Dómstólaleit

fyrir tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi, með því að hafa aðfaranótt sunnudagsins 3. desember 2017, á ofangreindu heimili sínu að [...], Reykjavík, á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð fyrrum sambúðarkonu sinnar, C, kt. [...], tekið hana kyrkingartaki og þrengt að öndunarvegi hennar, með þeim afleiðingum að hún missti meðvitund og hlaut punktablæðingar aftan við báða eyrnasnepla og í innri slímhúð efri og neðri varar, blettóttan margúl í táru hægra auga, roða á báðum hliðum háls að framanverðu, slímhúðarskrámu á broddi tungu og brot á tveimur framtönnum. Telst þetta varða við 211. gr., sbr. 20. gr., og 1. mgr., sbr. 2. mgr., 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar og til greiðslu alls sakarkostnaðar.

Einkaréttarkrafa:

Af hálfu C, kt. [...], er þess krafist að ákærði greiði henni skaðabætur að fjárhæð kr. 106.913,- og miskabætur að fjárhæð kr. 5.000.000,-. Í báðum tilvikum er krafist vaxta skv. 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, sbr. 16. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, frá 3. desember 2017, en síðan dráttarvaxta skv. 9. gr. vaxtalaga, sbr. 1. mgr. 6. gr. sömu laga, að liðnum mánuði frá birtingu kröfunnar til greiðsludags. Þá er þess krafist að ákærða verði gert að greiða málskostnað að mati dómsins eða samkvæmt síðar framlögðum málskostnaðarreikningi, að viðbættum virðisaukaskatti á málflutningsþóknun.“

Verjandi ákærða krefst aðallega sýknu og að bótakröfu verði vísað frá dómi. Til vara er krafist vægustu refsingar og að bótakrafa sæti lækkun. Komi til refsivistar er þess krafist að gæsluvarðhaldsvist ákærða komi til frádráttar dæmdri refsingu. Málsvarnarlauna er krafist samkvæmt tímaskýrslu.

Samkvæmt frumskýrslu lögreglunnar barst tilkynning um að mikil öskur bærust frá konu í [...] á þeim tíma sem í ákæru greinir. Á vettvangi hitti lögreglan fyrir D tilkynnanda og C, sem var í miklu uppnámi og erfitt reyndist að fá hjá henni skýra frásögn af atburðum, eins og segir í skýrslunni. Þó hafi skilist að hún hefði verið kyrkt, eins og segir í skýrslunni, og að hún fyndi til í tönnum. Hún hefði sagt að ákærði hefði sagst ætla að drepa hana og að hún hefði verið hrædd um líf sitt. Í skýrslunni er lýst roða á hálsi C. C fylgdi lögreglu að heimili ákærða að [...]. Hann reyndist ekki vera heima en kom stuttu síðar gangandi og var handtekinn vegna gruns um líkamsárás.

Ákærði heimilaði lögreglu að fara inn á heimili sitt og leita muna sem C sagðist hafa skilið þar eftir. Í skýrslunni segir að ekki hafi tekist að finna skó C, sem var flutt á slysadeild til aðhlynningar.

Samkvæmt skýrslunni gaf ákærði ekki greinargóða lýsingu á því sem gerðist. Hann hefði greint frá því að C hefði komið á heimili hans og viljað vera með honum. Það hefði ekki gengið og hún rokið út í fússi og hann elt hana, en hætt því fljótlega og gengið burtu.

Teknar voru skýrslur af ákærða hjá lögreglunni 3. og 7. desember 2017 og verður vikið að þeim síðar eins og ástæða þykir, en ákærði neitaði tilraun til manndráps.

Nú verður rakinn framburður ákærða og vitnisburður fyrir dómi Ákærði kvaðst heita B en hann hefði áður búið á Spáni undir nafninu A og hann hefði undir höndum lögleg skilríki um það nafn sem skráð var á Spáni.

