Dómstólaleit

A höfðaði mál til viðurkenningar á bótaskyldu H hf. og S hf. vegna líkamstjóns sem hann kvaðst hafa orðið fyrir er hann fékk hliðslá í höfuðið á lóð H hf. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að nefnt hlið hefði verið vanbúið eða að á H hf. hefði hvílt skylda til að búa það frekari öryggisbúnaði. Jafnframt var talið að uppsetning viðvörunarskilta, líkum þeim sem H hf. hefði sett upp eftir slysið, hefði ekki aukið öryggi hliðsins sem nokkru næmi. Þá taldi Landsréttur hvorki liggja fyrir gögn um að hliðið hefði verið bilað er atvik máls gerðust né að ranglega hefði verið staðið að uppsetningu þess. Þá hefði A ekki fært á það sönnur að hliðsláin hefði fallið hraðar niður eða hliðið verið opið lengur en rétt hefði verið. Var það því ekki metið H hf. til sakar að hafa hliðið sem slíkt í notkun á lóð sinni. Þá þótti H hf. ekki hafa sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi með því að hafa hliðið í notkun við þær aðstæður sem voru á lóð hans á slysdegi. Samkvæmt framangreindu taldi Landsréttur að A hefði ekki tekist að sanna að slys hans mætti rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi H hf. eða starfsmanna félagsins, heldur yrði lagt til grundvallar að um óhappatilvik hefði verið að ræða. Voru H hf. og S hf. sýknuð af kröfum A.

A höfðaði mál gegn R og S hf. og krafðist viðurkenningar á rétti sínum til skaðabóta úr ábyrgðartryggingu R hjá S hf. vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir er hún steig af hellulagðri gangstétt út á bílastæði við vinnustað sinn og missteig sig á niðurfallsröri sem gekk út úr gangstéttarkverk á bílastæðinu. Í málinu var ekki deilt um það hvort A hefði orðið fyrir tjóni vegna slyssins en R og S hf. byggðu á því að orsök slyssins hefði verið óhappatilviljun eða aðgæsluleysi A sjálfrar. Landsréttur vísaði til þess að slysið hefði átt sér stað á útisvæði þar sem starfræktur væri skóli og leikskóli og fjöldi fólks ætti leið um svæðið á hverjum degi. Var miðað við að þeim sem hefðu borið ábyrgð á frágangi niðurfallsrörsins hefði mátt vera ljóst að af því stafaði slysahætta og að vegfarendum sem á það kynnu að stíga yrði fótaskortur. Að gættum þeim ríku skyldum sem hvíla á umráðamönnum fasteigna til að takmarka slysahættu þar sem skólastarfsemi fer fram var talið að frágangur niðurfallsins á bílastæðinu hefði ekki verið forsvaranlegur og gæti engu breytt þótt frágangurinn hefði verið til bráðabirgða. Var því fallist á kröfu A og skaðabótaskylda R vegna slyssins viðurkennd sem og bótaréttur A úr frjálsri ábyrgðartryggingu R hjá S hf.