóknarinnar. Nánar tiltekið kom þá fram hjá ákærða að hann hefði spurt brotaþola hvort hún þyrfti aðstoð og hvort hann ætti að kalla til aðra til að hjálpa henni samhliða því að hann hefði snert með hendinni á höku hennar og hann síðan haft þvaglát á öðru nálægu salerni, eins og áður greinir. Fyrir dómi var lýsing hans á fyrrgreindum atvikum með svipuðum hætti og áður er rakið en með fyllri hætti. Birtist það meðal annars í viðbót um að báðir klósettbásarnir hefðu verið uppteknir og einnig að brotaþoli hefði svarað honum á klósettinu og afþakkað boð hans um aðstoð og hún sagst ætla að hringja í systur sína. Einnig kom heilt á litið fram hjá honum talsvert nákvæmari lýsing á öðrum atvikum fyrir og eftir samskipti við brotaþola. Þar á meðal kom fram frásögn af samskiptum ákærða við brotaþola fyrr um kvöldið við komu á árshátíðina, sem og að hún hefði síðar um kvöldið ruðst inn á karlasalernið þar sem fleiri voru nálægir og sagst vera búin að pissa á sig og að sér væri óglatt. Að auki, og þessu tengt, komu fram nýjar upplýsingar hjá honum um tímalínu ætlaðra atvika, eins og þau horfðu við honum. Nánar tiltekið að hann teldi að allt að klukkustund gæti hafa liðið á milli þess sem áður greinir um samskipti hans við brotaþola sitjandi á klósettinu og þar til hann kom til baka í tengslum við þrif. Ljóst er af matsgerð rannsóknastofu, sbr. vætti lyfja- og eiturefnafræðings, að há mæligildi vínanda voru í blóði og þvagi ákærða umrædda nótt, auk tetrahýdrókannabínóls að nokkrum styrkleika í blóði með samverkandi vímuáhrifum. Bendir því allt til þess að hann hafi verið talsvert ölvaður umrætt kvöld. Að þessu virtu má búast við að ákærði hafi ekki haft fullkomna skynjun á allt það sem gerðist á þeim tíma og verður að taka tillit til þess við úrlausn málsins. Engu að síður er ljóst, út frá því sem áður er rakið, að framburður hans hefur heilt á litið ekki verið nægjanlega stöðugur um mikilvæg atriði og dregur það nokkuð úr trúverðugleika hans. Verður að nokkru marki að líta til þess við úrlausn málsins, sbr. 115. gr. laga nr. 88/2008. Samkvæmt framburði brotaþola fyrir dómi virðist hún hafa afar slitróttar minningar um hið meinta brot, eins og því er lýst í ákæru. Framburðurinn var áberandi gloppóttur en við skýrslugjöfina fyrir dómi kom fram að hún myndi lítið eftir því sem gerðist og að það væri í minningarbrotum. Skýrði hún það með vísan til ölvunarástands á verknaðarstundu og áfalls eftir á vegna hins meinta brots. Minningarbrotin, eins og hún lýsti þeim fyrir dómi, hverfast um kjarnaatriði hinnar meintu nauðgunar. Nánar tiltekið að hún hafi setið á klósettinu, að maður hafi komið að henni og stungið getnaðarlimnum upp í munninn á henni og að hún hafi ælt. Þá hafi umræddur maður verið ákærði þar sem hún hafi séð andlit hans og munað eftir honum sem maka samstarfskonu. Þá greindi brotaþoli að nokkru marki frá öðrum atvikum í framhaldi en með fremur gloppóttum og óskýrum hætti. Komu þau atriði að talsverðu leyti fram með spurningum sem beint var að henni út frá fyrri skýrslugjöf hennar hjá lögreglu en ekki að þau kæmu fram með skilmerkilegri hætti, sbr. nánar síðar. Þrátt fyrir framangreindar gloppur hefur framburðurinn um fyrrgreind kjarnaatriði verið stöðugur og nokkuð skýr frá upphafi þar sem hið sama kom fram í skýrslugjöf hennar hjá lögreglu á neyðarmóttöku stuttu eftir meint brot. Samrýmast þau atriði einnig atvikaskráningu sem höfð var eftir henni í skýrslu neyðarmóttöku, sbr. vætti téðs hjúkrunarfræðings, en með þeirri athugasemd að eiginnafn maka meints geranda virðist á þeim tíma hafa misritast, þó ekki með þeim hætti að