Dómstólaleit

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar 16. maí 2017, var þingfest 5. desember 2016, en málið barst dómnum með erindi skiptastjóra þrotabús Graníthússins ehf. 27. október 2016. Sóknaraðili er Graníthöllin ehf., Bæjarhrauni 26 í Hafnarfirði. Varnaraðilar eru Magni ehf., Helluhrauni 2 í Hafnarfirði, Viðhald og nýsmíði ehf., Kvisthaga 1 í Reykjavík, og þrotabú Graníthússins ehf., Borgartúni 25 í Reykjavík.

Kröfur   sóknaraðila   eru   þær   að   staðfest   verði   ákvörðun   skiptastjóra varnaraðila þrotabús Graníthússins ehf. þess efnis að þrotabúinu verði gert að greiða   sóknaraðila   8.058.700   krónur   að   frádregnum   2.800.000   krónum,   með dráttarvöxtum samkvæmt 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.258.700 krónum frá 27. september 2016 til greiðsludags. Jafnframt er krafist viðurkenningar á því að umrædd krafa njóti rétthæðar á hendur þrotabúinu sem sérgreind krafa er greiðist af því fé sem búinu hefur áskotnast vegna aðgerða sóknaraðila svo langt sem til hrekkur, en til vara að hún njóti rétthæðar samkvæmt 2. tölulið 110. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þannig að fyrst greiðist kostnaður sóknaraðila af því fé sem búinu hefur áskotnast af aðgerðum sóknaraðila áður en annar skiptakostnaður sé greiddur. Sóknaraðili krefst þess að varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. verði dæmdir in solidum til greiðslu málskostnaðar.

Varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. krefjast þess að  hrundið verði ákvörðun skiptastjóra varnaraðila þrotabús Graníthússins ehf. þess efnis að samþykkja   sem   búskröfu   á   hendur   þrotabúinu   kröfu   sóknaraðila   að   fjárhæð 8.058.700 krónur, að frádregnum 2.800.000 krónum, með dráttarvöxtum samkvæmt 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 5.258.700 krónum frá 27. september 2016 til greiðsludags. Þá krefjast varnaraðilarnir þess að sóknaraðila verði gert að greiða þeim málskostnað. Varnaraðili þrotabú Graníthússins ehf. hefur ekki haft uppi kröfur í málinu.

I

Bú Graníthússins ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta 30. janúar 2014 og Harpa Hörn Helgadóttir hdl. skipuð skiptastjóri í þrotabúinu. Skiptastjóri gaf út innköllun og rann kröfulýsingarfrestur út 14. apríl 2014. Á skiptafundi 13. október 2014 lýsti skiptastjóri því yfir að þrotabúið myndi ekki leita riftunar á greiðslum úr hinu gjaldþrota félagi til varnaraðila Magna ehf., að fjárhæð 6.200.000 króna, og til varnaraðila  Viðhalds   og   Nýsmíði   ehf.,   að   fjárhæð   8.000.000   króna.  Tilkynnti sóknaraðili þá um að hann ráðgerði að reka dómsmál vegna þessara ráðstafana, auk annarra, í eigin nafni til hagsbóta þrotabúinu samkvæmt 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Sama dag höfðaði sóknaraðili mál á hendur varnaraðilum Magna ehf. og Viðhaldi og nýsmíði ehf. til riftunar og endurgreiðslu fjármunanna til þrotabúsins.

Með dómum Hæstaréttar Íslands 12. maí 2016 í máli nr. 565/2015 Viðhald og Nýsmíði ehf. gegn Graníthöllinni ehf. og máli nr. 566/2015 Magni ehf. gegn Graníthöllinni ehf., var fallist á kröfur sóknaraðila og varnaraðilum Magna ehf. og Viðhaldi   og   nýsmíði   ehf.   gert   að   endurgreiða   þrotabúi   Graníthússins   ehf. fjármunina með dráttarvöxtum. Var málskostnaður til sóknaraðila fyrir héraðsdómi og   í   Hæstarétti   ákveðinn   samtals   1.400.000   krónur   í   hvoru   máli.   Greiddu varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. höfuðstól, dráttarvexti og málskostnað inn á fjárvörslureikning þrotabúsins. Í kjölfarið lýstu þeir kröfum á hendur þrotabúinu sem nam höfuðstól fjárkröfu þeirra samkvæmt 143. gr. laga nr. 21/1991.