Ákærði neitar sök. Hann kvað málavexti þá að hann hefði þetta kvöld farið með kunningjum sínum á veitingastaðinn Tívolí. Eftir komu þangað hefði hann séð stúlkur sem þekktu fyrrum unnustu hans og hefðu þær bent á ákærða og lýsti ákærði því sem fram fór á milli stúlknanna og tengdi ákærði það ýmsu sem sett hefði verið á samfélagsmiðla með lýsingum á ákærða. Hann kvaðst hafa ætlað að fara en hætt við. Um 20 til 30 mínútum síðar hefðu C og E komið, ásamt nokkrum karlmönnum, en báðar væru þær fyrrum unnustur ákærða. Ákærði taldi að fólkið sem var á staðnum hefði látið C og E vita af veru sinni þar og það skýrði komu þeirra þangað. Ákærði kvað þrjár vikur hafa verið liðnar frá því að þau C slitu samvistum, en þann tíma hefði C verið með hótanir í sinn garð og ætlað að senda karlmenn til að berja ákærða og taldi hann C þarna hafa ætlað að láta verða af þessu. Ákærði lýsti vangaveltum sínum um að fara af staðnum og er hann hugðist gera það hefði C stöðvað för hans og hefði það orðið til þess að þau fóru inn á snyrtingu staðarins til að ræða um sambandsslit sín. Þau hefðu síðan farið út og haldið áfram að ræða sín mál. Ákærði kvað C hafa kastað upp, en hann kvað hana hafa verið ólíka sjálfri sér þetta kvöld og lýsti hann því. C spurði hvort hann byggi nærri og kvaðst ákærði gera það. Hún hefði þá spurt hvort þau gætu farið heim til hans og lokið samtali sínu þar. Úr hefði orðið að þau gengu saman heim til ákærða að [...]. Er þau komu þangað hefði C strax afklæðst og farið upp í rúm. Ákærði hefði spurt hana hvað hún væri að gera, en C hefði sagt að hún væri að koma sér þægilega fyrir. Ákærði kvaðst hafa bent henni á að tilgangurinn með komu hennar á heimili hans hefði verið að ræða saman og hefði hann beðið hana að klæða sig. Hann lýsti karpi þeirra um þetta og hvað þeim fór á milli og kvaðst ákærði ítrekað hafa beðið C um að klæðast. Að lokum hefði hún óskað eftir því að fá að gista á heimili ákærða um nóttina en ákærði hefði hafnað því og endurtekið að henni bæri að klæðast og fara. Ákærði lýsti því að hann hefði gert sér grein fyrir því að það hefði verið áhættusamt að hleypa C heim til sín vegna þess að tveimur vikum fyrr hefðu þær E farið saman á lögreglustöð og lagt fram kæru á hendur ákærða fyrir heimilisofbeldi og síðan hefði C verið í stöðugu sambandi við hann og hringt í hann daglega. Ákærði kvað hafa komið að því að hann henti fötunum í C og skipaði henni að klæðast og fara, en hún hefði reynt að sannfæra hann um að leyfa sér að dvelja næturlangt, sem ákærði hafnaði. Hann hefði þá gengið að rúminu og gripið um framhandlegg C er hún sat á rúmstokknum, en hún hefði haldið áfram að tala og á sama tíma reynt að fullvissa ákærða um að hún myndi klæðast og fara eftir að þau hefðu rætt saman. Ákærði kvaðst ekki hafa viljað tala við hana. Á þessum tíma hringdi sími C og kvaðst ákærði hafa sagt henni að svara, sem hún gerði en áður tekið loforð af ákærða um að hann léti ekki í sér heyra á meðan hún talaði í símann. Ákærði kvað C hafa stillt á hátalara símans og lýsti hann samtali hennar við karlmann. Er ákærði heyrði C segja ósatt í símann um dvalarstað sinn hefði hann ákveðið að leiðrétta hana og sagt viðmælanda hennar hvar hún væri stödd. C hefði þá slitið samtalinu og orðið mjög reið og öskrað af reiði. Þau hefðu deilt um þetta um stund og lýsti ákærði því og kvaðst hafa sagt C að málið varðaði sig er hún sat nakin á rúmi hans og laug að öðrum einstaklingi eins og hún gerði. C hefði spurt hann hvers vegna hann vildi engin samskipti við hana og vildi ekki sofa hjá henni og kvaðst ákærði enn hafa sagt henni að hann vildi að hún færi en jafnframt sagt að hann hefði óbeit á henni. C hefði brjálast og öskrað. Hann hefði beðið hana að öskra ekki vegna nágranna og enn beðið hana að fara. C hefði enn verið í rúminu er ákærði greip um handlegg hennar á ný. Hún hefði sagt ákærða að sleppa því hún þyrfti að mæta í vinnu daginn eftir og hún gæti ekki hugsað sér að mæta þar með marblett á handleggnum. Ákærði hefði á þessari stundu enn skipað henni að klæðast og fara, sem hún gerði ekki. Hann kvaðst telja að C, sem þekkti hann vel, hefði talið að ákærði myndi fara og skilja hana eftir í íbúðinni, sem ákærði kvaðst ekki hafa ætlað að gera þar sem þetta væri heimili hans. Hann hefði því þurft að beita afli til að koma C út. Loks hefði honum tekist að sannfæra C, sem klæddist en varð mjög reið, og hún hélt áfram að tala en ákærði kvaðst hafa verið hættur að hlusta á hana. Hann hafi þá reynt að ýta henni út en hún reynt að halda kyrru fyrir. Þannig hefði þetta gengið um stund, hann reynt að ýta henni út en hún streist á móti. Hann hefði þannig ýtt C út og skellt í lás og farið og lagst til svefns eftir það. Um hálfri mínútu síðar hefði hann heyrt C öskra eða veina úti og kvaðst hann þá hafa farið út til að kanna hverju þetta sætti. Hann hefði þá séð C sitjandi á grasflöt og þrír karlmenn hefðu staðið hjá henni. Hann hefði spurt C hvað væri í gangi, en hún hefði þá öskrað og bent á ákærða og sagt „það er hann“. Einn mannanna hefði sagt að C hefði greint frá því að ákærði hefði reynt að drepa hana. Ákærði hefði spurt hvort C hefði virkilega sagt það og maðurinn sagt svo vera og ráðlagt ákærða að halda sig frá, sem hann gerði.