rýri gildi skráningarinnar að öðru leyti. Eins og áður greinir var framburður brotaþola nokkuð gloppóttur fyrir dómi. Mundi hún áberandi illa eftir heildarumgjörð meintra atvika, þar á meðal fyrir og eftir meint brot. Var það nokkur breyting frá því sem áður hafði komið fram við skýrslugjöf hennar hjá lögreglu. Er þetta þveröfugt við það sem áður er rakið um framburð ákærða og hvernig framburður hans hefur heldur skýrst eða færst í aukana eftir því sem liðið hefur á málsmeðferðina. Frásögn brotaþola hjá lögreglu var í aðalatriðum nokkuð heildstæð og skýr, bæði um fyrrgreind kjarnaatriði varðandi framningu meints brots, eins og áður greinir, en einnig að nokkru marki um önnur atriði sem lutu að heildarumgjörðinni. Ljóst er af tímasetningu þeirrar skýrslugjafar og niðurstöðum alkóhólrannsókna að brotaþoli var með nokkuð há mæligildi vínanda í blóði á þeim tíma. Skal þá einnig haft í huga að skýrslutakan fór fram á neyðarmóttöku Landspítalans, eins og áður greinir. Þegar hins vegar er rýnt í mynd- og hljóðupptöku af skýrslunni, sbr. endurrit, er þó eins og það hafi verið farið að brá af henni á þeim tíma. Er ekki að sjá á endurriti og upptöku að ölvunin hafi að neinu marki truflað hana við skýrslugjöfina þannig að óvarlegt sé að líta til þeirrar skýrslu við sönnunarmatið, til stuðnings og fyllingar skýrslu hennar fyrir dómi. Skal þá haft í huga að skýrslan hjá lögreglu var gefin mjög stuttu eftir meint brot. Í almennu tilliti má ætla að manneskja muni betur eftir því hvort og hvað gerðist þegar mjög stuttur tími er liðinn frá atviki og það sama eigi við um ölvaða manneskju. Þá þekkist það í almennu tilliti, og í málum af þessum toga, að torsótt getur verið fyrir allsgáða manneskju að rifja upp og greina frá atvikum eftir á, hafi viðkomandi verið mjög ölvuð þegar þau áttu sér stað. Samkvæmt framangreindu er það mat dómsins að framburður brotaþola fyrir dómi hafi heilt á litið verið skýr og einlægur að því marki sem hún man eftir atvikum. Þá hefur ekki borið á því í framburði hennar, hvorki hjá lögreglu né fyrir dómi, að hún hafi verið að geta í eyðurnar. Einnig ber að líta til þess að skýrslugjöf hennar við aðalmeðferð bar þess nokkur merki að upprifjun hennar á meintu broti og öðrum atvikum var henni nokkuð íþyngjandi. Að þessu virtu er það mat dómsins að framburður brotaþola hafi verið trúverðugur. Samkvæmt niðurstöðum alkóhólrannsóknar, sbr. vætti lyfja- og eiturefnafræðings, voru há mæligildi vínanda í blóði brotaþola á sýnatökutímum og er ljóst af þeim mæligildum að vínandi var rísandi í blóði og því stuttur tími liðinn frá því að áfengisneyslu lauk. Styðja þessi gögn framburð brotaþola um mikla ölvun og gloppóttar minningar um það sem gerðist, sem og að munnmök án samþykkis hafi átt sér stað sem hún gat ekki spornað við vegna ölvunarástands. Mikil ölvun brotaþola á verknaðarstundu meints brots samrýmist einnig framburði ákærða um það hvernig ölvunarástand hennar var á árshátíðinni og hvernig það var þegar hann kom að henni á salerninu. Þá samrýmist þetta einnig vætti D um ölvunarástand brotaþola á árshátíðinni og þegar langt var liðið á kvöldið. Einnig samrýmist þetta að nokkru marki því sem kom fram hjá vitnunum F, B, G, H og lögreglumanni nr. K um samskipti og ölvunarástand brotaþola eftir á. Af vætti þeirra verður þó ráðið að smátt og smátt hafi bráð af brotaþola samhliða samskiptunum og samrýmist það því sem áður greinir um ástand brotaþola við skýrslugjöf hjá lögreglu síðar um nóttina á neyðarmóttöku. Framburður brotaþola um meint brot, eins og því er lýst í ákæru, samrýmist að nokkru leyti vætti F og B um fyrstu