Á skiptafundi 26. júlí 2016 lagði sóknaraðili fram reikning Lögskila ehf. vegna   reksturs   dómsmálanna,   ásamt   verkskýrslu   vegna   vinnu   starfsmanna lögmannsstofunnar í alls 256 klukkustundir á tímabilinu 6. janúar 2014 til 4. maí 2016   og   yfirliti   útlagðs   kostnaðar.   Heildarfjárhæð   reikningsins   var   8.058.700 krónur, þar af virðisaukaskattur 1.546.200 krónur. Á skiptafundi 27. september sama ár samþykkti skiptastjóri þrotabúsins greiðslu reikningsins að frádregnum þegar greiddum málskostnaði að fjárhæð 2.800.000 krónur, samtals 5.258.700 krónur. Af hálfu varnaraðila Magna ehf. og Viðhalds og nýsmíði ehf. var afstöðu skiptastjóra mótmælt á þeim grunni að reikningurinn væri of hár. Skiptastjóri boðaði til nýs skiptafundar 12. október sama ár í því augnamiði að jafna ágreining aðila um reikninginn, án árangurs. Í kjölfarið beindi skiptastjóri ágreiningi um að hvaða marki bæri að viðurkenna reikning Lögskila ehf. vegna vinnu og útlagðs kostnaðar í tengslum við rekstur dómsmálanna til úrlausnar héraðsdóms.

II

Sóknaraðili byggir kröfu sína á því að þrotabúi Graníthússins ehf. beri að greiða sóknaraðila þann kostnað sem hann hafi haft af málarekstrinum. Reikningur lögmannstofunnar   byggi   á   útlögðum   kostnaði   við   rekstur   málanna   tveggja   og ítarlegri verkskýrslu sem skýri umfang vinnunnar og kostnað sem af henni hafi leitt fyrir sóknaraðila. Skiptastjóri þrotabúsins hafi yfirfarið reikninginn og samþykkt að greiða kostnað sóknaraðila.

Sóknaraðili segir reikninginn sanngjarnan og eðlilegan þegar horft sé til umfangs vinnunnar. Reikningurinn sé studdur ítarlegri verkskýrslu. Varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. hafi ekki hrakið þar tilgreint vinnuframlag að neinu leyti. Þá sé umkrafið tímagjald sanngjarnt og í hóf stillt. Tímagjaldið byggi á verðskrá lögmannstofunnar Lögskila ehf. Í munnlegum málflutningi var til þess vísað af hálfu lögmanns sóknaraðila að um jafnaðargjald væri að ræða sem tæki mið af því hvaða lögmenn hafi innt vinnuna af hendi.

Sóknaraðili bendir á að dæmdur málskostnaður honum til handa sé í raun skaðabætur sem varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. hafi verið dæmdir til að greiða vegna kostnaðar sem sóknaraðili hafi haft af málarekstrinum. Lögmaður   sóknaraðila   sé   ekki   bundinn   af   þeirri   ákvörðun   dómara   gagnvart umbjóðanda sínum, ekki frekar en ef málskostnaður hefði verið felldur niður. Samkvæmt 130. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. sé ábyrgð á greiðslu kostnaðar við rekstur dómsmálanna felld á þrotabú. Engar takmarkanir sé að finna í lagaákvæðinu að öðru leyti en því að búinu hafi áskotnast fé sem staðið geti undir kostnaðinum og þá að svo miklu leyti sem fjármunir hrökkvi til. Sanngjarnt og eðlilegt sé að slíkur kostnaður greiðist af þrotabúinu, áskotnist því fé af aðgerðum sóknaraðila.   Ella   sæti   sóknaraðili   uppi   með   tjón   sitt   óbætt,   þrotabúinu   og kröfuhöfum til auðgunar. Þá væri lagaákvæðið óþarft þyrfti sá sem tæki að sér að halda uppi hagsmunum þrotabús að sæta málskostnaðarákvörðun dómara. Í þessu sambandi vísar sóknaraðili enn fremur til 114. gr. eldri gjaldþrotalaga nr. 6/1978.

Af   hálfu   sóknaraðila   er   áréttað   að   raunkostnaður   þrotabúsins   vegna málaferlanna sé 3.712.500 krónur þar sem búið fái endurgreiddan virðisaukaskatt af reikningnum sem innskatt. Þá sé dráttarvaxta krafist frá þeim degi sem skiptastjóri hafi samþykkt á skiptafundi greiðslu á kostnaði sóknaraðila. Þann dag hafi krafa sóknaraðila fallið í gjalddaga.