Ákærði kvaðst hafa drukkið þrjá bjóra þetta kvöld. Hann kvaðst ekki hafa tekið C kyrkingartaki og þrengt að öndunarvegi hennar eins og í ákæru greinir. Þá hafi hún ekki misst meðvitund og áverkarnir sem lýst er í ákærunni séu ekki af sínum völdum og þeir hafi komið sér á óvart. Hann kvaðst hafa hvatt lögregluna til að fara með C á sjúkrahús til að athuga hvort hún bæri einhverja áverka. Ákærði kvaðst hafa ýtt C út, eins og rakið var, og hann hefði þurft að beita afli og hann hefði komið aftan að henni og haldið utan um hana og ýtt henni út, en ekki gripið hana kyrkingartaki. Spurður um það hvort hann hefði snert háls C er hann ýtti henni út kvaðst hann ekki muna það, en hann kvaðst ekki hafa haft ástæðu til að snerta háls hennar. Er hann rifji upp það sem var í gangi þá hafi ekkert gerst sem túlka megi svo að ætlun sín hafi verið að drepa C. Slíkt væri fjarstæða. Ákærði kvaðst hvorki hafa tekið farsíma C né skó. Hann telur lögregluna hafa leitað á heimilinu hans en ekkert hafi fundist sem tengdist C. Ákærði viti ekki hvað varð um farsíma hennar.

Vitnið C kvað þau ákærða fyrrum sambýlisfólk. Þau hefðu hist á barnum Tívolí að kvöldi 3. desember sl. er hún kom þar með E, barnsmóður ákærða. Þær hefðu gengið rakleitt fram hjá ákærða og út á dansgólf. E hefði farið á barinn og þá hefði ákærði komið til hennar og m.a. spurt hvað hún væri að gera með E. Hún hefði ætlað út og er hún gekk fram hjá E hefðu orðið ryskingar og E hefði hellt áfengi yfir ákærða og rifrildi orðið milli ákærða og þeirra sem voru með honum og stráka sem þær E hefðu verið í fylgd með. Hún kvað þau ákærða hafa farið inn á snyrtingu staðarins, þar sem þau hefðu rætt ýmislegt sem tengdist sambandi þeirra. Er þau komu þaðan út hefði rifrildið enn verið í gangi og hún farið út en vinir ákærða hefðu fylgt henni. Ákærði og E hefðu orðið eftir inni, þar sem þau rifust um málefni sem vitnið lýsti. Hún kvaðst hafa verið kvíðin og sér hefði liðið illa fyrir utan staðinn og kastað upp. Ákærði hefði komið að henni og hún beðið hann um að láta sig afskiptalausa. Hún kvað hins vegar hafa orðið úr að hún hefði farið með ákærða á heimili hans að [...] en ákærði hefði beðið hana að koma þangað og „klára málin okkar þar“. Er inn var komið hefði ákærði sýnt henni íbúðina þar sem hún hafði ekki komið áður. Þau hefðu rætt saman um ýmislegt. Hún hefði klætt sig úr og farið undir sæng, en þetta kvaðst hún hafa gert til að fá ákærða til að leggjast í rúmið og sofna svo hún gæti farið. Ákærði hefði sest á rúmstokkinn og látið eins og hann væri mjög ölvaður og grátið, en hún taldi hann hafa verið „bláedrú“ en hún kvaðst hafa verið „miðlungs drukkin“ þessa nótt. Hún kvaðst ekki hafa ætlað að hleypa ákærða að sér á neinn hátt og hún hefði hvorki verið tengd honum tilfinningalega né kynferðislega og hann hefði tekið eftir þessu. Hún kvað E hafa sent sér skilaboð í símann um nóttina og spurt hvar hún væri og hvort hún væri í lagi og hvort ákærði væri að meiða hana. Ákærði hefði orðið pirraður vegna símans og hún ekki greint honum frá því við hvern hún væri í sambandi til að ákærði yrði rólegur. Þá hefði ákærði spurt hvort hún væri með einhverjum strák, en í sömu mund hefði sími hennar hringt. Karlmaður hefði verið í símanum, en ákærði hefði sagt henni að svara, sem hún hefði ekki ætlaði að gera. Eftir ítrekaðar skipanir ákærða um að hún svaraði hefði húngert það. Ákærði hefði lofað að gera ekkert meðan hún talaði í símann og hefði hún greint viðmælandanum, sem heitir F, frá því að allt væri í góðu og hún væri heima hjá sér. Fram kom að F hefði hringt vegna þess að E hefði haft samband við hann og sagst hafa áhyggjur af C. Ákærði hefði þá stokkið á hana, tekið af henni símann og öskrað á F að hún væri að ljúga og að hann væri að hafa mök við vitnið. Hún hefði stokkið upp úr rúminu og tekist á við ákærða um símann, en F hefði þá skellt á. Hún lýsti því að hún hefði áfram reynt að ná síma sínum og beðið ákærða að sleppa sér, sem hann gerði ekki. Hún hefði hætt að öskra. Að því kom að ákærði sleppti henni og tók hún þá upp bolinn sinn og ætlaði að klæða sig en ákærði hefði þá rifið af henni bolinn og fleygt honum. Hún hefði þá sagt honum að ef hún færi slösuð út úr húsinu myndi hún kæra ákærða öðru sinni. Ákærði hafi þá staðið yfir henni og sagt að hún hefði eyðilagt líf hans og að hann myndi drepa hana. Þá hefði hann stokkið aftan að henni og gripið hana hengingartaki, sem hún kallaði MMA-tak. Hún hefði ekkert getað gert nema að slá hann í síðuna og við það hefðu þau fallið í rúmið og hún ofan á ákærða sem enn hélt henni í hengingartakinu sem hann herti stöðugt. Hún hefði reynt að gefa honum til kynna að hún gæti ekki tekist á við hann og kvaðst hún ekki hafa náð andanum og að henni hefði fundist augun vera að springa. Hún hefði þá misst meðvitund og hugsað „nú er ég farin“. Hún hefði haldið sig látna en rankað við sér liggjandi á bakinu, með mikinn verk í tönnum og tungu og sér hafi liðið eins og hún hefði misst allar tennurnar. Hún kvaðst ekki vita hversu lengi hún hefði verið meðvitundarlaus. Hún kvaðst ekki átta sig á því hvað hefði gerst er hún hlaut brot á tveimur framtönnum, eins og lýst er í ákærunni. Ákærði hefði staðið yfir henni á miðju gólfi og horft á hana, en ekki veitt henni neina aðstoð. Hann hefði leyft henni að klæðast og þessu næst hefði hún farið út, en ekki í skóm, og öskrað vegna þess að hún hefði verið hrædd um að ákærði myndi koma á eftir sér. Hún kvað ákærða hafa tekið af henni símann og neitað að afhenda hann. Hún kvað þrjá nágranna hafa komið að sér úti. Ákærði hefði komið á eftir henni og látið sem hann þekkti hana ekki. Hún hefði þá sagt hann manninn sem hefði reynt að drepa hana, en þá hefði „allt farið í háaloft“ uns kona hefði komið að og gengið með vitnið afsíðis. Ákærði hefði elt, en er hann heyrði lögregluna koma hefði hann spurt hana hvort hún ætlaði raunverulega að gera honum þetta, eins og vitnið bar. Lögreglan kom stuttu síðar og sjúkrabifreið sem flutti hana á slysadeild til skoðunar. C lýsti líðan sinni eftir atburðinn og hvernig hún hefði reynt að vinna í sínum málum, m.a. með aðstoð sálfræðings.