frásögn hennar af þeim meintu atvikum. Bæði þessi vitni hafa borið um að brotaþoli hafi greint þeim frá munnmökum, þ.e. að hafa fengið getnaðarlim í munninn og að hún hafi í tengslum við það ælt inni á salerni. Af vætti F verður ráðið að líðan brotaþola hafi verið með þeim hætti að hún hafi verið illa áttuð þegar þeirra samtal átti sér stað. Þá verður ráðið af vætti hennar að frásögn brotaþola á sama tíma hafi verið með þeim hætti að hún hafi í raun verið að greina frá munnmökum án samþykkis hennar eða að þau atvik hafi verið með þeim hætti að þau trufluðu brotaþola en án þess þó að hún hefði skýra mynd af því sem gerðist á þeim tíma. Hið sama verður að nokkru marki ráðið af vætti B en þó með þeim hætti að brotaþoli hafi á þeim tíma þegar þeirra samtal eða samtöl áttu sér stað verið með skýrari mynd eða meiri vissu fyrir því að brotið hefði verið gegn henni kynferðislega með fyrrgreindum hætti. Framangreint samrýmist einnig að nokkru marki vætti fyrrgreindra starfsmanna [...], sem og lögreglumanns nr. K, um það sem kom fram í fyrstu frásögn brotaþola af meintu broti. Samkvæmt vætti og vottorði I sálfræðings var brotaþoli með áfallastreitueinkenni í […] og […] 2022, eins og áður greinir, en þau hafi verið undir skimunarmörkum fyrir áfallastreituröskun. Allt að einu er ljóst af vottorðinu og vætti I að greina hafi mátt nokkra vanlíðan hjá brotaþola á þessum tíma og að hún tengdist meintu broti. Að því virtu styður þetta framburð brotaþola um meint brot. Að auki liggur fyrir vætti og vottorð J sálfræðings en samkvæmt því vottorði var brotaþoli greind með áfallastreituröskun sem afleiðingu af hinu meinta kynferðisbroti. Alkunna er að áfallastreituröskun er alvarleg geðröskun. Fyrrgreind greining var gerð á grundvelli klínísks mats án þess að próf væru lögð fyrir hana, eins og oft er í málum af þessum toga, til stuðnings sálfræðivottorðum. Fyrir liggur að sálfræðingurinn var með brotaþola í nokkrum meðferðarviðtölum fyrir meint brot út af öðrum og óskyldum vanda og hitti sálfræðingurinn brotaþola í viðtali nokkrum dögum eftir meint brot. Samkvæmt vottorði og vætti J sá hann greinilegan mun á henni til hins verra miðað við hvernig hún var áður, allt eins og áður er rakið. Hann var því með samanburð á líðan hennar fyrir og eftir meint brot. Þá hefur brotaþoli margsinnis eftir það verið í meðferðarviðtölum hjá sálfræðingnum þar sem farið hefur verið yfir líðan hennar. Að mati dómsins eykur þetta áreiðanleika framangreindrar greiningar og er hún því til þess fallin að styðja framburð brotaþola um hið meinta brot. Samkvæmt málsgögnum verður ráðið að nafn maka ákærða, samstarfskonu brotaþola, hafi mjög fljótlega komið fram í samskiptum eftir meint brot, sem liður í því að upplýsa um deili á ætluðum geranda, sbr. frumskýrslu og vætti lögreglumanns nr. K. Þá greinir frá því sama í frumskýrslu varðandi upplýsingar sem bárust lögreglu stuttu áður eða á svipuðum tíma frá vitninu B. Hvernig og hvenær þetta nákvæmlega atvikaðist er ekki alveg ljóst út frá málsgögnum og vætti téðs lögreglumanns. Hið sama á við um vætti B, en hún virðist hafa brugðist nokkuð ákveðið við eftir að hafa talað við brotaþola, sýnt frumkvæði og leitast við að aðstoða í upphafi við rannsókn málsins. Þá verður ráðið af vætti F að hún hafi ekki verið með þessar upplýsingar, eða ekki með skýrum hætti, eftir að hafa verið í samskiptum við brotaþola. Út frá tímalínu og samhengi atvika eftir meint brot virðist vitnið F hafa talað við brotaþola stuttu á undan vitninu B. Atvikaröðin ber þess nokkur merki að brotaþoli hafi verið ráðvillt í slæmu ástandi og upplýsingar komið fram