Kröfu um viðurkenningu á því að fjárkrafan skuli teljast sérgreind krafa við skiptin byggi sóknaraðili á því að samkvæmt 130. gr. laga nr. 21/1991 beri að endurgreiða þann kostnað sem sóknaraðili hafi haft af aðgerðum sínum að því leyti sem búinu hafi áskotnast fé af þeim aðgerðum. Þannig skuli fyrst greiða kostnað þess aðila sem staðið hafi að aðgerðum og skuli kostnaðurinn greiddur af því fé sem búinu hafi áskotnast, áður en annar kostnaður eða kröfur séu greiddar. Verði krafa sóknaraðila talin falla undir skiptakostnað í skilningi 2. töluliðar 110. gr. laga nr. 21/1991, geri sóknaraðili til vara þá kröfu að kostnaður sóknaraðila verði greiddur undir þeim lið áður en annar kostnaður verði greiddur, hrökkvi fé til þess sem greiðst hefur til búsins vegna aðgerða sóknaraðila. Í báðum tilfellum skuli vextir af kröfunni njóta sömu rétthæðar og krafan sjálf þar sem einungis vextir af kröfum samkvæmt 112. og 113. gr. laga nr. 21/1991 teljist eftirstæðir, sbr. 1. tölulið 114. gr. sömu laga.

Um   dráttarvexti   vísar   sóknaraðili   til   laga   nr.   38/2001   um   vexti   og verðtryggingu.

III

Varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. segja reikning Lögskila ehf. eiga sér takmarkaða stoð í raunveruleikanum. Samkvæmt reikningnum hafi 256 klukkustundum verið varið í undirbúning og rekstur dómsmálanna tveggja. Vinnuliðurinn   einn   nemi   6.400.000   krónum.   Upp   í   þann   kostnað   hafi   komið málskostnaður úr hendi varnaraðila, samtals að fjárhæð 2.800.000 krónur, eða sem svari til 112 stunda vinnu miðað við 25.000 króna tímagjald lögmanns sóknaraðila. Eftir standi þá 3.600.000 króna, sem svari til 144 tíma vinnu lögmanns sóknaraðila.

Varnaraðilar byggja á því að enginn fótur sé fyrir vinnulið reikningsins og því sé skiptastjóra óheimilt að fella þennan kostnað á þrotabúið. Benda varnaraðilar á í því sambandi að í tímaskrá með reikningnum séu skráðir tímar sem ekkert hafi að gera með rekstur dómsmálanna tveggja. Stefnur í málunum tveimur hafi verið gefnar út 13. október 2014, sama dag og heimild til að reka málin hafi verið veitt á skiptafundi. Fyrst þá hafi sóknaraðili getað efnt til kostnaðar sem unnt sé að endurkrefja   þrotabúið   um.   Þá   komi   hvergi   fram   í   gögnum   þrotabúsins   að skiptastjóra hafi verið gerð grein fyrir þegar áföllnum kostnaði og fengið hann samþykktan, líkt og borið hafi að gera til að unnt væri að krefja þrotabúið um hann síðar.

Af tímaskránni megi ráða að aldrei hefðu getað farið fleiri 152 klukkustundir í meðferð dómsmálanna tveggja sem sóknaraðili hafi tekið að sér að reka. Þá sé rúmlega   talið   enda   sé   ótrúlegt   að   lögmaður   sóknaraðila   hafi   þurft   fræðilega upprifjun í gjaldþrotarétti og umfangsmikil fræðastörf til að flytja sömu málin á nokkurra mánaða fresti, fyrst í héraði og síðan fyrir Hæstarétti Íslands. Þá verði að horfa til þess að dómsmálin hafi verið efnislega samhljóða og sömu gögn verið í þeim báðum. Eigi sóknaraðili einhverja kröfu á hendur þrotabúinu sé hún að hámarki fyrir 8 tíma sem greiða eigi 200.000 krónur fyrir, auk virðisaukaskatts, sé tekið mið af tímagjaldi lögmanns sóknaraðila.