Vitnið E lýsti ferð þeirra C á barinn Tívolí, en áður hefði C komið á heimili vitnisins. Fyrir tilviljun hefðu þær séð ákærða á Tívolí en ákveðið að hafa engin samskipti við hann. Er hún kom að barnum hefði hún séð að ákærði og C deildu og kvaðst hún hafa spurt þau hvað væri í gangi og byrjað að rífast við ákærða og beðið hann að láta þær vera, auk þess sem hún hellti drykk yfir hann. Þær C hefðu síðan farið út og ákærði á eftir. Þau ákærði hefðu haldið áfram rifrildinu úti þar sem hún kvaðst hafa slegið ákærða tvisvar sinnum. Hún hefði síðan sagt C að hún ætlaði að fara og tók vitnið leigubíl heim eftir þetta. Um nóttina hefði hún sent C skilaboð símleiðis. C hefði verið lengi að svara en sagt eitthvað sem hefði orðið til þess að E hefði orðið áhyggjufull og því sent F, vini C, skilaboð og spurt um hana, en C ekki reynst vera hjá honum. Hún hefði síðan fengið símhringingu um morguninn og verið sagt að C væri á slysadeild.

Vitnið G kvað unnustu sína hafa vakið sig á þeim tíma sem í ákæru greinir vegna mikilla láta úti. Síðan hefði heyrst mikið neyðaröskur og hefði hann þá farið út. Hann hefði komið að ákærða á tali við þrjá stráka, erlenda aðila að því er hann taldi. Hann hefði haldið göngu sinni áfram uns hann kom að grátandi stúlku sem hélt um háls sér og tvær stúlkur að sinna henni. Hann kvað stúlkuna hafa verið dauðhrædda og hafa átt erfitt með andardrátt, auk þess sem hún hefði haldið um hálsinn. Hann kvað sér hafa virst að stúlkan sem grét hefði verið rauð á hálsi og virtist honum lítilsháttar blóð í munni hennar. Hann kvað stúlkuna hafa sagt við þær sem voru að aðstoða hana að reynt hefði verið að drepa hana. Hann hafi þá gengið til baka og er hann var á gatnamótum [...] og [...] hefði hann séð ákærða ganga frá heimili sínu með hvítan poka eða hvíta skó. Hann væri ekki viss um hvort hefði verið. Hann hefði gengið á eftir ákærða uns hann missti sjónar á honum. Er hann hefði komið til baka hefði lögreglan verið komin fyrir utan hús ákærða. Ákærði hefði komið að um 10 mínútum síðar, en þá hefði hann ekki verið með hvíta pokann eða skóna sem vitnið lýsti.