hjá henni sem bentu til þess að brotið hefði verið kynferðislega gegn henni. Þá hafi viðbrögð hlutaeigandi öryggisvarða og annarra tekið mið af því, og virðast hafa hverfst um að hlúa að og leiðbeina brotaþola, samhliða því að setja málið í farveg með því að kalla til lögreglu. Með öðrum orðum, öll atburðarásin virðist hafa þróast mjög ákveðið og hratt. Allt að einu liggur fyrir að upplýsingar um deili á ákærða, sem meintum geranda, vegna téðra makatengsla, komu mjög fljótlega fram þegar lögregla var við störf [...] enda var hann handtekinn um nóttina á leið frá staðnum. Þá kom hið sama fram um nóttina hjá brotaþola á meðan hún var á neyðarmóttöku, sbr. það sem áður greinir um skýrslu hennar hjá lögreglu og skýrslu og vætti hjúkrunarfræðings. Árshátíðin var fjölmenn og er óljóst út frá vætti E hvort þau atvik sem hann bar um inni á lokuðum klósettbás á umræddu salerni hafi með nokkrum hætti tengst ákærða og brotaþola og verður fremur ráðið að svo sé ekki. Fyrir liggur að vitnið D bar um að hafa séð mann ganga með brotaþola í átt að salerninu og gaf hún að nokkru marki lýsingu á manninum og klæðnaði hans. Hið sama kom fram hjá henni við skýrslugjöf hjá lögreglu. Sú lýsing passar að nokkru marki við útlit og fatnað ákærða umrætt kvöld, sbr. ljósmyndir tæknideildar í málsgögnum. Þá virðist tímasetning þessara atvika að nokkru marki geta samrýmst tímasetningu meints brots eða ætluðum aðdraganda. Brotaþoli hafði engar minningar um atvik af þessum toga við skýrslugjöf fyrir dómi og þetta kom ekki fram hjá henni hjá lögreglu. Ekki er unnt að skilja framburð ákærða svo fyrir dómi, þegar hann var spurður út í þetta, að hann hafi kannast við að hafa verið umræddur maður. Ekki fór fram myndsakbending við rannsókn málsins og er ekki alveg ljóst hvort vitnið D var við skýrslugjöf hjá lögreglu að lýsa ákærða eða hvort það var annar maður sem fylgdi brotaþola í umrætt skipti. Þá virtist vitnið muna síður eða ekki með jafn nákvæmum hætti eftir útliti mannsins við skýrslugjöf fyrir dómi. Er því ekki unnt að útiloka að annar maður en ákærði hafi verið að fylgja brotaþola í greint skipti. Ákæruvaldið verður að bera hallann af öllum vafa í þessu samhengi við úrlausn málsins. Samkvæmt skýrslu tæknideildar lögreglu, dags. 27. júlí 2022, sbr. skýrslu sænskrar réttarrannsóknarstofu, auk vættis sérfræðings nr. N, um niðurstöður DNA-rannsókna liggur meðal annars fyrir greining sem sýnir að lífsýni sem lögregla tók af getnaðarlim ákærða umrædda nótt var með DNA-sniðum frá að minnsta kosti tveimur einstaklingum. Meirihluti sniðsins reyndist vera frá brotaþola en minnihluti frá ákærða. Þá leiddi niðurstaða greiningar á sýni frá innanverðri framhlið á nærbuxum ákærða í ljós blöndu DNA-sniða frá tveimur einstaklingum. Meirihluti sniðsins passaði við DNA-snið brotaþola en minnihluta þess var ekki unnt að rekja til ákærða, þ.e. það stafaði frá óþekktum einstaklingi. Ljóst er af framangreindum niðurstöðum, auk vættis sérfræðingsins, að niðurstöður um þessi sakargögn styðja verulega framburð brotaþola um að það hafi verið ákærði sem braut gegn henni með því að setja getnaðarliminn í munninn á henni, allt eins og áður greinir. Má því leiða sterkar líkur að því að þekjufrumur hafi færst frá munni brotaþola yfir á getnaðarlim ákærða og í framhaldi smitast yfir í innanverðar nærbuxurnar hjá honum, sbr. og vætti fyrrgreinds sérfræðings tæknideildar. Hvað sem þessu líður verður hins vegar ekki litið fram hjá því að einnig kom fram í vætti sérfræðingsins að ekki væri unnt að útiloka að DNA-erfðaefni gæti hafa færst frá brotaþola yfir á ákærða með snertismiti við