Af   tímaskránni   megi   einnig   ráða   að   lögmaður   sóknaraðila   hafi   látið starfsmann sinn, A, vinna að stefnugerð fyrir skiptafundinn 13. október 2014. Hún hafi jafnframt unnið að málinu allt til flutnings þess í Hæstarétti í byrjun maí 2016. Varnaraðilar   telji   þrotbúinu   með   öllu   óskylt   að   greiða   sóknaraðila   fyrir   störf aðstoðarmanns eða fulltrúa lögmanns sóknaraðila og þá geti tímagjald slíkra aðila aldrei   verið   hið   sama   og   þess   hæstaréttarlögmanns   sem   ráðinn   hafi   verið   til verksins.   Hvorki   sóknaraðili,   né   Hilmar   Magnússon   lögmaður,   hafi   upplýst skiptastjóra um þetta fyrirkomulag gjaldtöku þegar leitað hafi verið eftir heimild skiptastjóra til að reka riftunarmálin. Þá mótmæli varnaraðilar því að sóknaraðila beri sérstakt gjald fyrir akstur lögmanns hans frá skrifstofu til dómstóla, enda hafi ekki verið gerð grein fyrir þeirri gjaldtöku þegar sóknaraðili hafi leitað heimildar til málarekstrarins á skiptafundi.

Með vísan til alls framangreinds sé á því byggt af hálfu varnaraðila Magna ehf. og Viðhalds og nýsmíði ehf. að krafa sóknaraðila sé ósanngjörn og án nokkurs efnislegs   rökstuðnings   sem   standist   skoðun.   Krafa   sóknaraðila,   sem   byggi   á reikningi lögmanns hans, beri í raun aðeins vott um græðgi og endurspegli það viðhorf að þrotabú sem eignir séu í skuli skipt í þágu annarra en kröfuhafa. Verði reikningur   sóknaraðila   tekinn   til   greina   sé   ljóst   að   kostnaður   vegna   starfa skiptastjóra og lögmanns sóknaraðila við skipti á þrotabúi Graníthússins ehf. sé þegar orðinn 16.494.694 krónur, eða um helmingur af öllum eignum þrotabúsins. Skiptum   sé   ekki   lokið   og   mestar   líkur   á   því,   ef   fram   heldur   sem   horfir,   að skiptastjórinn   og   sóknaraðili   skipti   eignum   þrotabúsins   á   milli   sín.   Lög   um gjaldþrotaskipti séu ekki sett fyrir lögmenn heldur til að tryggja að við skuldaskil á grundvelli þeirra fái kröfuhafar, sem eins sé ástatt um, hlutdeild í eignum bús ef þeim er til að dreifa.

Varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. segja í lögum nr. 21/1991 ekki vera að finna ákvæði um hvernig ákvarða skuli kostnað kröfuhafa sem rekið hafi mál á grundvelli 130. gr. laganna, leiði málareksturinn til þess að þrotabúi áskotnasti fé. Um kostnað sem kröfuhafi geti endurkrafið þrotabú um gildi því almennar reglur samninga- og kröfuréttar, meðal annars regla 45. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup, sbr. og dómur Hæstaréttar Íslands í máli nr. 273/2004. Samkvæmt   því   eigi   seljandi   vöru   eða   þjónustu   rétt   til   sanngjarns   verðs   eða þóknunar fyrir það sem hann láti af hendi. Varnaraðilar hafni því að það teljist eðlilegt og sanngjarnt miðað við umfang málanna, og þá tíma sem lögmaður sóknaraðila hafi skrifað beint á málareksturinn, að honum beri 6.400.000 krónur í þóknun. Engu skipti við það mat hvort þrotabúið fái virðisaukaskatt endurgreiddan, líkt og sóknaraðili byggi á, enda sé þá aðeins verið að varpa lögmannskostnaði sóknaraðila á ríkissjóð, þar sem útsköttun þrotabúsins sé engin. Sóknaraðili hafi ekki getað vænst annars og meira en endurgreiðslu kostnaðar sem sannanlega hafi verið   stofnað   til   vegna   málaferlanna. Að   auki   hafi   sóknaraðila   borið   að   gera skiptastjóra grein fyrir væntanlegum kostnaði, enda hafi verið vélað um hagsmuni kröfuhafa þrotabúsins. Af dómi Hæstaréttar Íslands í máli nr. 423/1996 sé ljóst að skiptastjóri geti ekki tekið sér hvaða þóknun sem er. Sama takmörkun sé á rétti þeirra sem taki að sér að reka mál um hagsmuni þrotabúsins til endurgreiðslu á kostnaði.