Vitnið H kvaðst hafa heyrt öskur úti um fimm-leytið um morguninn og heyrt að sú sem öskraði sagði ítrekað að hún gæti ekki andað. Hún hefði klætt sig og farið út og komið að C í miklu uppnámi og hræddri, inni í nálægum húsagarði, og C hefði ekki verið í skóm. Hún hefði aðstoðað C og strax séð að hún væri ekki alvarlega slösuð og reynt að róa hana og leiða á brott, en ákærði hefði verið í næsta garði. Hún hefði hringt í sjúkrabíl og lýsti hún samtalinu og sagði við viðmælandann að sér hefði virst vera roði á hálsi C, þótt hún væri ekki viss um það. C hefði ekki lýst því skýrt sem gerst hefði, en þó lýst því að reynt hefði verið að kyrkja hana og hún trúað því að reynt hefði verið að drepa hana. C hefði orðað það svo að hún hefði dáið og taldi vitnið að það væri eins og hún hefði dottið út en vaknað aftur. Vitnið kvað C hafa átt erfitt með að anda, en hún hefði upplifað það þannig að það væri vegna stress eða áfalls. Hún kvað ákærða hafa fylgt þeim C eftir er hún aðstoðaði hana og spurt hvers vegna hún væri að þessu og beðið hana að hætta, en hann hefði verið rólegur.

Vitnið I kvaðst hafa verið á barnum á Tívolí ásamt ákærða og fleirum á þessum tíma. Eftir stutta dvöl þar hefði hann hitt fyrir C og E og fleiri. Hann lýsti samskiptum þeirra og ákærða og hefði hann lagt til að þeir ákærðu færu en ákærði hefði ekki viljað það. Hann kvað ákærða og C hafa rætt saman inni á staðnum og þau farið saman inn á snyrtingu staðarins. Hann lýsti því að hellt hefði verið yfir ákærða og hann hefði fundið á sér að vandræði væru í aðsigi.

Vitnið J lögreglumaður kvað tilkynningu hafa borist lögreglu um konu í mikilli geðshræringu í [...] á þeim tíma sem í ákæru greinir. Lögreglan hefði fundið C fljótlega, en tæpast hefði verið hægt að skilja neitt sem hún sagði vegna erfiðleika hennar við að tjá sig. C hefði verið hrædd og í mikilli geðshræringu. Hún hefði verið skólaus, rauð á hálsinum og sagt einhvern hafa kyrkt sig og ætlað að drepa sig í [...], þar sem ákærði var handtekinn. Hann mundi ekki hver frásögn ákærða var. Lögreglan fór inn í íbúðina til að leita muna í eigu C en ekkert fannst þar.

Vitnið K lögreglumaður kvaðst hafa rætt við C á slysadeild aðfaranótt 3. desember sl. og tekið ljósmyndir af henni sem liggja frammi meðal gagna málsins. Ekki var búið að skoða C er vitnið kom. C hefði verið eitthvað ölvuð og verið í uppnámi eftir það sem gerst hafði en verið greinargóð og sagst hafa farið heim með fyrrum unnusta sínum, þar sem þau fóru að rífast og hefði það endað með því að hann hefði tekið hana kyrkingartaki uns hún missti meðvitund. Hún hefði rankað við sér á gólfinu og ,,panikkað“ og hlaupið út á sokkaleistunum. Skórnir hefðu fundist nokkrum dögum síðar í nálægum húsagarði, þar sem íbúi fann þá, og C þekkt þá sem sína skó.

Vitnið L lýsti símtali sem hún fékk frá ákærða 18. nóvember sl. og lýsti því sem rætt var, en það hefði verið að C og E hefðu sagst ætla að leggja líf hans í rúst hér á landi og skýrði vitnið þetta nánar. Hún kvaðst hafa fengið skilaboð frá E klukkustund síðar, en ekki þykir ástæða til að rekja þessi samskipti nánar enda varpa þau ekki ljósi á málavexti.

Vitnið M lögreglumaður lýsti rannsókn sinni á vegabréfi ákærða og staðfesti gögn um þá rannsókn. Ekki er ástæða til að reifa vitnisburðinn frekar.

Meðal gagna málsins er vottorð tannlæknis vegna skoðunar á C 4. desember 2017. Vottorðið er dagsett 4. desember 2017. N tannlæknir ritaði vottorðið sem hún staðfesti og skýrði fyrir dómi. Hún kvað í ljós hafa komið glerungsbrot og þau hefðu verið smávægileg og nýleg. Aðrar tennur hefðu verið ástandsaumar og hún hefði verið rauð og þrútin á tungubroddi og lýst doðatilfinningu á tungubroddi og vörum. Vitnið kvaðst ekki geta sagt hvernig glerungsbrotin hefðu orðið, en miðað við lýsingu C væri möguleiki á því að tennur hefðu brotnað við að skella saman og hún þá bitið í tunguna.

Meðal gagna málsins er læknisvottorð C, dagsett 7. desember 2017. Í vottorðinu er kafli sem heitir greiningar, þar sem segir að greinst hafi yfirborðsáverkar og mar á handleggjum og yfirborðsáverki á brjóstkassa. O sérfræðilæknir ritaði vottorðið sem hann staðfesti og skýrði fyrir dómi. Hann mundi ekki hvort hann skoðaði C eða hvort annar læknir hefði gert það. Hann kvað sér þykja ólíklegt að háls hefði ekki verið skoðaður, eins og C lýsti. Hann kvað tannbrot hafa greinst. Hann kvað ekki hafa verið merki um blæðingar í hvítu og augum og engir áverkar á hálsi, en hún hefði lýst hálstaki. Hann kvað punktblæðingar koma fram strax og stórar punktblæðingar hafa átt að greinast hefði sjúklingur verið með þær.