handarsnertingu á höku brotaþola, eins og ákærði hefur haldið fram. Það væri hins vegar ólíklegri skýring en ekki fjarstæðukennd. Að þessu virtu er uppi ákveðinn vafi um það hvort fyrrgreindar DNA-niðurstöður styðja nægjanlega framburð brotaþola svo að geti ráðið úrslitum í málinu. Þrátt fyrir að framburður ákærða hafi ekki með öllu verið stöðugur og trúverðugur, eins og áður er rakið, er ljóst af endurriti af seinni skýrslugjöf hans hjá lögreglu, sbr. hljóð- og myndupptöku, að framburður hans um snertingu á höku brotaþola var í raun kominn fram áður en honum voru kynntar fyrrgreindar DNA-niðurstöður. Þá var fyrri skýrsla hans hjá lögreglu ekki nægjanlega nákvæm þar sem hann var ekki spurður sérstaklega út í mögulegar snertingar í framangreindu tilliti. Er þannig ekki fullum fetum unnt að draga þá ályktun að ákærði hafi við hina síðari skýrslugjöf hjá lögreglu verið að hagræða framburði sínum með vísan til mögulegs snertismits þegar DNA-niðurstöðurnar lágu fyrir. Ákærði verður látinn njóta vafans í þeim efnum. Að auki verður ekki fram hjá því litið að samkvæmt skýrslum tæknideildar, auk vættis fyrrgreinds sérfræðings nr. N, var ekki æla á fötum og skóm ákærða sem lagt var hald á umrædda nótt. Samrýmist það illa framburði brotaþola um að hún hafi ælt með ákærða fyrir framan sig eftir að hafa fengið getnaðarliminn í munninn. Liggja einnig fyrir skýrsla og ljósmyndir tæknideildar af ummerkjum á umræddu klósetti, sbr. vætti lögreglufulltrúa nr. M, og verður ekki annað ráðið af þeim gögnum en að ælan hafi dreifst um gólfið fyrir framan klósettið. Styður þetta einnig þær varnir ákærða að hann hafi ekki verið að verki. Þessu til viðbótar, og síðast en ekki síst, liggur fyrir samkvæmt skýrslu tæknideildar 27. júlí 2022, auk vættis sérfræðings nr. N, að sáðfrumur sem ekki var unnt að greina frekar með DNA-rannsókn voru í munnholi brotaþola við sýnatöku á neyðarmóttöku umrædda nótt. Aðspurð útilokaði brotaþoli það við skýrslugjöf fyrir dómi að nokkuð kynferðislegt hefði gerst milli hennar og annars manns umrætt kvöld eða skömmu áður. Aðeins ákærði kæmi til greina í því samhengi. Fyrrgreindur sérfræðingur tæknideildar bar hins vegar um að engir sæðisblettir hefðu fundist í innanverðum nærbuxum ákærða og því væri mjög ólíklegt að honum hefði orðið sáðfall. Jafnframt sagði hann að alveg væri mögulegt að umræddar sáðfrumur í munnholi brotaþola gætu tengst einhverju öðru ótengdu atviki sem hefði gerst á undan en þó ekki meira en 20 klukkustundum áður. Samkvæmt þessu og þrátt fyrir framburð brotaþola virðist mögulegt að sáðfrumur frá öðrum en ákærða hafa verið í munni hennar umrætt kvöld. Að framangreindu virtu er uppi talsverður vafi um það hvort það hafi í raun verið ákærði sem var að verki í tengslum við meint brot samkvæmt ákæru. Þegar farið er yfir málsgögn, heilt á litið, er ljóst að rannsóknin var tekin föstum tökum í upphafi, gætt var að vettvangsrannsókn og öflun sakargagna, auk þess sem teknar voru skýrslur af brotaþola og ákærða í hljóði og mynd stuttu eftir meint brot. Þremur dögum síðar voru teknar símaskýrslur af þremur vitnum, E, D og F. Ekki var hins vegar tekin skýrsla af vitninu B en látið nægja það sem haft var eftir henni í frumskýrslu. Að jafnaði skal taka skýrslur af mikilvægum vitnum í hljóði og mynd í máli af þessum toga, sbr. a-lið 2. mgr. 9. gr. reglugerðar nr. 651/2009. Ljóst er af framangreindu að því verklagi var ekki fylgt nægjanlega við rannsókn málsins og eru skýrslurnar af vitnunum því ekki mjög ítarlegar. Eftir fyrrgreindar skýrslutökur fór fram úrvinnsla á sakargögnum og rannsókn tæknideildar, skýrslugerð og síðan virðist hafa verið beðið eftir niðurstöðum DNA-rannsóknar sem lágu fyrir í júlí 2022. Í september sama ár var tekin síðari skýrsla af ákærða í hljóði og mynd og sama dag var rætt við tvö vitni símleiðis, fyrrgreinda starfsmenn [...]