Samkvæmt   öllu   framangreindu   telja   varnaraðilar   að   hrinda   skuli   þeirri ákvörðun   skiptastjóra   að   samþykkja  kröfu   sóknaraðila,   sem   byggi   á   reikningi Lögskila   ehf.,   um   greiðslu   8.058.700   króna   að   frádregnum   2.800.000,   auk dráttarvaxta af 5.258.700 frá 27. september 2016 til greiðsludags, hvort heldur sem, sértökukröfu   eða   búskröfu.   Þá   beri   að   úrskurða   sóknaraðila   til   greiðslu málskostnaðar samkvæmt 129. og 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

IV

Samkvæmt   130.   gr.   laga   nr.   21/1991   um   gjaldþrotaskipti   o.fl.   getur lánardrottinn, hvers krafa á hendur þrotabúi hefur ekki þegar verið hafnað, haldið uppi hagsmunum sem þrotabúið kann að njóta eða geta notið í eigin nafni til hagsbóta búinu, hafi skiptastjóri ákveðið að gera það ekki. Skal þá tilkynna það skiptastjóra tafarlaust og lánardrottinn sjálfur bera kostnað og áhættu af aðgerðum sínum en hann getur krafið þrotabúið um endurgreiðslu kostnaðar að því leyti sem búinu áskotnast fé af þeim.

Ágreiningur   málsaðila   lítur   að   eftirstöðvum   reiknings   Lögskila   ehf.   sem sóknaraðili gerir kröfu um að þrotabú Graníthússins ehf. greiði vegna hagsmunagæslu hans fyrir þrotabúið á grundvelli 130. gr. laga nr. 21/1991, sem leiddi til þess að tveimur greiðslum hins gjaldþrota félags var rift og þrotabúinu dæmdar samtals 14.200.000 krónur ásamt dráttarvöxtum. Svo sem áður segir er heildarfjárhæð reikningsins 8.058.700 krónur með virðisaukaskatti, en 2.800.000 krónur af þeirri fjárhæð hafa þegar verið inntar af hendi.

Á reikningi Lögskila ehf. kemur fram að krafið sé um kostnað vegna 256 klukkustunda   vinnu   á   tímagjaldinu   25.000   krónur,   eða   samtals   að   fjárhæð 6.400.000   krónur,   aksturskostnað   vegna   17   ferða,   samtals   að   fjárhæð   42.500 krónur, og annan útlagðan kostnað að fjárhæð 70.000 krónur, allt að viðbættum virðisaukaskatti. Mótmæli varnaraðila Magna ehf. og Viðhalds og nýsmíði ehf. við að eftirstöðvar reikningsins skuli greiddur af þrotabúinu eru á því byggð að krafið sé um greiðslu fyrir vinnustundir sem ekkert hafi með rekstur dómsmálanna tveggja að gera og vinnu sem unnin hafi verið áður en skiptastjóri hafi veitt sóknaraðila heimild til málshöfðunarinnar á skiptafundi 13. október 2014. Við munnlegan flutning málsins kom fram hjá lögmanni varnaraðila Magna ehf. og Viðhalds og nýsmíði ehf. að athugasemdir væru ekki gerðar við tímagjald það sem fram komi á reikningnum.

Við úrlausn á ágreiningi aðila er fyrst til þess að líta að samkvæmt 130. gr. laga nr. 21/1991 voru aðgerðir sóknaraðila í eigin nafni og áhættu, til hagsbóta þrotabúi Graníthússins ehf., ekki háðar samþykki skiptastjóra þrotabúsins. Svo sem áður segir lá fyrir 13. október 2014 að af hálfu þrotabúsins yrði ekki ráðist í riftunarmál án aðkomu kröfuhafa og tilkynnti sóknaraðili þá að hann hygðist höfða og reka umrædd tvö dómsmál. Sóknaraðili stofnaði til alls kostnaðar vegna þessa sjálfur og á eigin áhættu. Honum er hins vegar heimilt að endurkrefja þrotabúið um kostnað að því marki sem þrotabúinu áskotnaðist fé vegna aðgerðanna, sbr. áður tilvitnaða 130. gr. Í því sambandi verður ekki gerður greinarmunur á kostnaði sem stofnaðist til fyrir eða eftir skiptafundinn 13. október 2014, verði talið að hann sé í eðlilegum   tengslum   við   þann   málarekstur   sóknaraðila   sem   leiddi   til   þess   að þrotabúinu áskotnaðist fé.