Meðal gagna málsins er matsgerð, dagsett 3. apríl 2018, sem P yfirlæknir vann eftir dómkvaðningu. Ekki þykir ástæða til að taka upp í dóminn kafla úr matsgerðinni.

P kom fyrir dóminn og skýrði matsgerðina og staðfesti. Hann kvaðst aldrei hafa séð C en fengið sendar ljósmyndir sem sér hefði verið sagt að hefðu verið teknar af lögreglu og starfsfólki Landspítala. Myndirnar væru lélegar og skýrði hann það. Hann kvað punktblæðingar ávallt myndast fyrir ofan þann stað sem einstaklingur væri tekinn hálstaki og þrengt hefði verið að í tilvikum sem leitt hefðu til dauða. Hann kvaðst ekki sjá af ljósmyndum sem lýst var að punktblæðingar væri að finna fyrir ofan eða á hálsinum með vissu, og ekki í andliti, í slímhúðum í augum, þótt ekki væru teknar sérstakar myndir af slímhúðunum. Það eina sem hann sjái líklega, og hafi verið á myrkvuðu svæði á ljósmyndunum, hafi verið mar aftarlega og neðarlega á hálsinum hægra megin, en það sé ekki á þeim stað sem ætla mætti að væri þrýstingur á barkann. Þótt merki hafi sést um áverka hafi hann ekki séð punktblæðingar. Aðspurður kvað hann punktblæðingar geta orsakast af ýmsu og af hverju því sem valdi auknum þrýstingi í hálsæðum geti orsakað punktblæðingar, einkum ef viðkomandi einstaklingur rembist mikið, og lýsti vitnið dæmum um þetta. Hefði viðkomandi verið tekinn kyrkingartaki hefðu punktblæðingar átt að koma fram strax. Sé þeim ekki lýst í upphafi við skoðun, geti hann ekki dregið neina ályktun út frá síðari skoðun en þá hljóti spurningin að vera sú hversu vel hafi verið skoðað í upphafi. Hafi kyrking ekki leitt til andláts geti hún verið af mismunandi stigum og því meiri þrýstingi sem beitt sé og þeim mun meira sem einstaklingur þurfi að berjast fyrir lífi sínu, þeim mun meiri punktblæðingar komi fram. Hann myndi því álykta, fyrst ekki hafi sést punktblæðingar við komu á slysadeild, að þá hefði atvikið ekki verið nærri því að valda dauða. Hann geti hins vegar ekki fullyrt að ekki hafi verið þrengt að hálsi viðkomandi á einhverjum tímapunkti. Vitnið skýrði að mögulegt væri að einstaklingur missti meðvitund ef þrengt væri þannig að slagæðum á hálsinum.

Meðal gagna málsins er sálfræðivottorð fyrir C, dagsett 6. febrúar 2018. Í vottorðinu er lýst skoðunum og viðtölum Q sálfræðings við C. Q sálfræðingur ritaði vottorðið og kom hún fyrir dóminn og staðfesti það og skýrði. Hún lýsti meðferð sem C nýtur vegna atburðarins sem í ákæru greinir og lýsti hún áfallastreitueinkennum sem greindust hjá C vegna atburðarins og kvað einkennin enn áberandi.

Meðal gagna málsins er skýrsla R réttarmeinafræðings, dagsett 6. desember 2017, sem rituð var eftir líkamsskoðun á C hinn 4. desember 2017. Í skýrslunni er m.a. svofelldur kafli: ,,Samantekt áverka · Punktblæðingar aftan við báða eyrnasnepla og í innri slímhúð efri og neðri varar. · Blettóttur margúll í táru hægra auga. · Roði á báðum hliðum háls að framanverðu. · Skrám ofarlega vinstra megin á brjóstkassa. · Blettóttir margúlar á báðum upphandleggjum, vinstra framhandlegg og vinstra læri innanverðu. · Slímhúðarskráma á broddi tungu. · Flísun úr miðframtönn (að sögn sjúklings).“

Þá er í skýrslunni svofelldur kafli:

,,Samantekt: Á C, fædd [...], voru merki um marga höggáverka á ýmsum hlutum líkamans, sem gefa sterklega til kynna aðild annars aðila. Áverkamynstur er í samræmi við framburð þolanda. Áverkarnir eru af völdum högga sem að mestu voru hófleg og á sumum hlutum mögulega veitt með miklu afli. Áverkar þolanda eru sambærilegir við beitingu kyrkingartaks með miklu afli, sem mögulega leiddi til meðvitundarleysis. Þar sem kyrking með höndum er margbrotin í eðli sínu, verður að flokka aflamikla kyrkingu með höndum eins og í þessu tilviki, sem a.m.k. mögulega lífshættulega.“