. Í rannsóknargögnum er hins vegar ekkert um það að lögregla hafi leitast við að afla upplýsinga um önnur vitni til þess að fá betri mynd af málsatvikum fyrir og eftir meint brot, þar með talið út frá framburði og skýringum ákærða. Lá þó fyrir að ekki voru fyrir hendi upptökur úr eftirlitsmyndavél við salernin en ákærði benti endurtekið á það að slík gögn gætu stutt framburð hans. Hann virðist hins vegar ekki hafa vitað við skýrslugjöfina að þær voru ekki fyrir hendi og í góðri trú haldið hinu gagnstæða fram. Skal einnig haft í huga að rannsóknin hverfðist um þekktan brotavettvang og meint brot var með fremur skýrum hætti afmarkað í tíma, auk þess sem brotaþoli og sakborningur voru á sömu árshátíð. Gestir á árshátíðinni, starfsmenn og makar, hljóta að hafa verið þekkt stærð og þar með vitað hverjir voru á staðnum. Til að mynda hefði lögregla átt að reyna að afla upplýsinga frá þeim sem voru helst í samskiptum eða nálægð við ákærða og brotaþola um það hvernig kvöldið gekk fyrir sig, hvort þau voru í einhvers konar tengslum eða samskiptum við borðhald, barborð og dans eða annað af þeim toga á árshátíðinni eða hvort svo var alls ekki. Hið sama á við um það hvort annað þeirra eða bæði hefðu verið fjarverandi þannig að eftir því væri tekið, eða mögulega eitthvað annað hefði verið í þeirra samskiptum eða samskiptum annarra við þau eða aðra sem betur hefði skýrt það sem gerðist á umræddu salerni. Aldrei virðist hafa verið rætt við maka ákærða sem var á árshátíðinni og henni gefinn kostur á því að greina frá atvikum, eins og þau horfðu við henni. Að þessu virtu er öll umgjörð meints brots fremur óskýr, þar á meðal það sem gerðist á undan og á eftir, auk þess sem upplýsingar um þau atriði hafa tekið breytingum út frá því sem áður er rakið um framburð ákærða og brotaþola. Ákæruvaldið verður að bera hallann af þessum óskýrleika við meðferð málsins. Að öllu framangreindu virtu, og þar sem annarra gagna nýtur ekki við, verður ekki talið, gegn eindreginni neitun ákærða, að lögfull sönnun hafi tekist fyrir því, sbr. 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greinir. Verður ákærði því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins. Samkvæmt 2. mgr. 176. gr. laga nr. 88/2008 verður einkaréttarkröfu brotaþola á hendur ákærða vísað frá dómi. Vegna úrslita málsins verður allur sakarkostnaður lagður á ríkissjóð, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Karls Georgs Sigurbjörnssonar lögmanns, vegna vinnu fyrir dómi, sem þykja út frá eðli og umfangi máls hæfilega ákveðin 1.600.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Hið sama á við um þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Gunnhildar Pétursdóttur lögmanns, vegna vinnu á rannsóknarstigi og fyrir dómi, sem þykir út frá eðli og umfangi máls hæfilega ákveðin 1.100.000 krónur, að meðtöldum virðisaukaskatti. Af hálfu ákæruvaldsins flutti málið Katrín Hilmarsdóttir aðstoðarsaksóknari. Daði Kristjánsson héraðsdómari kveður upp dóm þennan.

D ó m s o r ð :

Ákærði, X, er sýkn af kröfum ákæruvaldsins. Einkaréttarkröfu brotaþola, A, á hendur ákærða er vísað frá dómi. Allur sakarkostnaður málsins greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærða, Karls Georgs Sigurbjörnssonar lögmanns, 1.600.000 krónur, og þóknun skipaðs réttargæslumanns brotaþola, Gunnhildar Pétursdóttur lögmanns, 1.100.000 krónur.