Reikningi Lögskila ehf. fylgir ítarleg verkskýrsla þar sem skráð er vinna Hilmars Magnússonar hæstaréttarlögmanns og annarra starfsmanna á lögmanns stofunni Lögskilum ehf. fyrir sóknaraðila, allt frá 6. janúar 2014 fram til 4. maí 2016. Til þess verður að líta að þrotabú Graníthússins ehf. verður aðeins krafið um kostnað við vinnu lögmanna fyrir sóknaraðila að því marki sem hún var unnin í þágu þrotabúsins, en búið verður ekki krafið um endurgreiðslu vegna vinnu í þágu hagsmuna sóknaraðila sjálfs sem kröfuhafa. Af verkskýrslunni má ráða að eiginleg vinna   lögmannsins   við   riftunarmálin   hafi   hafist   eftir   fund   með   skiptastjóra þrotabúsins   3.   september   2014   „...   til   að   fara   yfir   riftunarmöguleika   og   að Graníthöllin muni reka þau á eigin kostnað“. Með vísan til þessa verður fallist á mótmæli   varnaraðila   að   því   marki   sem   krafið   er   um   kostnað   vegna   starfa lögmannsins   fyrir   sóknaraðila   sem   fram   fóru   fyrir   þann   tíma,   eða   alls   12 vinnustundir og kostnað við akstur vegna 5 ferða, samtals 387.500 krónur, að virðisaukaskatti meðtöldum. Varnaraðilar hafa að öðru leyti ekki fært fram haldbær rök eða gögn því til stuðnings að einstakir liðir skýrslunnar hafi ekkert haft með rekstur riftunarmálanna tveggja að gera. Þá hafa þeir ekki sýnt fram á að sú tímaskráning sem reikningurinn byggir á sé ósanngjörn eða of mikil. Svo sem vísað var til í munnlegum málflutningi lögmanns sóknaraðila fóru varnaraðilar ekki þá leið   að   afla   sér   matsgerðar   dómkvaddra   matsmanna   til   þess   að   hnekkja reikningnum, svo sem þeim hefði verið í lófa lagið að gera. Jafnframt verður að fallast á það með sóknaraðila, sem einnig var vísað til af hálfu lögmanns hans í munnlegum málflutningi, að allar vísanir varnaraðila til starfa skiptastjóra, bæði almennt og í máli þessu, og þeirra lagareglna er um störf skiptastjóra gilda, séu haldlausar, enda verður úrlausn máls þessa ekki á þeim reist heldur skýringu á 130. gr.   laga   nr.   21/1991.   Með   sömu   rökum   verður   hafnað   þeim   málatilbúnaði varnaraðila   að   sóknaraðila   hafi   borið   að   leita   heimildar   hjá   skiptastjóra   fyrir útgjöldum við málareksturinn, enda á sá málatilbúnaður varnaraðila sér ekki stoð í tilvitnuðu ákvæði 130. gr. Að endingu verður ekki séð að máli skipti, hvað rétt sóknaraðila til endurgreiðslu varðar samkvæmt títtnefndu ákvæði laga nr. 21/1991, hvaða lögmaður eða lögmenn inntu þau störf af hendi sem sóknaraðili krefst greiðslu fyrir.

Samkvæmt öllu framanröktu verður þrotabúi Graníthússins ehf. gert að greiða sóknaraðila   7.671.200   krónur   (8.058.700-387.500)   að   frádregnum   2.800.000 krónum, með dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu   af   4.871.200   krónum   frá   27.   september   2016   til   greiðsludags. Samkvæmt skýru orðalagi 130. gr. laga nr. 21/1991 skal krafa sóknaraðila greiðist af   því   fé   sem   þrotabúinu   hefur   áskotnast   vegna   aðgerða   hans   samkvæmt framansögðu.

Eftir úrslitum málsins og með vísan til 1. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 178. gr. laga nr. 21/1991, verður varnaraðilum Magna ehf. og Viðhaldi og nýsmíði ehf. gert að greiða sóknaraðila málskostnað óskipt sem hæfilega þykir ákveðinn svo sem í úrskurðarorði greinir. Úrskurð þennan kveður upp Kristinn Halldórsson héraðsdómari.

Ú R S K U R Ð A R O R Ð:

Varnaraðili þrotabú Graníthússins ehf. greiði sóknaraðila, Graníthöllinni ehf., 7.671.200 krónur, sem frá dragast 2.800.000 krónur, auk dráttarvaxta samkvæmt 1. mgr. 6. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu af 4.871.200 krónum frá 27. september 2016 til greiðsludags, sem greiðist af því fé sem þrotabúinu áskotnaðist vegna aðgerða sóknaraðila.

Varnaraðilar Magni ehf. og Viðhald og nýsmíði ehf. greiði sóknaraðila óskipt 500.000 krónur í málskostnað.

Kristinn Halldórsson