R kom fyrir dóminn og skýrði skýrsluna og staðfesti. Hann lýsti þó nokkrum fjölda margúla sem orsakist af þungum höggum og gefi til kynna að tengist öðrum einstaklingi. Hann lýsti áverkunum framan á hálsi C, þar sem húðin hefði verið rauðleit, og litabreytingum sem orsakist af þrýstingi framan á hálssvæðið. Punktblæðingar greindust í andliti og í augum og skýrði hann hvernig þær myndist, en þær myndist strax og þrengt hafi verið t.d. að hálsi, en hætti að myndast strax og takinu sé sleppt. Samantekið kvað hann þetta merki um kyrkingu, en áverkarnir hafi verið fremur óreglulegir, sem geti skýrst af kyrkingartaki eins og því sem hér eigi við og hafi snertiflötur verið töluvert stór. Hann kvað slíkt tak hafa þau áhrif á æðakerfi hálsins að það valdi punktblæðingum. Það fari eftir aflinu sem beitt sé hvort hægt sé að tala um lífshættu eða ekki. Í þessu máli hafi hann ekkert fundið sem gefi til kynna að bráð lífshætta hafi verið og skýrði hann þetta. Það skýrist m.a. af því að C hefði ekki haft þörf fyrir læknisfræðilega meðferð á eftir. Hann kvað kyrkingartakið sem C hefði verið tekin á þeim tíma sem í ákæru greinir ekki hafa verið lífshættulegt. Takið hefði verið hættulegt en ekki lífshættulegt og skýrði hann þetta nánar. Hann kvað áverkana sem greindust á hálsi C vera í fullu samræmi við lýsingu hennar á takinu sem hún kvaðst hafa verið tekin. Aðspurður kvað hann ekki unnt að taka einstakling hálstaki svo viðkomandi missti meðvitund án þess að ummerki sjáist. Spurður um það hvort ekki væri stutt á milli þess að taka einstakling hálstaki svo hann missi meðvitund annars vegar og dæi hins vegar, skýrði vitnið það út frá eiginleikum hálsins og að með kyrkingartaki væri auðvelt að þrengja að æðakerfinu vegna þess hversu hálsinn væri mjúkur og því væri erfitt fyrir þann sem beitti kyrkingartaki að átta sig á því hversu miklu afli hefði verið beitt uns því stigi væri náð sem spurt var um. Því væri mjó lína á milli, þar sem erfitt væri að átta sig á því hvar mörkin liggi. Hann kvað það hversu fljótt punktblæðingar gangi til baka fara eftir fjöldanum og aflinu sem beitt hafi verið til að valda þeim. Fáar punktblæðingar gætu horfið á innan við sólarhring. Þær gætu hins vegar varað í tvo til þrjá daga ef miklu afli hefði verið beitt og punktblæðingar margar. Í þessu máli hafi hann greint margar punktblæðingar, ekki aðeins í hvítu augans heldur einnig á húðinni, en hann hafi skoðað C einum og hálfum degi frá atburðinum. R kvað C hafa greint frá því að hún hefði misst meðvitund stutta stund, en ekki liggi fyrir upplýsingar um það hversu lengi það var. Almennt séð geti einstaklingur verið meðvitundarlaus í nokkrar mínútur, 6 til 8 mínútur uns hann vakni, sé öndunarvegurinn opinn og skýrði hann þetta nánar. Komi einstaklingur til meðvitundar af sjálfsdáðum hafi hann ekki verið í bráðri lífshættu. Vitninu var greint frá því að blæðingar hefðu ekki greinst í augum C þrátt fyrir skoðun á slysadeild og ekki hefði orðið vart blæðinga í hvítu augans. Hann kvaðst ekki hafa skýringu á þessu og skýrði út frá ljósmyndum meðal gagna málsins og kvað blæðingar hefðu átt að sjást við skoðun á slysadeild. Hann hefði greint punktblæðingar fyrir aftan eyrun. Það svæði væri ekki svæði sem læknar á slysadeild skoðuðu sérstaklega. Það sama ætti við um slímhúð vara, þar sem blæðingar voru mjög sýnilegar. Þetta væru ekki svæði sem læknar á slysadeild myndu skoða. Hann kvað reynslu sína þá að ekki væri óvenjulegt að punktblæðingar á þessum stöðum færu fram hjá læknum við skoðun á slysadeild.

Niðurstaða

Ákærði neitar sök. Ákærði og C, fyrrum sambýliskona hans, hittust á veitingastað í miðbæ Reykjavíkur aðfaranótt 3. desember 2017 og fóru saman á heimili ákærða að [...] og eru tvö til frásagnar um það sem þar gerðist.

Ekkert er fram komið í málinu um það að fyrir ákærða hafi vakað að vinna C mein er þau C fóru saman heim til ákærða. Það var því fyrst eftir komuna í [...] sem ósætti varð á milli þeirra. C kvað ákærða hafa tekið sig kyrkingartaki svo að hún missti meðvitund. Ákærði neitar þessu. Læknisfræðileg gögn sem rakin voru um þetta veita vitnisburði C ekki þann stuðning sem þyrfti til að unnt væri að leggja hann til grundvallar niðurstöðunni og telja sannað að hún hefði misst meðvitund af völdum ákærða eins og í ákærunni greinir. Öðrum gögnum er ekki til að dreifa um þetta. Að þessu virtu telur dómurinn ósannað, gegn neitun ákærða, að C hafi misst meðvitund af völdum ákærða eins og í ákæru greinir og er ákærði sýknaður af þeim hluta ákærunnar.

Samkvæmt gögnum málsins greindust áverkanir sem í ákæru greinir á C við skoðun. Samkvæmt vitnisburði R réttarmeinafræðings fannst ekkert við skoðun C sem gaf til kynna að bráð lífshætta hefði verið. R kvað áverkana sem greindust á hálsi C vera í fullu samræmi við lýsingu hennar á hálstakinu sem hún kvaðst hafa verið tekin. Vitnið P yfirlæknir bar að út frá þeim gögnum sem hann skoðaði hefði atvikið sem um ræðir ekki verið nærri því að valda dauða. Vitnið N tannlæknir skoðaði C og lýsti tveimur brotnum framtönnum og þrútnum tungubroddi. Með vísan til þessa vitnisburðar og trúverðugs vitnisburðar C um árás ákærða er sannað, gegn neitun ákærða, að hann veittist að C á þann hátt sem í ákæru greinir með afleiðingum sem þar er lýst nema að ákærði er sýknaður af því að hafa valdið C meðvitundarmissi.

C var í miklu uppnámi er hún fór út af heimili ákærða. Vegna þessa er vísað til vitnisburðar þeirra sem komu að eftir að hún fór út og til vitnisburðar lögreglumanna en þessi vitnisburður var rakinn. Þótt ráða megi af þessum vitnisburði og af vitnisburði C að hún hafi verið hrædd og upplifað sig í lífshættu sanna læknisfræðileg gögn sem rakin voru að hún var aldrei í lífshættu í þessari atburðarás. Þá er ekkert fram komið í málinu sem bendir til þess, gegn eindreginni neitun ákærða, að fyrir honum hafi vakað að deyða C. Ber því að sýkna ákærða af tilraun til manndráps.

Ákærða er einnig gefið að sök að hafa með háttsemi sinni gerst sekur um brot gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Í 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga segir m.a. að hver sem á alvarlegan hátt ógnar lífi, heilsu eða velferð núverandi eða fyrrverandi maka síns eða sambandsaðila skuli sæta fangelsi allt að 6 árum. Það er mat dómsins að ákærði hafi með því að veitast að C eins og hann gerði, með kyrkingartaki, ógnað heilsu eða velferð hennar á þann hátt sem lýst er í ofangreindri lagagrein. Brot ákærða þykir þó ekki jafnframt varða við 2. mgr. 218. gr. b.

Ákærði er samkvæmt þessu sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga en sýknaður af brotum gegn 211. gr., sbr. 20. gr. og 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga.

Ákærði hefur ekki áður gerst brotlegur við lög. Að öllu framanrituðu virtu þykir refsing hans hæfilega ákvörðuð fangelsi í 10 mánuði. Með vísan til 76. gr. almennra hegningarlaga skal draga frá refsivistinni með fullri dagatölu gæsluvarðhald ákærða frá 3. til 5. desember 2017 og óslitið frá 8. desember 2017 til dagsins í dag að telja.

C á rétt á miskabótum úr hendi ákærða á grundvelli 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Þykja miskabæturnar hæfilega ákvarðaðar 700.000 krónur auk vaxta svo sem í dómsorði greinir. Dráttavextir reiknast frá 8. mars 2018 en bótakrafan sýnist fyrst hafa verið birt ákærða við þingfestingu málsins 8. febrúar 2018. Þá greiði ákærði 2/3 hluta 932.790 króna réttargæsluþóknunar Ólafar Heiðu Guðmundsdóttur lögmanns, skipaðs réttargæslumanns C á móti 1/3 hluta sem greiðist úr ríkissjóði. Ákærði greiði 290.324 krónur vegna útlagðs sakarkostnaðar ákæruvaldsins.

Ákærði greiði 2/3 hluta 7.030.180 króna málsvarnarlauna Sigurðar Freys Sigurðssonar lögmanns á móti 1/3 hluta sem greiðist úr ríkissjóði. Ákærði og ríkissjóður greiði í sömu hlutföllum 108.900 króna aksturskostnað verjandans.Tekið hefur verið tillit til virðisaukaskatts við ákvörðun þóknunar lögmanna. Katrín Hilmarsdóttir saksóknarfulltrúi flutti málið fyrir ákæruvaldið. Guðjón St. Marteinsson héraðsdómari kveður upp dóminn.

Dómsorð:

Ákærði, A, sæti fangelsi í 10 mánuði en frá refsivistinni skal draga með fullri dagatölu gæsluvarðhald ákærða frá 3. til 5. desember 2017 og óslitið frá 8. desember 2017 til dagsins í dag að telja.

Ákærði greiði C, kt. [...], 700.000 krónur í miskabætur auk vaxta samkvæmt 8. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001, frá 3. desember 2017 til 8. mars 2018, en frá þeim degi með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga til greiðsludags. Ákærði greiði 2/3 hluta 932.790 króna réttargæsluþóknunar Ólafar Heiðu Guðmundsdóttur lögmanns á móti 1/3 hluta sem greiðist úr ríkissjóði. Ákærði greiði 290.324 krónur vegna útlagðs sakarkostnaðar ákæruvaldsins.

Ákærði greiði 2/3 hluta 7.030.180 króna málsvarnarlauna Sigurðar Freys Sigurðssonar lögmanns á móti 1/3 hluta sem greiðist úr ríkissjóði. Ákærði og ríkissjóður greiði í sömu hlutföllum 108.900 króna aksturskostnað verjandans.

Guðjón St. Marteinsson